منچسترسیتی در بازی شب گذشته خود در ورزشگاه ردبول آرنا، تنها یک وظیفه داشت. این وظیفه، کسب هر سه امتیاز بازی در آلمان برای کمک به صعودشان به مرحله حذفی لیگ قهرمانان اروپا بود. تیم انزو مَرسکا دقیقاً به همین هدف دست یافت و با نتیجه ۳-۲ از سد تیم قدرتمند آر‌بی لایپزیگ گذشت. بازی شب گذشته الگوی آشنایی از بازی‌های سیتی در این فصل را دنبال می‌کرد. این بازی، میدانی باز بود که هر دو تیم شانس پیروزی داشتند. با تماشای مراحل اولیه دوران مربیگری انزو مَرسکا در منچسترسیتی، به نظر می‌رسد الگویی در حال شکل‌گیری است که بسیار با رویکرد کنترلی که هر کسی که سیتی را در دهه گذشته تماشا کرده، به آن عادت کرده بود، فاصله دارد.

منچسترسیتی بار دیگر در دیداری که شبیه به یک دوئل بود، در مقابل آر‌بی لایپزیگ پیروز شد.

در پایان نیمه اول بازی شب گذشته، منچسترسیتی با نتیجه ۱-۰ پیش بود. در دقیقه ۳۷، کاستلو لوکبا، مدافع آر‌بی لایپزیگ، به اشتباه دروازه خودی را باز کرد. نیمه اول بازی شب گذشته، تماشایی‌ترین نیمه نبود. با این حال، این وضعیت در نیمه دوم به طور چشمگیری تغییر کرد.

آر‌بی لایپزیگ بازی را به منچسترسیتی تحمیل کرد. مشخص بود که مارتین دِمیچِلیس به تیمش دستور داده بود که بازی را به حریف دیکته کنند. آن‌ها دقیقاً همین کار را کردند. آر‌بی لایپزیگ با هدایت آنتونیو نوسا، تمام توان خود را مقابل تیم انزو مَرسکا به کار گرفت. آن‌ها در دقیقه ۴۹ با گلی که ریدل باکو با ضربه‌ای دقیق از زاویه‌ای بسته، از جیانلوئیجی دوناروما به ثمر رساند، به گل تساوی رسیدند. سیتی پاسخ داد و در دقیقه ۵۸ با ضربه سر انزو فرناندز روی ارسال ایلیمان ندیایه، دوباره پیش افتاد. اما این برتری تنها سه دقیقه دوام آورد و آنتونیو نوسا در دقیقه ۶۱ برای میزبان گلزنی کرد. در دقیقه ۷۸، ارلینگ هالند با استفاده از پاس الیوت اندرسون، گل سوم منچسترسیتی را به ثمر رساند تا پیروزی ۳-۲ را قطعی کند.

در دقایق پایانی بازی، جرمی دوکو و رایان چرکی هر دو اقدام به شوت‌زنی کردند که نتیجه‌ای نداشت و مالکیت توپ را به آر‌بی لایپزیگ داد تا در دقایق پایانی وقت‌های اضافه نیمه دوم، فشار بیاورند. به جای اینکه توپ را به کرنر ببرند، سعی کردند پیروزی سیتی را قطعی کنند. به نوعی، این نشان‌دهنده نحوه بازی در نیمه دوم بود. هر دو تیم می‌توانستند در بازی شب گذشته پیروز شوند. با این حال، اکنون به نظر می‌رسد که بازی‌های باز و پرتحرک به نقطه قوت منچسترسیتی تبدیل شده‌اند.

کنترلی که نقطه قوت منچسترسیتی بود، جای خود را به آشوب داده است.

در طول ده سالی که پپ گواردیولا سرمربی منچسترسیتی بود، تیمش مصمم به کنترل بازی‌ها بود. این رویکرد آن‌ها بود و اساس موفقیت یک دهه سیتی تحت هدایت گواردیولا را تشکیل می‌داد. تماشای بازی‌های منچسترسیتی تحت هدایت پپ گواردیولا که بازی‌ها را کنترل می‌کرد و در نهایت حریفان خود را خفه می‌کرد، امری عادی شده بود. اکنون، تحت هدایت انزو مَرسکا، سیتی به شیوه‌ای کاملاً متفاوت بازی می‌کند. بازی‌ها آشفته‌تر به نظر می‌رسند که در طول این فصل شاهد آن بوده‌ایم.

پیروزی منچسترسیتی مقابل آر‌بی لایپزیگ الگوی مشابهی با سایر بازی‌های سیتی داشت. پیروزی ۵-۳ سیتی مقابل ساندرلند و پیروزی ۳-۲ مقابل ایپسویچ تاون، هر دو بازی‌های پرآشوبی بودند. شکست ۴-۲ منچسترسیتی مقابل پاری سن ژرمن نیز همین‌طور بود. بازی‌هایی که منچسترسیتی در آن‌ها حضور دارد، با گشودگی همراه است. این موضوع شب گذشته مقابل آر‌بی لایپزیگ به نمایش گذاشته شد. شاید این نشانه‌ای از تیمی است که هنوز با هم هماهنگ نشده است. همچنین، به نظر می‌رسد که نحوه چینش این تیم سیتی، مساعد بازی‌های باز و پرتحرک است. علاوه بر این، حریفان منچسترسیتی از رفتن به سمت نقاط ضعف در سیستم آن‌ها ترسی ندارند.

تمام این عوامل دست به دست هم داده‌اند تا شاهد تغییر قابل توجهی در بازی‌های منچسترسیتی باشیم. شکی نیست که انزو مَرسکا نمی‌خواهد در دوئل‌هایی مانند بازی شب گذشته مقابل آر‌بی لایپزیگ درگیر شود. با این حال، این همان چیزی است که در حال حاضر اتفاق می‌افتد.

دیدن بازی سیتی در این تعداد بازی‌های پرآشوب، پس از یک دهه که پپ گواردیولا تیمش را به کنترل بازی‌ها وادار می‌کرد، تکان‌دهنده است. اما این یک دوره جدید در سیتی است و در حالی که این تیم با هم هماهنگ می‌شود، ممکن است مدتی طول بکشد تا منچسترسیتی بازی‌ها را طبق خواسته خود کنترل کند و مجبور باشد تا زمانی که الگو تغییر کند، در آشوب به کار خود ادامه دهد.