انگلیس مقاومت کرد و به پیروزی پرشوری دست یافت که شایسته تقدیر است. البته، شاید آن‌طور که باید و شاید نبود، زیرا بن وایت برای زدن گل سوم در مادرید پیشروی کرد... اما کلمه آخر کلیدی است.

انگلیس با نتیجه ۳-۲ قهرمانان جهان و اروپا را در پایتخت خود شکست داد تا طولانی‌ترین روند شکست‌ناپذیری در تاریخ بین‌المللی را که از مارس ۲۰۲۴ آغاز شده بود، پایان دهد.

اسپانیا نتوانست به بازی ۴۴ام خود برسد، زیرا انگلیس به سختی توانست تا دقیقه ۹۴ دوام بیاورد. این در نهایت به دو مهار عالی از جیمز ترافورد، که یکی از نکات مثبت فراوان در شبی دیگر از درام هیجان‌انگیز لیگ ملت‌ها بود، بازمی‌گشت. آیا جایگاه اول جردن پیکفورد با روند شکست‌ناپذیری اسپانیا از بین رفت؟

ترافورد مجبور شد بهترین نمایش خود را ارائه دهد. این بازی آسان نبود، مهم نبود که تیم توماس توخل ۶۳ دقیقه آن را چگونه آسان جلوه داد - تا اینکه اندرسون کارت قرمز دریافت کرد. این مهم‌ترین نکته برای سرمربی از این بازی خواهد بود، «اثبات مفهوم» همانطور که شب قبل آن را بیان کرد. در شرایط ۱۱ به ۱۱، انگلیس توپ را از تیم اسپانیا می‌گرفت و فرصت‌های سریعی ایجاد می‌کرد که قهرمانان جهان در مقابله با آن مشکل داشتند.

این همان جایی بود که گل اول بازی از آنجا آمد. حتی اگر در مورد دنباله روی اندرسون در آن لحظه نیز بحث وجود داشت، انگلیس شکاف دیگری در ساختار دفاعی اسپانیا ایجاد کرده بود و خودشان منسجم‌تر و درخشان‌تر به نظر می‌رسیدند.

این تیمی است که می‌تواند امواج حمله را بسیار بهتر از تیمی که بیشتر تابستان را با تکیه بر درخشش فردی پشت سر گذاشت، حفظ کند. گل عالی وایت، که باعث شد قهرمانان جهان به یکدیگر نگاه کنند و انگشت اتهام را به سمت هم بگیرند، نمایش خیره‌کننده آن بود.

انگلیس پیروزی بزرگی را جشن می‌گیرد (آدام دیوی/PA) (PA Wire)

به همان اندازه مهم، این با آنچه اسپانیا انجام می‌دهد بسیار متفاوت بود. این چیزی از خود انگلیس بود. در این میان، اِزری کُنسای گل اول را از روی ضربه ایستگاهی به ثمر رساند که شایسته عملکرد اخیرش بود. جود بلینگهام در آن مقطع بر خط هافبک اسپانیا تسلط داشت، به شیوه‌ای که مردم مدت‌ها تصور می‌کردند با اوج گرفتن دوران حرفه‌ای‌اش همراه خواهد بود.

این، و اعتماد به نفس حاصل از چنین پیروزی بزرگی، همان چیزی است که انگلیس باید برای پیروزی نهایی در جام ملت‌های اروپا ۲۰۲۸ با خود ببرد.

نکات مثبت فراوان، راه‌حل‌های فراوان... تا اینکه اسپانیا سخت‌ترین سوالات را مطرح کرد و توخل همیشه پاسخ‌ها را نداشت. اینجاست که زمینه آشکاری برای پیروزی وجود دارد که همچنان باید اعتماد به نفس را القا کند.

با توجه به اینکه اسپانیا قهرمان جهان بود و در ومبلی پیروز شده بود، این پیروزی برای انگلیس بسیار بیشتر اهمیت داشت. آنها کسانی بودند که این کار را انجام دادند، معیار. توخل و همه بازیکنان آگاه بودند که باید کار بیشتری انجام دهند، تا سال را با نمایشی که نویدبخش آینده‌ای بهتر است به پایان برسانند؛ که باید می‌ایستادند.

هری کین انگلیس را از روی نقطه پنالتی پیش انداخت (آدام دیوی/PA) (PA Wire)

آنها صادقانه احساس ناکامی از آن شکست در ومبلی داشتند؛ اینکه می‌توانستند پیروز شوند. در نتیجه، انگلیس تقریباً در تمام نیمه اول تیزتر به نظر می‌رسید. اسپانیا در نیمه اول حتی یک شوت در چارچوب نداشت، زیرا اونای سیمون بلافاصله مجبور شد در برابر یورش انگلیس مقاومت کند.

قهرمانان جهان به شیوه‌ای که در تابستان بودند، ضد پرس نمی‌کردند. انگلیس شروع به غلبه بر آنها کرده بود. نهایت تجلی آن، در گل وایت، به نظر می‌رسید که پاسخی را برانگیخت.

این امکان وجود دارد که خود انگلیس کمی بیش از حد اعتماد به نفس پیدا کرده باشد. در آنچه که در این دو بازی موضوعی بوده است - که با نتیجه ۳-۲ به پایان رسید اما انگلیس به دلیل تفاضل گل در صدر گروه قرار گرفت - تیم توخل توپ را برای گل اسپانیا از دست داد.

این بار آنتونی گوردون بود که به نظر می‌رسید لامینه یامال را فراموش کرده است. حتی بازی‌ساز بارسلونا نیز لمس توپ بدی داشت و منجر به خطای غیرضروری اندرسون شد. او اخراج شد و اسپانیا به بازی برگشت.

اندرسون اخراج شد و برای کشیدن پیراهن یامال پنالتی داد (گتی)

بلافاصله بازی متفاوتی شد. اسپانیا در نیمه اول کاری را که انجام نمی‌داد انجام می‌داد. تغییر در خط هافبک کمک کرد، با فرمین لوپز که محرکی را ارائه داد که خط هافبک لوئیس دِ لا فوئنته فاقد آن بود. گل درخشان نیکو ویلیامز از پاس کاملاً خیره‌کننده یامال، گلی بود که با گل وایت برابری می‌کرد.

و بنابراین، در چیزی که تقریباً طنزآمیز بود، انگلیس سال ۲۰۲۶ را به همان شکلی که بازی‌های تعیین‌کننده خود را در آن سال به پایان رسانده بود، به پایان رساند: پشت به دیوار، خط دفاعی ۹ نفره، توخل بهترین مهاجمان خود را بیرون کشید و سوالاتی در مورد تعویض‌ها.

اسپانیا واقعاً فشار آورد. یامال در قلب هر حرکت بود و تقریباً هر فرصتی را ایجاد می‌کرد. سپس به نظر می‌رسید که بازی دائماً توپ در حال شلیک شدن در محوطه جریمه انگلیس بود. انگلیس احتمالاً یک پرتاب بد از یک بازجویی دیگر در مورد تعویض‌های توخل و نحوه مدیریت او در این بازی‌ها فاصله داشت.

اما آن پرتاب اتفاق نیفتاد. گل تساوی نیامد. انگلیس ایستاد.

بن وایت قبل از اینکه بازی برعکس شود، گل سوم را به ثمر رساند (گتی)

و این ممکن است به دلیل تصمیمی باشد که توخل حتی مجبور به گرفتن آن نیست. ترافورد ادعای خود را مطرح کرد. انگلیس نام خود را ثبت کرد.

توخل در نهایت نظاره‌گر مهم‌ترین پیروزی آنها در مدتی طولانی بود، حداقل از نظر آنچه که برای پیروزی نهایی در آن جام اهمیت دارد. در نهایت همه چیز در مورد همین است.

اسپانیا می‌تواند منصفانه بگوید که آنچه واقعاً مهم است اتفاقی است که در تورنمنت‌ها می‌افتد، اما بی‌معنی به نظر نمی‌رسید زیرا آنها برای حفظ رکورد شکست‌ناپذیری خود تلاش می‌کردند و جمعیت مادرید آنها را تشویق می‌کردند. این روند اکنون به پایان رسیده است. آیا این می‌تواند سرانجام سیگنالی باشد که این زمان انگلیس است؟

گفتن این حرف خیلی زود است، اما این پایانی بود که توخل برای سال می‌خواست. این نمایشی بود که انگلیس به آن نیاز داشت.