این یک حرکت از جناح چپ بود که بارها و بارها دیده می‌شد. اولین گل اندی رابرتسون برای اسکاتلند در چهارمین بازی ملی‌اش، در ۲۰ سالگی و تنها چند ماه پس از انتقال ۲.۸۵ میلیون پوندی از داندی یونایتد به هال سیتی به ثمر رسید. اهمیت این گل در نهایت فراموش شد، یک دلگرمی دیرهنگام در شکست ۳-۱ مقابل انگلیس در سلتیک پارک. اما برای رابرتسون، با هیجان چشمان گشاد و اراده برای ادامه دویدنش، این لحظه‌ای بود که آهنگ آینده را تنظیم کرد.
دوازده سال بعد، رابرتسون با ۱٠۲ بازی ملی به سر کنی دالگلیش کبیر خواهد پیوست، زمانی که اسکاتلند را مقابل مقدونیه شمالی در همپدن رهبری کند. در چند روز آینده، او از قهرمان و اسطوره دوران کودکی‌اش، سلتیک، و تیم محبوبش، لیورپول، عبور خواهد کرد تا با ۱۰۳ بازی ملی، رکورددار بیشترین بازی ملی در رده مردان اسکاتلند شود. این تنها در راستای فروتنی رابرتسون است که او اولین کسی است که اصرار دارد دالگلیش بزرگترین بازیکن اسکاتلند باقی می‌ماند؛ این تنها در راستای شوخ‌طبعی معمول دالگلیش است که او به رابرتسون یادآوری می‌کند که اگر مسابقاتی مانند لیگ ملت‌ها در زمان او وجود داشت، تعداد بازی‌های ملی او بسیار بیشتر بود.
«این واقعاً درباره من نیست»، رابرتسون پیش از کسب این رکورد گفت. «به نظر من این درباره او [دالگلیش] است. به خاطر مدتی که رکورد پابرجا بود، به خاطر آنچه در دوران حرفه‌ای‌اش به دست آورد، به خاطر شخصیتی که دارد.»
اما همپدن از رابرتسون نیز تجلیل خواهد کرد. آنچه قابل بحث نیست، مقیاس دستاورد و ماهیت قابل توجه سفر اوست. داستان او به خوبی شناخته شده است اما این هفته بارها بازگو خواهد شد: چگونه پسری که به دلیل قد کوتاهی توسط سلتیک رد شد و در دفتر فروش بلیط همپدن کار می‌کرد در حالی که به صورت پاره‌وقت برای کوئینز پارک بازی می‌کرد، به یکی از بهترین مدافعان چپ جهان و قهرمان لیگ قهرمانان و لیگ برتر تبدیل شد.
تصویر در گالری
اندی رابرتسون با کنی دالگلیش در کسب بیشترین بازی ملی برای اسکاتلند برابر می‌شود (گتی)
با اسکاتلند، بخشی از میراث رابرتسون با صعود به سه تورنمنت بزرگ در پنج سال شکل گرفته است، در حالی که تارتان آرمی قبلاً از سال ۱۹۹۸ در صحنه بزرگ حضور نداشت. رابرتسون رهبر هر کمپین تحت هدایت استیو کلارک بود، از ضربات پنالتی مقابل صربستان برای رسیدن به یورو ۲۰۲۰ تا شکست اسپانیا و نروژ برای شایستگی صعود به یورو ۲۰۲۴. سپس، در سرخوشی پیروزی اسکاتلند بر دانمارک برای صعود به جام جهانی، این رابرتسون بود که لحظه الهام‌بخشی دیگری را ارائه داد، زمانی که او به طرز تأثیرگذاری دوست فقیدش دیوگو ژوتا و قولی را که به یکدیگر داده بودند به یاد آورد، در حالی که جام جهانی ۲۰۲۲ را چهار سال قبل تماشا می‌کردند.
رابرتسون با وقار و کلاس ملت خود را رهبری کرده است و اگر اصرار دارد که دالگلیش پادشاه باقی می‌ماند، پاسخ این است که او، به طرز چشمگیری، بزرگترین کاپیتان اسکاتلند است. او قرار است بازوبند را برای ۸۰مین و ۸۱مین بار در این هفته ببندد و با ۴۸ بازی، جورج یانگ و با ۳۹ بازی، بیلی برمنر را پشت سر بگذارد. رابرتسون تنها چهار سال پس از اولین بازی ملی خود، در سن ۲۴ سالگی، بازوبند را بر بازو بست. اگر او تا یورو ۲۰۲۸ ادامه دهد و اسکاتلند به عنوان میزبان مشترک، جایگاه خود را تضمین کند، ممکن است تارتان آرمی را در چهارمین تورنمنت بزرگ رهبری کند و یک دهه حضور به عنوان کاپیتان را ثبت کند. تاریخ تیم ملی مردان اسکاتلند حدود ۱۵۰ سال قدمت دارد، اما او رکورد دیگری را در اختیار خواهد داشت.
تصویر در گالری
اندی رابرتسون از اسکاتلند در حال جشن گرفتن گلزنی مقابل انگلیس برای اولین گل ملی خود در سال ۲۰۱۴ (تصاویر گتی)
یورو ۲۰۲۸ ممکن است از نظر دیگری نیز مهم باشد. زیرا اگرچه اسکاتلند از نظر صعود به تورنمنت‌های بزرگ دوران طلایی را تجربه کرده است، اما در تمام آن‌ها عملکرد ضعیفی داشته و هنوز نتوانسته از مرحله گروهی صعود کند. قطعه گمشده برای این نسل از بازیکنان، که می‌توانند آن را بالاتر از نسل‌های گذشته نگه دارند، هنوز دور از دسترس است. برای رابرتسون، او نیازی به یادآوری ندارد که دستاوردهای قابل توجه کلارک به عنوان سرمربی با این واقعیت همراه است که اسکاتلند در صحنه بزرگ نتوانست عملکرد خوبی داشته باشد، و پیروزی ۱-۰ مقابل هائیتی در بوستون در ماه ژوئن تنها پیروزی آن‌ها در ۹ تلاش در تورنمنت‌های بزرگ بود. اکنون تحت چهارمین سرمربی در اسکاتلند، سباستین پوکنیولی، هنوز زمان برای اصلاح آن وجود دارد.
این به رابرتسون کمکی نکرده است که در دوران کاپیتانی‌اش در اسکاتلند، دو ملت دیگر از جزایر بریتانیا توسط کاپیتان‌های افسانه‌ای مانند هری کین و گرت بیل رهبری شده‌اند، بازیکنانی که الهام‌بخش تهاجمی بودند و می‌توانستند با یک حرکت بازی را تغییر دهند. اوج‌گیری و اوج چشمگیر رابرتسون در لیورپول زمانی بود که او بخشی از یک ماشین بود، جایی که حرکات تهاجمی مدافع چپ پرانرژی با حرکات سه مهاجم و سازماندهی خط میانی هماهنگ بود. در اسکاتلند، رابرتسون پاس گل‌ها و پیشروی زیادی ارائه داده است، اما برخلاف هم‌تیمی سابقش ترنت الکساندر-آرنولد، او از پست مدافع کناری بازی را هدایت نمی‌کند.
تصویر در گالری
اندی رابرتسون در حال تشویق تارتان آرمی در فاکسبرو در طول جام جهانی ۲۰۲۶ (گتی)
با این حال، رابرتسون برای به دست آوردن هر آنچه که ممکن بود از دوران حرفه‌ای خود به دست آورد، تلاش کرده است. شاید غلبه بر رد شدن باعث شد که او هیچ چیز را بدیهی نپندارد، اما رابرتسون با تبدیل معمولی به خارق‌العاده تاریخ‌ساز شده است: با حضور در هر اردو، برای اینکه هرگز کشورش را ناامید نکرد. سخت‌کوشی، تعهد، تمایل به تلاش برای هر بازی ملی وجود دارد، گویی آخرین بازی اوست. لمس‌های شخصی نیز وجود دارد، که روحیه‌ای و همدلی را شکل می‌دهد که تیم ملی اسکاتلند را فراتر از نسل خود برد. اما بیش از همه، رابرتسون به بازی به همان شکلی که همیشه قسم خورده بود ادامه داد: گویی او یک هوادار بود که تازه از سکوها پایین آمده بود. و در پیگیری بی‌امان خود، او ملتی را در طول مسیر سرافراز کرده است.