هری کین با حضور در بازی مقابل کرواسی در ومبلی، رکورددار بازی ملی در تیم ملی انگلیس خواهد شد. با این حال، در تاریخ پر فراز و نشیب فوتبال ملی، رکورد او در مقایسه با سایر بازیکنان، نسبتاً پایین خواهد بود.
کین با ۱۲۶ بازی ملی، با بازیکنانی چون دنی آلوز، ادن آزار و پائولو مالدینی برابر خواهد شد. بازیکنان برجسته‌ای که هیچ‌کدام در صدر فهرست بیشترین بازی ملی کشورشان قرار ندارند. کوین دی بروینه یا لوئیس فیگو با ۱۲۷ بازی، یا مانوئل نویر با ۱۲۸ بازی نیز در این فهرست نیستند. مدتی طول خواهد کشید تا کاپیتان انگلیس در سال آینده میلادی، در بین ۵۰ بازیکن برتر فوتبال اروپا از نظر تعداد بازی ملی قرار گیرد، چه برسد به رده‌بندی جهانی.
و این تنها در فوتبال مردان است. فارا ویلیامز با ۱۷۲ بازی برای تیم ملی زنان انگلیس، و هم‌تیمی‌هایش جیل اسکات (۱۶۱)، لوسی برنز (۱۴۸)، کارن کارنی (۱۴۴)، الکس اسکات (۱۴۰)، کیسی استونی (۱۳۰) و ریچل یانکی (۱۲۹) نیز از کین جلوتر هستند.
این به معنای بی‌اهمیت جلوه دادن دستاورد کین نیست. بلکه آن را برجسته‌تر می‌کند. جایگاه او در یک زمینه گسترده‌تر نشان می‌دهد که بازی کردن این تعداد بازی برای تیم ملی مردان انگلیس چقدر دشوار بوده است. رقابت شدید است و موفقیت تیمی در ۴۹ سال بین قهرمانی در جام جهانی و اولین بازی کین در مارس ۲۰۱۵ محدود بوده است. راه خوب برای کسب تعداد زیادی بازی ملی، رفتن به مراحل پایانی تورنمنت‌هاست، کاری که انگلیس تا دهه گذشته به طور منظم انجام نداده است.
رکورددار بازی ملی انگلیس از جهات بیشتری نسبت به رقم اصلی در میان هموطنان خود تنهاست. آمار ۳۶ بازی کین در تورنمنت‌های بزرگ، بیشترین تعداد بازی برای یک انگلیسی است. او با ۱۸ بازی در صدر جدول مسابقات قهرمانی اروپا قرار دارد و تنها یک بازی تا رکورد ۲۰ بازی جردن پیکفورد در جام جهانی فاصله دارد. کین اخیراً قرارداد خود را با بایرن مونیخ تا سال ۲۰۲۹ تمدید کرده است، بنابراین این ایده که او در جام جهانی ۲۰۳۰ در سن ۳۶ سالگی به رکورد خود اضافه کند، محتمل به نظر می‌رسد.
او همچنین ۲۶ بازی رقابتی بیشتر برای تیم ملی مردان انگلیس نسبت به هر کس دیگری انجام داده است. مقایسه بین دوران‌های مختلف، یا حتی در مقایسه با زمان‌های نسبتاً اخیر، ناعادلانه است. هر کسی که از سپتامبر ۲۰۱۸ در تیم ملی حضور داشته است، به دلیل معرفی لیگ ملت‌ها، فرصت‌های بیشتری برای بازی در فوتبال ملی رقابتی داشته است. در گذشته، بازی‌های دوستانه بسیاری از پنجره‌های تقویم را پر می‌کردند.
بازیکنان دوران گذشته نیز مقدماتی کمتری بازی می‌کردند. بیلی رایت بین سال‌های ۱۹۴۶ تا ۱۹۵۹، ۱۰۵ بازی ملی انجام داد و در آن دوره سه بازی انگلیس را از دست داد. با این حال، او تنها ۱۰ بازی مقدماتی جام جهانی را بازی کرد، که این تعداد برابر با بازی‌های مقدماتی انگلیس برای جام جهانی ۲۰۲۲ به تنهایی است. اولین دوره مسابقات قهرمانی اروپا تا سال ۱۹۶۰ برگزار نشد. با این وجود، کین چه لیگ ملت‌ها را در نظر بگیریم و چه نه، در صدر بازی‌های رقابتی قرار دارد.
رایت مقایسه جالب دیگری را ارائه می‌دهد. با بازی در ۱۰۵ بازی از ۱۰۸ بازی انگلیس بین اولین و آخرین بازی خود، اسطوره ولورهمپتون در ۹۷٪ از بازی‌های ممکن در طول دوران ملی خود شرکت کرد. هیچ بازیکنی نمی‌تواند در دوران مدرن با این نرخ رقابت کند، زیرا تمرکز بسیار بیشتری بر استراحت، ریکاوری و چرخش بازیکنان وجود دارد تا در دوران رایت.
در میان بازیکنانی که در دوران اخیر حداقل ۵۰ بازی ملی داشته‌اند، دس واکر ۹۲٪ از بازی‌های انگلیس را بین اولین و آخرین بازی خود انجام داد. دیوید پلات در ۴۱ بازی از آن بازی‌ها در کنار او حضور داشت و ۸۲٪ از کل بازی‌های ممکن را در دوران ملی خود انجام داد. این امر پلات را کمی جلوتر از کین (۸۱٪) قرار می‌دهد، اگرچه دوران کین در تیم ملی تقریباً به اندازه دوران واکر و پلات بوده است. هیچ بازیکنی در دوران لیگ برتر به اندازه کین در طول بیش از یک دهه حضور در تیم ملی انگلیس به طور منظم بازی نکرده است.
۲۹ بازی که او از دست داده است شامل ۱۲ بازی است که او یک تعویض بدون استفاده بوده است. از ۱۷ بازی باقی‌مانده، ۱۲ بازی دوستانه و یک بازی در سطح دوم لیگ ملت‌ها بوده است. هنگامی که برای یک بازی با اهمیت فراوان فراخوانده شده است، کین تقریباً همیشه پاسخ داده است.
بازی کردن این تعداد زیاد در مواقعی ممکن است مضر بوده باشد، به خصوص وقتی که در تورنمنت‌های بزرگ از آمادگی دور به نظر می‌رسد. آیا ۱۲ شروع بازی مقابل تیم‌های قدرتمندی چون آندورا، کوزوو، لتونی، لیتوانی، مالت و سن مارینو (با هشت بازی خارج از خانه) ارزشش را داشت اگر باعث می‌شد در مواقعی که اهمیت بیشتری داشت، چیزی را از دست بدهد؟
این یک سوال بزرگ است. آنچه مشخص است این است که هیچ‌کس در دوران مدرن به اندازه کین به انگلیس اختصاص‌یافته یا برای آن حیاتی نبوده است. رکورد او این را به ما می‌گوید.