یک سال بیشتر از آغاز دوران حرفه‌ای‌ام در تیم ملی نگذشته بود که به اولین جام ملت‌های زنان آفریقا (Wafcon) که در آن زمان مسابقات قهرمانی زنان آفریقا (AWC) نام داشت و در سال ۲۰۰۶ در نیجریه برگزار شد، صعود کردیم. از شرکت در این تورنمنت هیجان‌زده و در عین حال بسیار عصبی بودم، به خصوص وقتی اعلام شد که در یک گروه با میزبان قرار گرفته‌ایم و بازی آخر گروه را مقابل آن‌ها برگزار خواهیم کرد.

همانطور که معلوم شد، این بازی تعیین‌کننده صدرنشینی گروه بود. تا آن زمان الجزایر را ۴-۰ و گینه استوایی را ۲-۰ شکست داده بودیم و باید برای رویارویی با میزبان به ایالت دلتا سفر می‌کردیم. شنیده بودم که سفر به نیجریه سخت‌ترین سفر است و قرار بود دلیل آن را بفهمم. امروزه دیگر بر کسی پوشیده نیست که آفریقای جنوبی و نیجریه نه تنها در زمین فوتبال بلکه در خارج از آن نیز رقبای سرسختی هستند.

از لحظه‌ای که وارد شدیم احساس کردیم که خوشامد گفته نشده‌ایم و تنها تیم ما نبودیم که این تجربه را داشتیم. نیجریه از تمام راه‌ها برای بازی‌های روانی با حریفان و منحرف کردن تمرکز آن‌ها از مسابقات استفاده می‌کرد.

صبح زود به فرودگاه بین‌المللی مورتالا محمد در لاگوس رسیدیم و با اولین چالش خود روبرو شدیم: چگونگی تحویل گرفتن چمدان‌هایمان. فقط یک چرخ‌گردان کار می‌کرد، که به این معنی بود که باید مدت طولانی منتظر می‌ماندیم تا چمدان‌هایمان برسند. برای بعد از ظهر همان روز یک جلسه تمرینی داشتیم و همه مشتاق بودیم که به هتل برویم، مستقر شویم و برای اولین تمرین آماده شویم.

وقتی از درهای فرودگاه بیرون آمدیم، به دنبال اتوبوسی بودیم که قرار بود ما را به آنجا ببرد، اما هیچ اتوبوسی را ندیدیم. ما بازیکنان کلافه و بی‌حوصله بودیم و این را نشان می‌دادیم. بعضی از ما روی چمدان‌هایمان لم داده بودیم، بعضی دیگر روی پیاده‌رو نشسته بودیم و همه بی‌حوصله بودیم، به خصوص که بیش از یک ساعت طول کشید تا اتوبوسی برسد.

مانند موزامبیک چند سال قبل، اتوبوس خیلی کوچک بود. یک اتوبوس ۲۱ نفره دیگر و ما ۲۷ نفر بودیم – ۲۰ بازیکن و هفت نفر کادر پشتیبانی، به همراه تمام چمدان‌هایمان. خوشبختانه، بیشتر ما تجربه فشرده شدن در اتوبوس را داشتیم و بنابراین می‌دانستیم که باید چه کار کنیم. همچنین این مزیت را داشتیم که چمدان‌هایمان در وسیله نقلیه کوچکتری پشت اتوبوس حمل می‌شد، بنابراین تنها چالش، جا دادن همه بدن‌ها بود.

به طور کلی، ما جنبه‌های مثبت این مسائل را می‌دیدیم و می‌خندیدیم چون بعضی از ما روی زمین راحت می‌نشستیم و بعضی دیگر مجبور بودند روی پای هم‌تیمی‌هایشان بنشینند. اما وقتی متوجه شدیم که تهویه مطبوع نداریم و رانندگی حداقل یک ساعت دیگر طول می‌کشد، حس شوخ‌طبعی خود را از دست دادیم. مقداری غرغر صورت گرفت، اما ما بهتر از این می‌دانستیم که در چنین مرحله زودهنگامی شکایت نکنیم، و به نظر می‌رسید که اوضاع به زودی بهتر خواهد شد.

وقتی به هتل رسیدیم، ساختمانی که از ما استقبال کرد از بیرون نسبتاً نو به نظر می‌رسید، با دیوارهای تازه رنگ شده و باغی آراسته در ورودی. اما وقتی از درها عبور کردیم، به نظر می‌رسید که هتل در حال بازسازی است و نمای بیرونی به وضوح اولین بخشی بود که درست شده بود. هنوز هم مکانی مناسب به نظر می‌رسید، بنابراین زیاد نگران نبودیم، و بوی رنگ تازه و دیدن کارگرانی که در حال نصب لامپ بودند، باعث شد که ما به عنوان اولین گروهی که در این هتل اقامت داشتیم، احساس خاصی داشته باشیم.

همه ما مشتاق بودیم که در اتاق‌هایمان باشیم و فرصتی برای دوش گرفتن و استراحت قبل از تمرین داشته باشیم. تنها زمانی که کارگران تعمیر و نگهداری را دیدم که تشک‌های هنوز بسته‌بندی شده را به اتاق‌ها می‌بردند، متوجه شدم که ما در هتلی اقامت داریم که کاملاً آماده پذیرش مهمان نیست. من فقط نیمه درست می‌گفتم. در واقع، اصلاً آماده نبود.

وقتی به اتاق‌هایمان رسیدیم، خالی بودند: هیچ تشکی روی تخت‌ها، هیچ لامپی در چراغ‌ها و بدتر از همه، هیچ آبی در شیرها نبود. این باعث شد همه ما کمی نگران شویم، اما به ما گفته شد که به محض اتمام تمرینمان این مشکل حل خواهد شد. ما ناهار را در هتل خوردیم، اگرچه تا آن زمان به چیزها مشکوک بودم، به خصوص به غذای ماهی و مرغ، و سپس برای تمرین رفتیم. حداقل آن تمرین به خوبی پیش رفت و انتظار داشتیم که به اقامتگاهی مناسب بازگردیم. هیچ شانسی نبود.

ما برگشتیم و تخت‌ها آماده شده بودند اما هنوز هیچ چراغ یا آب لوله‌کشی نداشتیم. پس از یک جلسه تمرینی در شرایط بسیار گرم، همه ما از سر تا پا عرق کرده بودیم و باید یک راه حل دیگر پیدا می‌کردیم. چند نفر از بازیکنان ما رودخانه‌ای را درست بیرون هتل دیدند و گفتند که برای شستشو به آنجا خواهند رفت. فکر کردم شوخی می‌کنند.

وقتی دوباره نگاه کردم، بازیکنان لباس‌هایشان را تا حد جوراب شلواری و سوتین ورزشی درآورده بودند، خود را با حوله‌های تمیز هتل پیچیده بودند و وسایل بهداشتی خود را در دست داشتند و از در خارج می‌شدند. اگر می‌خواستم تمیز شوم، متوجه شدم که باید به آن‌ها ملحق شوم. تردید من دوگانه بود: من هرگز قبلاً در رودخانه نشسته بودم و مطمئن نبودم که بهداشتی باشد، اما من هنوز هم نسبتاً جوان بودم و نمی‌خواستم بدنم را در ملاء عام در معرض دید قرار دهم. مجبور شدم به سرعت بر تردیدهایم غلبه کنم. خوشبختانه، مجبور نشدیم دوباره در رودخانه بشوییم. هیچ‌کس نمی‌داند چگونه، اما روز بعد وقتی شیرها را باز کردیم، آب با فشار بیرون آمد.

با این نوع آمادگی، و با توجه به اینکه نیجریه تیمی به این قدرت بود، اصلاً جای تعجب نبود که ۲-۰ باختیم. ما تاکتیک‌های خارج از زمین نیجریه را از نزدیک تجربه کردیم. با این حال، یک خاطره خوش از این بازی داشتم. اونومه ایبی، مدافع میانی نیجریه، که بین سال‌های ۲۰۰۳ تا ۲۰۲۳ اولین آفریقایی شد که در شش جام جهانی بازی کرد، پیراهنش را به من داد. هر دو شماره ۵ را پوشیده بودیم و او اولین بازیکن ملی بود که پیراهنش را به من داد. با توجه به اینکه پیراهن بانوان بانوان من چقدر برایم ارزش داشت، درک کردم که این لحظه چقدر خاص و نمادین بود، و تا به امروز آن را در خاطرم نگه داشته‌ام.

این بخشی ویرایش شده از کتاب «۱۸۵: داستان ژانین ون وایک» است که توسط انتشارات کاراوان پرس منتشر شده و در آمازون بریتانیا موجود است. نکات مورد بحث

صحنه‌های زشت: بازی بین کورینتیانس و فررواریا در لیگ زیر ۲۰ سال زنان برزیل به دلیل درگیری فیزیکی بین بازیکنان دو تیم، بیش از شش دقیقه متوقف شد. این حادثه پس از آن رخ داد که گابی جوردی از کورینتیانس روی میگا از فررواریا خطا کرد و میگا تلافی کرد. سپس این دو بازیکن با پیوستن دیگران، درگیر درگیری فیزیکی شدند. جولیا پاسرو، سرمربی کورینتیانس، کارت قرمز گرفت و این باشگاه بعداً تأیید کرد که گزارشی به پلیس ارائه خواهد کرد. فررواریا که این حادثه را محکوم کرد، ۲-۰ پیروز شد. فدراسیون فوتبال سائوپائولو اعلام کرد که وضعیت را زیر نظر خواهد داشت.

پایان راه: آلیسا ناهر، دروازه‌بان سابق تیم ملی ایالات متحده و شیکاگو استارز، پس از ۱۶ فصل از فوتبال حرفه‌ای خداحافظی کرد. ناهر دوران حرفه‌ای درخشانی داشت که شامل دو جام جهانی (۲۰۱۵ و ۲۰۱۹) و مدال طلای المپیک (پاریس ۲۰۲۴) بود. او با ۲۲۴ بازی رکورد بیشترین حضور یک دروازه‌بان در NWSL و با ۷۶۵ مهار، رکورد بیشترین سیو در فصل عادی را در اختیار دارد.

نقل قول روز

پیشنهاد تماشا

تیم اِی‌اِس اِف‌آر مراکش برای دومین بار پیاپی و سومین بار در تاریخ این رقابت‌ها، قهرمان لیگ قهرمانان زنان آفریقا شد، زمانی که در اسماعلیه با نتیجه ۳-۱ تیم مِمِلو دی سانداونز را شکست داد. مسابقه کامل را اینجا تماشا کنید.

هنوز بیشتر می‌خواهید؟

نکات مورد بحث لیگ برتر زنان را از اقدام آخر هفته دریافت کنید.

سوزان کراک از استمفورد بریج گزارش می‌دهد که سونیا بومپاستور جنبه بی‌رحمانه خود را نشان داد و یک شاهکار تاکتیکی ارائه داد.

تام گری در ورزشگاه امارات بود تا تساوی سرگرم‌کننده ۱-۱ آرسنال مقابل تیمی از لندن سیتی را که با الهام از مری ایرپس بازی می‌کرد، تماشا کند.

و کلارا لووانگا دومین گل خود را در پس از فصل به ثمر رساند و تیم واشینگتن اسپیریت با پیروزی ۲-۱ در نیمه نهایی مقابل یوتا رویالز، به پنجمین قهرمانی NWSL و سومین قهرمانی متوالی خود دست یافت.