«کدام تیم باشگاهی در یک زمان بیشترین کاپیتان‌های بین‌المللی را داشته است؟» می‌پرسد ام.اچ. زاهد. «برعکس، کدام تیم بین‌المللی در یک زمان بیشترین کاپیتان‌های باشگاهی را در ترکیب اصلی خود داشته است؟»
یک جستجوی سریع در وب، هیاهویی را در گوشه‌های مختلف اینترنت در مورد تیم چلسی در فصل ۲۰۰۹-۱۰ پیدا می‌کند، زیرا این تیم شامل شش کاپیتان ملی در مایکل بالاک (آلمان)، پتر چک (جمهوری چک)، دیدیه دروگبا (ساحل عاج)، برانیسلاو ایوانوویچ (صربستان)، میکل جان اوبی (نیجریه) و جان تری (انگلیس) بود. اینها در واقع شش نفری هستند که کشورهای خود را رهبری کرده‌اند و همزمان با هم بازی کرده‌اند، اما نکته مهم این است که آنها همه کاپیتان‌های بین‌المللی در آن زمان نبودند، که چون ما دوست داریم دست‌هایمان را تا حد ممکن ببندیم – لطفاً سوال نپرسید – به این معنی است که آنها از این مسابقه خاص محروم هستند. ایوانوویچ، می‌دانید، تا سال ۲۰۱۲ کاپیتان صربستان نشد و میکل، که در فصل ۲۰۰۹-۱۰ تنها ۲۲ ساله بود، هنوز هفت سال تا به دست گرفتن بازوبند نیجریه فاصله داشت.
اما اگر آن تیم چلسی بهترین پاسخ دانش نباشد، حداقل با اینتر تحت هدایت ژوزه مورینیو که تیمش مملو از کاپیتان بود، مرتبط است. اینتر در نهایت بایرن مونیخ را ۲-۰ در فینال شکست داد، با تیمی که شامل کاپیتان‌های تمام وقت برزیل (لوسیو)، رومانی (کریستین چیفو)، کامرون (ساموئل اتوئو) و مقدونیه (گوران پاندف) بود، در حالی که کاپیتان صربستان (دژان استانکوویچ) در نیمه دوم برای تعویض چیفو از نیمکت آمد و پاندف با سولی مونتاری جایگزین شد، که اگرچه کاپیتان تمام وقت غنا نبود، اما در آخرین بازی آنها، شکست ۲-۱ مقابل بوسنی و هرزگوین در آن مارس، تیم را رهبری کرده بود.
اما این همه ماجرا نیست! در میان جانشینان استفاده نشده، ایوان کوردوبا بود که در این مقطع از دوران حرفه‌ای خود بازوبند کلمبیا را به ماریو یپس واگذار کرده بود اما برای بازی قبلی آنها مقابل پاراگوئه، در غیاب هم‌تیمی مدافعش، آن را پس گرفته بود. همچنین در تیم و شایسته توجه، اگرچه نه برای شمارش کاپیتان‌های آن زمان، وسلی اسنایدر، کاپیتان گاه به گاه هلند و هنوز هم رکورددار بیشترین بازی ملی، و خاویر زانتی بودند که به طور منظم آرژانتین را رهبری می‌کرد و در رده چهارم فهرست بیشترین بازی ملی آنها قرار دارد (اگر توسط سرمربی وقتشان، دیگو مارادونا، قبل از جام جهانی ۲۰۱۰ کنار گذاشته نمی‌شد، رتبه بالاتری داشت)، با مک دونالد ماریگا، کاپیتان گاه به گاه کنیا، نیز در میان جانشینان بود.
طبق شمارش ما، هفت بازیکن در یک لیست بازی در یک مسابقه بودند که می‌توانستند ادعا کنند که کاپیتان فعلی کشورشان در شروع بازی بوده‌اند، و هیچ‌کدام از آنها کاپیتان تیم باشگاهی خود نبودند – آن افتخار به زانتی رسید. جستجوهای ما تیم دیگری را برای مطابقت با آن پیدا نکرده است، اما خوانندگان چند تیمی را پیشنهاد کرده‌اند که نزدیک بوده‌اند، مانند تاتنهام در فصل ۲۰۲۰-۲۱ (که در آن زمان پنج کاپیتان بین‌المللی داشت: هوگو لوریس از فرانسه؛ سرژ اوریه از ساحل عاج؛ سون هیونگ-مین از کره جنوبی؛ گرت بیل از ولز؛ و هری کین خود انگلیس، که توسط جان کری پیشنهاد شد) و لیورپول درست سال گذشته، زمانی که با حضور کانر بردلی، اندی رابرتسون، ویرجیل فن دایک، واتارو اندو، مو صلاح و دومینیک سوبوسلای شش نفر داشتند – اگرچه آنها هرگز با هم بازی نکردند در حالی که همه آنها کاپیتان‌های ملی بودند. بیشتر از این؟
سریع‌ترین ماراتن فوتبالیست‌ها: رهبر جدید
سریع‌ترین فوتبالیست سابق که برای قسمت هفته گذشته پیدا کردیم، آلکسی اسمیرتین، هافبک سابق روسیه و چلسی بود که در سال ۲۰۲۰ در مسابقه ماراتن کازان با زمان دو ساعت و ۴۸ دقیقه و ۱۷ ثانیه دوید. اما همانطور که ریچارد اشم ایمیل زد و اشاره کرد، از آن زمان جو اسکارز، بازیکن سابق بور‌ی، رادرهام و آکسفورد یونایتد، و مدیر فعلی گلکار یونایتد در لیگ برتر نورترن کانتیز ایست، که در سال ۲۰۲۵ ماراتن یورکشایر را با زمان ۲ ساعت و ۴۷ دقیقه و ۳۳ ثانیه به پایان رساند، از آن پیشی گرفته است.
سوال بعدی این است که برای واجد شرایط بودن به عنوان یک فوتبالیست، باید به چه سطحی از فوتبال رسید؟ زیرا استیگ لیندماک ما را در مورد آندریاس آلمگرن، بازیکن سابق آکادمی AIK، که رویاهایش برای شکوه فوتبال توسط مصدومیت در نوجوانی از بین رفت و در نهایت تمرکز خود را به دویدن مسافت تغییر داد، مطلع کرد. در نیویورک در ابتدای این ماه – در حالی که تام دومولن، دوچرخه‌سوار بازنشسته، با زمان ۲:۲۷:۱۲ بیشتر فوتبالیست‌های سابق را شرمنده می‌کرد – او اولین ماراتن خود را دوید و آن را با زمان ۲ ساعت و ۶ دقیقه و ۱ ثانیه برد. با توجه به اینکه هیچ بازی رقابتی در سطح بزرگسالان انجام نداده است، احتمالاً واجد شرایط نیست، اما این تلاش خوبی برای ذکر است.
سر بالا
«آیا تا به حال یک گل سر زده شده به عنوان گل فصل انتخاب شده است؟» می‌پرسد روپرت شارد. «من می‌توانم چند گل عالی را به یاد بیاورم، اما جوایز معمولاً به گل‌های شوت شده می‌رسند.» «نزدیک‌ترین چیزی که توانستم پیدا کنم، ضربه سر پروازی رابین فان پرسی در جام جهانی ۲۰۱۴ برزیل، برای هلند مقابل اسپانیا بود،» می‌نویسد سینان اکلس. «او با گل دیدنی جیمز رودریگز، گل فصل رسمی مسابقات را از دست داد، اما در جایزه پوشکاش آن سال – پس از رودریگز و استفانی راش – به مقام سوم رسید.»
پیتر تاملین می‌نویسد: «پس از تحقیق در مورد جوایز گل فصل در بسیاری از کشورها، تنها ضربه سری که پیدا کردم که برنده شد، ضربه سر فوق‌العاده کیت هاوچن در فینال جام حذفی ۱۹۸۶-۸۷ برای کاونتری مقابل تاتنهام بود. با این حال، گل پیروزی‌بخش دراماتیک ۹۵ دقیقه‌ای آلیسون با ضربه سر مقابل وست بروم، گل فصل لیورپول برای فصل ۲۰۲۰-۲۱ انتخاب شد.»
و مارک جانسون اشاره می‌کند که ضربه سر گلوله‌ای احمقانه باسیل بولی برای مارسی مقابل PSG در پایان فصل ۱۹۹۳ قطعاً جایزه گل فصل لیگ ۱ را می‌برد، اما به دلیل این واقعیت ناخوشایند که در آن زمان چنین جایزه‌ای وجود نداشت.
موج سواری (۲)
مارتین آموس به تردیدهای هفته گذشته در مورد امکان وجود وب‌سایت هواداران ایپسویچ در سال ۱۹۹۰، یک سال قبل از آنلاین شدن اولین وب‌سایت شناخته شده، پاسخ داده است. او می‌نویسد: «فقط برای روشن شدن، صفحه اصلی توسط فیل کلارک راه‌اندازی شد که در سال ۱۹۹۰ در BT Labs در مارتلشام (نزدیک ایپسویچ) کار می‌کرد. در آن زمان، همانطور که گفتم، وب هنوز آزمایشی بود، و فکر می‌کنم صفحه فقط به صورت داخلی در دسترس بود. خبرنگار شما درست می‌گوید که اولین وب‌سایت عمومی در اوت ۱۹۹۱ ظاهر شد. اما صفحه ITFC همچنان به شکلی قابل تشخیص، با استفاده از فناوری استاندارد وب، در سال ۱۹۹۰ وجود داشت، بنابراین فکر می‌کنم قابل شمارش است. این برداشت من است، به هر حال.»
بایگانی دانش
با لی پاور که هدایت سوانزی سیتی را بر عهده گرفت، در بایگانی دانش هفته گذشته، ما قطعه خود را از سال ۲۰۰۶ در مورد روسای جمهور که به عنوان مدیران عمل می‌کنند، بررسی کردیم، ما در اکتبر ۲۰۱۵ نوشتیم. نیل بلیس، مدیر ارتباطات چستر اف سی، می‌نویسد تا اشاره کند که تری اسمیت را از لیست ما حذف کردیم. نیل می‌نویسد: «او چهار بازی اول فصل را بر عهده گرفت، با وجود اینکه اطلاعات زیادی در مورد «فوتبال» نداشت. او مربی سابق فوتبال آمریکایی بود، اما به دلایلی باشگاه ما را خرید. نه تنها ما در فصل ۲۰۰۰-۱۹۹۹ از لیگ فوتبال سقوط کردیم، بلکه شاهد چند ایده بسیار عجیب از او بودیم، از جمله صحبت تیمی به عنوان دعای ربانی و انتصاب کاپیتان در دفاع، میانه زمین و حمله بودیم. خوشبختانه ما اکنون تحت مالکیت هواداران هستیم، بنابراین این سطح از جنون نباید دوباره اتفاق بیفتد.»
یکی از اولین بازی‌های اسمیت به عنوان سرمربی مقابل استون ویلا در جام اتحادیه بود، دیداری که باعث بازدید ITV برای دیدن اتفاقات شد. نتیجه آن بازدید را می‌توانید اینجا ببینید:
اسمیت نه چندان پس از ورودش گفت: «هیچ چیز جادویی در مربیگری وجود ندارد. «این مانند مدیر کل یک کسب و کار است، اصول مربیگری در هر ورزشی یکسان است.» این خبر امیدوارکننده‌ای به نظر نمی‌رسد، اما اوضاع واقعاً تا پایان نوامبر، زمانی که چستر شروع به ۱۱ شکست در ۱۲ بازی کرد، به طرز وحشتناکی اشتباه پیش نرفت. در اینجا تصاویری از پیامدهای شکست ۵-۱ خانگی مقابل لیتون اورینت درست بعد از کریسمس وجود دارد – اسمیت در رختکن می‌گوید: «می‌خواهم از شما تشکر کنم، بچه‌ها. «این قابل ترحم‌ترین، قابل ترحم‌ترین تلاشی است که من تا به حال دیده‌ام.»
اسمیت به عنوان سرمربی کنار رفت و در ژانویه ۲۰۰۰ ایان اتکینز را آورد، سپس در اکتبر ۲۰۰۱ باشگاه را فروخت.
می‌توانید کمک کنید؟
«بالاترین امتیاز توسط یک تیم یا در یک مسابقه که هیچ بازیکنی بیش از یک گل به ثمر نرساند چیست؟» می‌نویسد پل گیج.
«منچستریونایتد ۲۰ عنوان قهرمانی لیگ دارد که توسط سه مدیر کسب شده است. لیورپول ۲۰ عنوان قهرمانی لیگ دارد که توسط ۱۰ نفر کسب شده است. کدام تیم‌ها بیشترین و کمترین عنوان را با بیشترین و کمترین مدیران کسب کرده‌اند؟» می‌پرسد ویل مارکواند.
«جد اسپنس (شماره ۹۹) در پیروزی ۲-۰ اینتر مقابل کومو در آخر هفته، پیو اسپوزیتو (شماره ۹۴) را صاحب‌خانه کرد. آیا تا به حال ترکیبی برای گل (پاس گل و گلزن) با شماره پیراهن ترکیبی بالاتر از ۱۹۳ وجود داشته است؟» می‌نویسد جو استراوسون.
«آیا تیم فنرباغچه در بازی اخیر لیگ قهرمانان اروپا مقابل لیورپول، مجموع حضور بیشتری در لیگ برتر داشت؟ اگر چنین بود، آیا این اولین بار بود که یک باشگاه در اروپا با تیمی بازی می‌کرد که حضور بازی بیشتری در لیگ خود داشت تا آنها؟» می‌اندیشد جاش وولف-مارتین.», tags_fa=[