اگر کاوان سالیوان ۱۶ ساله در روزهای آینده برای تیم ملی مردان ایالات متحده وارد زمین شود، او به فهرستی از جوانترین بازیکنان تاریخ ایالات متحده خواهد پیوست که نامهای قابل تشخیص کم ندارد. در صدر این فهرست، فردی اَدو، پدیده سابق (که به سرنوشت عبرتآموز تبدیل شد)، همچنان جوانترین بازیکنی است که تا به حال برای تیم ملی مردان ایالات متحده بازی کرده است. نامهایی در بین ۲۰ نفر اول مانند ادی گاون و بابی کونووی برای طرفداران قدیمی ایالات متحده آشنا خواهند بود؛ کریستین پولیشیچ، یونس موسی و جیو رینا همگی هنوز در این عرصه حضور دارند و ممکن است در آینده شرکای سالیوان در حمله باشند. درست زیر نام اَدو و بالای نام این پنج نفر، سهنفری از نامها قرار دارند که اکثریت قریب به اتفاق طرفداران ایالات متحده از آنها بیاطلاع هستند: مایک سیوینسکی، مارک جوناس و نلسون وارگاس. هر سه بازیکن اولین بازی خود را در دیداری دوستانه در سال ۱۹۹۱ مقابل جامائیکا انجام دادند، و سیوینسکی و جوناس هر دو جوانتر از سالیوان خواهند بود، اگر او در این پنجره برای ایالات متحده بازی کند. تنها وارگاس دوباره برای ایالات متحده بازی کرد و بین سالهای ۱۹۹۱ تا ۱۹۹۴ سه بازی دیگر انجام داد. ایده یک بازیکن ۱۶ ساله که در سطح بزرگسالان نماینده ایالات متحده باشد، اکنون رایج شده است، اما در اوایل دهه ۱۹۹۰، مدتها قبل از اینکه فدراسیون فوتبال ایالات متحده میلیونها دلار در توسعه جوانان و شناسایی استعدادها سرمایهگذاری کند، غیرقابل تصور بود. تا جایی که وقتی سالیوان هفته گذشته فراخوانده شد، هیچکس حتی نام سه بازیکنی را که بیش از سه دهه پیش، نام خود را در کتابهای رکورد ثبت کردند، به یاد نمیآورد. سیوینسکی با خنده میگوید: «یکی از دوستانم مقالهای درباره [فراخوان کاوان] برایم فرستاد و گفت که او دومین بازیکن جوان تاریخ ایالات متحده خواهد بود. «من چی هستم، یک روح لعنتی؟ فکر نمیکنم خواب بوده باشد، من مطمئنم که آن یک بازی که انجام دادم را تصور نکردم.» *** وقتی بورا میلوتینوویچ در سال ۱۹۹۱ هدایت تیم ملی مردان ایالات متحده را بر عهده گرفت، برنامهای را به ارث برد که به مهمترین لحظه تاریخ خود نزدیک میشد. یک سال قبل، ایالات متحده اولین جام جهانی خود را در چهار دهه گذشته تجربه کرده بود. در عرض سه سال، این کشور برای اولین بار میزبان این رقابتها بود. بنابراین، ضروری بود که تیم ملی مردان ایالات متحده در خاک خود نمایش قابل قبولی ارائه دهد. میلوتینوویچ مسیری طولانی و پر پیچ و خم را به تیم ملی مردان ایالات متحده طی کرد و به عنوان بازیکن یا مربی در حدود دوازده کشور مختلف توقف داشت. او مکزیک را در جام جهانی ۱۹۸۶ و کاستاریکا را در سال ۱۹۹۰ هدایت کرد و هر دو تیم را به بهترین نتایج تاریخ خود رساند. شهرت او به عنوان یک معجزهگر - متخصصی که نتایج را از تیمهای کمعملکرد استخراج میکند - کاملاً مناسب تیم ایالات متحده بود که چیزی از نظر سرسختی کم نداشت اما هنوز کیفیت رقابت با بهترینهای جهان را نداشت. میلوتینوویچ به سرعت سفر شناسایی استعدادها را آغاز کرد که در آن زمان بیسابقه بود، صدها بازیکن را به اردوهای مختلف فراخواند و نزدیک به ۵۰ نفر از آنها را در سه سال حضور خود در راس کار، اولین بازی ملی خود را به آنها داد. در اوت ۱۹۹۱، این سفر استعدادیابی میلوتینوویچ را به جام جهانی زیر ۱۷ سال در ایتالیا کشاند. در آنجا، گروهی ناشناس از جوانان ایالات متحده، تیم ایتالیا با حضور الساندرو دل پیرو و تیم آرژانتین به رهبری مارسلو گالاردو و خوان سباستین ورون را مغلوب کردند. ایالات متحده در نیمهنهایی توسط قهرمان نهایی، غنا، حذف شد، اما چندین بازیکن توانستند تأثیر خود را بر میلوتینوویچ و کادر فنی او بگذارند. در میان آنها سیوینسکی بود که در یک پارک تریلر در سنت چارلز، میسوری، در آن سوی رودخانه سنت لوئیس بزرگ شده بود. مدتها قبل از دوران تیمهای MLS Next Pro یا تیمهای مسافرتی نخبه جوانان که گاهی شبیه باشگاههای حرفهای هستند، سیوینسکی مهارتهای خود را در دبیرستان محلی خود تقویت کرد و در نهایت مورد توجه فوتبال ایالات متحده قرار گرفت. سیوینسکی با خنده میگوید: «بازیکنان ایتالیایی آن جام جهانی زیر ۱۷ سال رفتند و به تمرین با فیورنتینا برگشتند. «من از آن تورنمنت رفتم و درست برگشتم به تمرین با فرانسیس هاول نورث [دبیرستان].» وارگاس، همتیمی سیوینسکی در خط میانی، نیز مورد توجه میلوتینوویچ قرار گرفت. سفر فوتبال وارگاس در برخی جهات شبیه به کلیت دمپسی، اسطوره ایالات متحده، است که مهارتها و ذهنیت او در لیگهای مردان مکزیک در شهر زادگاهش شکل گرفته بود. وارگاس که توسط پدری کلمبیایی بزرگ شده بود، در ۱۳ سالگی در لیگهای یکشنبه بسیار رقابتی میامی بازی میکرد و اغلب با بازیکنان سابق حرفهای دو برابر سن و اندازه خود روبرو میشد. وارگاس اکنون میگوید: «اگر به اندازه کافی خوب باشی، به اندازه کافی بزرگ هستی.» مانند سیوینسکی، جوناس در آن زمان ۱۶ ساله بود و همچنین برای تیم دبیرستان خود بازی میکرد. با این حال، حضور او در یک تیم باشگاهی نخبه در مریلند، منطقهای که چندین عضو تیم جام جهانی ۱۹۹۰ را پرورش داده بود، باعث افزایش چشمگیر اعتبار او شد. جوناس یکی از شرکتکنندگان در برنامه توسعه المپیک فدراسیون بود، که در آن زمان تنها مسیر واقعی برای یک بازیکن جوان بود تا در رادار تیم ملی بزرگسالان باقی بماند. این سه نفر سه روز قبل از بازی دوستانه ۱۴ سپتامبر تیم ملی مردان ایالات متحده مقابل جامائیکا وارد کارولینای شمالی شدند و به ترکیبی از بازیکنان جدید و ثابت پیوستند. این سه دانشآموز دبیرستانی به بازیکنان ثابت ایالات متحده مانند پل کالیجوری، فرناندو کلاویخو و هوگو پرز پیوستند. جوناس میگوید: «فقط در کنار برخی از بازیکنان تیم اصلی بودن، باورنکردنی بود. «کریس هندرسون آنجا بود. یادم میآید کلاویخو تأثیر زیادی روی من گذاشت، او بازیکن بسیار س
