سری آ شام چهارشنبه دومین تساوی بدون گل این فصل خود را به ثبت رساند. پارما و اودینزه مقصران این نتیجه بودند، البته شاید بتوان کمی به آن‌ها حق داد. این بازی خالی از اتفاق هم نبود؛ مدوكا اوكویه در اواسط نیمه دوم یک پنالتی را برای اودینزی که در رالی شش شکست متوالی قرار داشت، مهار کرد. کمی بعد از آن هم ماریانو ترویلو توپی را از روی خط دروازه پارما بیرون کشید.
یک بازی باز و سراسر هجومی در مقایسه با این فصل دیوانه‌وار، کسل‌کننده به نظر می‌رسید. در حالی که پارما و اودینزه یکدیگر را در استادیوم تاردینی متوقف کرده بودند، میلان در سن‌سیرو باخت با گل خورده را با پیروزی عوض کرد، اما در نهایت با شکستی ۴ بر ۲ فروپاشید.
شب قبل از آن، سه مسابقه برگزار شد و ۱۸ گل به ثمر رسید. کومو پس از عقب افتادن ۱ بر صفر در دقیقه ۸۰، با درخشش دوباره نیکو پاز توانست تورینو را ۳ بر ۱ شکست دهد. رم در خانه از کالیاری عقب افتاد، پیش از پایان نیمه اول کار را برگرداند، با گل دیرهنگام دانیل مالدینی پیروزی را با تساوی عوض کرد، اما در نهایت ۴ بر ۲ به برتری رسید.
تماشای این مسابقات در هر جا نفس‌گیر بود، اما جذاب‌ترین صحنه‌ها متعلق به ورزشگاه مپئی بود؛ جایی که لاتزیو با نتیجه ۶ بر ۲ ساسولو را در هم کووبید. لاتزیو تیم مهمان بود. این موضوع از روی سکوها کاملاً مشخص بود؛ جایی که ۱۰ هزار نفر از هواداران این تیم با بنرها، پرچم‌ها و بمب‌های دودزا حاضر شده بودند. این تعداد از مجموع تماشاگران آخرین بازی خانگی آن‌ها مقابل پارما بیشتر بود و سر و صدای بسیار زیادی به پا کرد؛ آن هم با وجود اینکه بازی در وسط هفته و در فاصله تقریباً پنج ساعت رانندگی از رم برگزار می‌شد.
تحریم گسترده بازی‌های خانگی لاتزیو و دلایل آن، در ماه سپتامبر در همین ستون بررسی شد. این اوج تنش چندساله میان گروه‌های هواداری سازمان‌یافته و کلودیو لوتیتو، مالک باشگاه است. او متهم است که تیم فوتبال خود را به حال خود رها کرده و به روش‌های مختلف و کاملاً مشخص به هواداران بی‌احترامی می‌کند.
نتایج فوق‌العاده و غیرمنتظره نتوانسته است این شکاف را ترمیم کند. پیروزی لاتزیو مقابل ساسولو، هشتمین برد آن‌ها در ۹ بازی اخیر بود و تنها لغزش آن‌ها تساوی ۲ بر ۲ در خانه مقابل میلان بود. آن‌ها سه‌شنبه شب به طور موقت در صدر جدول سری آ قرار گرفتند تا اینکه اینتر چهارشنبه با یک پیروزی نه چندان پرجوش و خروش خارج از خانه مقابل ونتیا، دوباره امتیازات را به تساوی کشاند.
این بهترین شروع تاریخ لاتزیو در یک فصل و دومین شروع برتر مشترک در میان تمامی باشگاه‌های دسته اول فوتبال ایتالیا است و تنها رقیب همشهری‌شان یعنی رم در فصل ۲۰۱۴-۲۰۱۳ از آن پیشی گرفته است (رم ۱۰ بازی از ۱۰ بازی خود را برد، اما بازهم پایین‌تر از یوونتوسِ آنتونیو کونته قرار گرفت). با این حال، میانگین حضور تماشاگران در ورزشگاه المپیکو برای بازی‌های آن‌ها سقوط کرده است؛ از حدود ۴۵ هزار نفر در اوایل همین دهه به کمتر از ۳۰ هزار نفر در فصل گذشته و به سختی بیش از ۱۰ هزار نفر در فصل جاری رسیده است.
برای نشان دادن اینکه اعتراضات فقط متوجه لوتیتو است و نه خود تیم، هواداران لاتزیو در تعداد بسیار زیادی به بازی‌های خارج از خانه سفر کرده‌اند. آن‌ها حتی در پیش‌فصل نیز این کار را انجام می‌دادند؛ زمانی که هزاران نفر در دیدارهای دوستانه در آسکولی و فروزینونه حضور یافتند. حس اتحاد و شور و اشتیاق روزافزون روز سه‌شنبه به اوج خود رسید؛ جایی که آن‌ها از نظر تعداد و شدت صدا از هواداران میزبان پیشی گرفتند.
این کار در ورزشگاه مپئی آسان‌تر از جاهای دیگر بود. ساسولو باشگاهی با هواداران محدود است که نماینده شهری با ۴۰ هزار نفر جمعیت است و ورزشگاه خانگی‌اش حتی در همان شهر نیست، بلکه در فاصله ۲۰ مایلی در رجیو امیلیا قرار دارد. با این وجود، سر و صدا و هماهنگی هواداران لاتزیو تماشایی بود. در زمان شروع بازی، ورزشگاه مانند یک دریای مواج آبی به جوشش در آمد. جفت بنری که در سرتاسر عرض سکوی مهمان کشیده شده بود، این پیام را به همراه داشت: «تو افتخار مایی، تو پیروزی منی، پرچم من در باد.»
پس از آن بود که هرج‌ومرج واقعی حاکم شد. کنت تیلور در همان دقیقه دوم لاتزیو را پیش انداخت و با یک ضربه با پای چپ، توپ برگشتی را به گل تبدیل کرد. پس از تایید گل توسط کمک‌داور ویدئویی، ساسولو تقریباً بلافاصله کار را به تساوی کشاند؛ شوت خارج از چارچوب کریستین تورستود با برخورد به شانه یوسپ شوتالو، مدافع حریف، وارد دروازه شد.
لاتزیو تا دقیقه ۱۳ دوباره پیش افتاده بود؛ متیا زاکانی از سمت چپ به داخل محوطه جریمه نفوذ کرد و با پاسی رو به جلو، گوستاف ایساکسن را در موقعیت گلزنی قرار داد. لحظاتی بعد نتیجه ۳ بر ۱ شد. داستانی در دل داستانی دیگر رقم خورد؛ جایی که رومانو فلوریانی موسولینی - نوه دختری بنیتو موسولینی، دیکتاتور سابق ایتالیا - اولین گل خود در سری آ را به ثمر رساند.
این بازیکن که نام «رومانو» را روی پیراهن خود حک کرده، گفته است که سیاست برایش جذابیتی ندارد، اما پیشینه خانواده‌اش کنار آمدن با این موضوع را دشوار می‌کند. مادر او، آلساندرا، یک سیاستمدار راست‌گرا است که از میراث پدربزرگش دفاع کرده است. در زمان تنها گل حرفه‌ای قبلی رومانو که در سال ۲۰۲۴ به صورت قرضی برای یووه استابیا به ثمر رساند، او نام «ف. موسولینی» را روی پیراهن خود داشت و به نظر می‌رسید برخی از هواداران با سلام فاشیستی این گل را جشن گرفتند.
ساسولو در دقیقه ۳۱ ۱۰ نفره شد؛ زمانی که تورستود استوک‌های استوک خود را روی مچ پای زاکانی گذاشت. با وجود این، آن‌ها پیش از پایان نیمه اول توسط سباستین اسپوزیتو اختلاف را کمتر کردند. سپس زاکانی دوباره اختلاف را افزایش داد و روی ارسال ایساکسن با ضربه سر گلزنی کرد.
نیمه دوم یک‌طرفره‌تر بود. تیجانی نوسلین با دو شوت محکم از پشت محوطه جریمه پیروزی لاتزیو را قطعی کرد. فاصله گل‌ها می‌توانست بیشتر از این هم باشد. استفان توراتی دو ضربه پنالتی را برای ساسولو مهار کرد، اولی از زاکانی و دومی از داویده فراتسی. یک نکته جالب: در سیستم فوتبال فانتزی روزنامه گاتزتا دلو اسپورت، این به آن معنا بود که این دروازه‌بان با وجود دریافت شش گل، از نمره منفی فرار کرد.
با نزدیک شدن به دقایق پایانی بازی، جنارو گتوسو، سرمربی لاتزیو، لحظه‌ای به خود اجازه داد تا رویاپردازی کند. او گفت: «چشمانم را بستم و تصور کردم که در یک ورزشگاه پر از تماشاگر المپیکو هستیم. ده هزار نفر که در روز سه‌شنبه ۳۰۰ کیلومتر سفر می‌کنند، مرا خوشحال می‌کنند.»
در میان تمام کامبک‌های بعیدی که اخیراً در سری آ دیده‌ایم، هیچ‌کدام با بازگشت مردی قابل مقایسه نیست که آخرین دوران مربیگری‌اش پس از ناکامی در صعود ایتالیا به جام جهانی در ماه آوریل، با عذرخواهی پر از اشک به ملت به پایان رسید. اینکه بگوییم انتظارات از او در لاتزیو پایین بود، دست‌کم گرفتن ماجراست. در قرارداد او بندی گنجانده شده که در صورت قرار گرفتن تیم در رتبه دوازدهم یا بالاتر، تمدید خودکار قرارداد را تضمین می‌کند.
شاید لاتزیو نتواند روند خود را برای یک فصل کامل حفظ کند. با این حال، اصرار گتوسو بر اینکه آن‌ها همچنان برای بقا در سطح اول فوتبال تلاش می‌کنند، کم‌کم رنگ و روی پوچی به خود می‌گیرد. هواداران به شوخی پس از آنکه فراتسی سنتِ اعلام تعداد امتیازات باقی‌مانده تا رسیدن به امتیاز ۴۰ را در استوری‌های اینستاگرامش پس از هر پیروزی شکست، به شدت اعتراض کردند.
حقیقت ساده این است که گتوسو به خوبی زیر پوست بازیکنانش رفته و دارد از این ترکیب بیشتر ازآنچه کسی تصور می‌کرد، بازی می‌گیرد. تیلور که در بازی آخر هفته گذشته مقابل پارما نیز گل اول را به ثمر رساند، نماد همین موضوع است. گتوسو در تابستان یک روز او را از تمرین بیرون کرد و به دلیل صحبت بی‌موقع به رختکن فرستاد. هفته گذشته، پیش از به ثمر رساندن این دو گل، سرمربی او را به دلیل تلاش‌هایش مورد تمجید قرار داد و خاطرنشان کرد که او نسبت به قبل با ثبات بیشتری پرس می‌کند.
داستان‌های مشابهی از ارتباط شخصی را می‌توان برای بسیاری دیگر نیز روایت کرد. گفته می‌شود تماس تلفنی گتوسو باعث شد زاکانی - که شاید برجسته‌ترین استعداد لاتزیو در چند سال گذشته باشد - در تابستان در تیم بماند. به نظر می‌رسد نوسلین در نقش جدید خود به عنوان مهاجم نوک کاملاً شکوفا شده است.
این مسائل منجر به رشته‌ای از نتایج شده است که هیچ‌کس در داخل یا خارج از باشگاه نمی‌توانست روزی را تصور کند که لاتزیو اولین بازی رسمی این فصل خود را با نتیجه ۲ بر صفر در کوپا ایتالیا به تیم دسته دومی مانتووا واگذار کرد.
تنها پرسشی که بر فراز این داستان فوق‌العاده سایه افکنده این است که آیا گتوسو می‌تواند کار غیرممکن واقعی را انجام دهد و شکاف میان هواداران و لوتیتو را پر کند؟ گتوسو روز سه‌شنبه گفت: «البته که با او صحبت خواهم کرد. او آدم بسیار باهوشی است، اما انتخاب‌ها با خودش است. من دوست دارم هواداران زیادی را در ورزشگاه ببینم، اما نمی‌توانم نظر آن‌ها یا رئیس را تغییر دهم. این سوالی است که باید از خودشان بپرسید.»