امروز نام مائوریسیو پوچتینو و منچستریونایتد به وضوح بر فضای رسانه‌ها حاکم است.
موانع انتصاب او چیست؟ آیا واقعاً ایده خوبی است؟ کدام یک از بازیکنان سابقش را پس از «یورش» به باشگاه‌های سابقش جذب خواهد کرد؟ آیا باید مهم باشد که روزنامه‌نگاران او را دوست دارند؟
مسابقه مانع‌گذاری قمار مائوریسیو پوچتینو درست بود ، و به نظر می‌رسد او اکنون سرمربی بعدی منچستریونایتد خواهد شد زیرا باشگاه در حال پیشبرد انتصاب او است، حتی در حالی که مایکل کریک بیچاره همچنان تمرینات را در کارینگتون برگزار می‌کند.
دیلی اکسپرس آخرین اخبار را دارد:
اول از همه، آیا می‌توانید «ضربه» «پیشرفت» را بزنید؟ ما واقعاً مطمئن نیستیم که بتوانید پیشرفت را «ضربه» بزنید. شما می‌توانید یک معامله را «ضربه» بزنید. می‌توانید کبریت را «ضربه» بزنید. حدس می‌زنیم منظور آنها «معامله» است. اما شما پیشرفت را «ضربه» نمی‌زنید، مگر نه؟ شما به یک پیشرفت می‌رسید. شاید حتی به آن دست یابید.
اما ما خودمان را درگیر معناشناسی کردیم. شوکه کننده. تنها مانع نهایی چیست؟
شاید «ضربه زدن به پیشرفت» در واقع کنجکاوی‌ترین انتخاب زبان در اینجا نبوده است.
طرفدار سابق همیشه یک ویژگی قابل اعتماد، این یکی، هر زمان که یک مربی با باشگاه جدید به لیگ برتر بازمی‌گردد. دیلی اکسپرس این کار را انجام می‌دهد، با این فرض که «مانع» برطرف خواهد شد:
ما واقعاً باید در مقطعی ریاضیات را محاسبه کنیم که این چیزها واقعاً چند بار اتفاق می‌افتند. مربیان چند بار در واقع بازیکنان قبلی خود را از باشگاه‌های قبلی می‌خرند. حدس ما این است که «واقعاً اغلب نه». هر مربی هری ردنپ نیست؛ هر بازیکنی نیکو کرانچار نیست.
اما نه، پوچ قرار است یونایتد را با خرید بازیکنانی از دو مورد دیگر از موارد آشکار در میان شش تیم بزرگ در حال فروپاشی، درست کند. این قطعاً باید برنامه او باشد، قطعاً برنامه او خواهد بود و قطعاً جواب خواهد داد.
ما صداقت در پذیرش اینکه یونایتد اخیراً با خرید بازیکنان چلسی با موفقیت کم، تلاش کرده است را تحسین می‌کنیم. و اگر صادق باشیم، نکته‌بینی انکار کامل را برای جلوگیری از پیشروی به ویژگی‌ای که مدتهاست تصمیم گرفته شده است، بیشتر تحسین می‌کنیم.
البته یک مشکل آشکار وجود دارد. مدت زمان زیادی از زمانی که پوچ سرمربی تاتنهام بود می‌گذرد. مگر اینکه او قصد داشته باشد بن دیویس را به عنوان پوشش دفاع چپ مورد انتظار لوک شاو بیاورد، و حتی یک فرضیه دیلی اکسپرس هم حاضر نیست اوضاع را تا این حد کش دهد، پوچتینو قرار نیست از تاتنهام هیچ یک از بازیکنان سابقش را جذب کند.
اما نگران نباشید. اکسپرس قبلاً به این موضوع فکر کرده است. کانر گلگر. او بازیکن تاتنهام و بازیکن سابق پوچ است. آها! انجام شد. با توجه به اینکه گلگر یک بازیکن میانی قدرتمند برای پوچتینو است و در تاتنهام بازیکن نیمکت است، این کار منطقی است.
البته تعداد زیادی بازیکن چلسی وجود دارد، از جمله اصرار اجتناب‌ناپذیر بر این ادعا که یونایتد ممکن است در ژانویه کول پالمر را جذب کند، اما با این حال، یک بازیکن تاتنهام - حتی یک بازیکن جذاب - واقعاً کافی نیست، مگر نه؟ شما واقعاً به یکی دیگر نیاز دارید.
پس آنها به سراغ چه کسی رفته‌اند؟ ریچارلیسون. بازیکنی که، به طور ناخوشایندی، هرگز برای پوچتینو بازی نکرده است، و اکنون پس از خط خوردن از لیست لیگ برتر آنها، دیگر برای اسپرز بازی نمی‌کند.
اکسپرس تلاشی برای توضیح مورد اول انجام داده است.
این، ما می‌توانیم بگوییم، استفاده بسیار جسورانه‌ای از زمان حال است.
اما حتی اگر قرار باشد این را بپذیریم، همچنان باید راه‌حل شما را برای توجیه جذب ریچارلیسون به عنوان «یورش» به اسپرز ببینیم. این بیشتر شبیه رفتن به سطل زباله است.
مطالعات رسانه‌ای به هر حال، مدیاوچ با بسیاری از پنج دلیل سان مبنی بر اینکه پوچتینو انتخاب عالی برای منچستریونایتد است، موافق است.
ما ممکن است استدلال کنیم که هیچ انتخاب عالی‌ای وجود ندارد در حالی که افراد بالاتر از سرمربی در جای خود باقی می‌مانند، و نقطه‌ای که پوچتینو یک انتخاب عالی بود، احتمالاً هفت یا هشت سال پیش بود. اما دلایل خوبی در اینجا ذکر شده است که چرا او حداقل می‌تواند یکی از گزینه‌های کمتر ناقص باشد.
او در توسعه بازیکنان خوب است. او اتاق‌های رختکن هماهنگ از آشوب‌های قبلی ایجاد کرده است. او به باشگاه‌هایی وارد شده است که کمی آشفته بوده‌اند و اوضاع را بهتر از آنچه پیدا کرده بود، ترک کرده است.
لعنتی، او حتی تجربه کار با مالکان بسیار دشواری را داشته است که با تلاش برای ساختن یک استادیوم جدید براق، حواسشان پرت شده است.
اما ما هنوز فکر می‌کنیم جالب است که سان فقط یکی از پنج دلیل خود را به طور علنی بیان کرد.
«ما به او انعطاف بیشتری نشان خواهیم داد زیرا او را دوست داریم». همه ما می‌دانیم که اینطور کار می‌کند، بدیهی است، اما شما نباید آن را بپذیرید!
چه کسی بر ناظران نظارت می‌کند؟ روز نادری است که مدیاوچ دست‌هایش را بالا ببرد و اعتراف کند اشتباه کرده است. اما امروز یکی از آن روزهاست.
ما همیشه در دیدگاه خود مبنی بر اینکه کسل‌کننده‌ترین، مرده‌ترین، غم‌انگیزترین ویژگی ممکن «درون مجموعه اتومبیل‌های لوکس [بازیکن فوق ستاره میلیونر X] به ارزش [xx] میلیون پوند» بوده‌ایم.
ما، مانند همه مردم درستکار، کوچکترین اهمیتی نمی‌دهیم که بازیکنان فوتبال چه اسباب‌بازی‌های گران‌قیمتی را برای خرج کردن پول خودشان انتخاب می‌کنند. ما درک می‌کنیم که چرا آنها هرگز نتوانسته‌اند از ایده ذاتاً کودکانه که اتومبیل‌ها به هیچ وجه جالب نیستند، فراتر روند، و ما آنها را به خاطر آن قضاوت نمی‌کنیم. اما ما قطعاً نمی‌خواهیم در مورد آن بخوانیم.
مگر اینکه بوگاتی شیرون یک مدافع چپ جوان امیدوارکننده در اودینزه باشد که مورد علاقه نیوکاسل، اورتون و ویلا قرار گرفته است، ما به سادگی علاقه‌مند نیستیم، باشه؟
اما چنین ویژگی‌هایی درباره اتومبیل‌های رونالدو - و حدود ۸۳٪ از آنها دقیقاً درباره اتومبیل‌های رونالدو است - اکنون تسلط طولانی مدت و محکم خود را بر صدر لیست کسل‌کننده‌ترین ویژگی‌های ورزشی از دست داده‌اند، که این لیستی است که فقط در ذهن ما وجود دارد و قطعاً یکی نیست که ما آن را لمینت کرده باشیم تا در کیف پولمان نگه داریم. ما نمی‌دانیم این شایعه از کجا شروع شده است، اما این به سادگی درست نیست.
به هر حال. رونالدو، و ماشین‌های براقش که صدای «برر» می‌دهند، کنار بروید، یک کلانتر کسل‌کننده جدید در شهر وجود دارد، با لطف سان .
تنها راهی که ما به یک مجموعه ساعت ۱.۶ میلیون پوندی علاقه‌مند می‌شویم این است که اگر شامل ۵۳,۳۳۳ ساعت ماشین حساب کاسیو باشد. ما ریاضیات را در مورد آن محاسبه کردیم... خب، شما ایده را با آن می‌گیرید.
آیا کس دیگری تا به حال ساعت بازی پک-من را داشته است؟ نه، ما هم همینطور.
شوخی اجباری روز شما هرگز نمی‌توانید با سان برای کمی بازی با کلمات شیطنت‌آمیز خیلی عصبانی شوید، اما زمان‌هایی که ما این کار را می‌کنیم زمانی است که آنقدر بد است که در ابتدا فقط به عنوان یک عدم تطابق کامل خوانده می‌شود.