این بازی‌ای بود که آرسنال جنبه بی‌رحم خود و تمام دانش قهرمانی را که در فصل گذشته انباشته بود، به نمایش گذاشت. آن‌ها با پیروزی به لندن بازگشتند و پیامی را ارسال کردند. صرف نظر از اتفاقی که برای منچسترسیتی در مورد نقض قوانین مالی رخ دهد، آرسنال همچنان تیم برتر لیگ برتر است.

میکل آرتتا زمانی که باشگاه آخرین بار در سپتامبر ۲۰۱۲ در آنفیلد پیروز شد، در خط میانی آرسنال بود؛ هرچند خاطرات او به دلیل ضربه مغزی که در برخورد با جردن هندرسون متحمل شد، کمی مبهم است.

آرتتا تمرکز روشنی بر حفظ عنوان قهرمانی لیگ دارد و این فرصتی بود تا امیدهایش را افزایش دهد. اولین گل کای هاورتز در ده بازی، تفاوت را رقم زد اما در واقع، پیروزی ریشه در توانایی آرسنال برای کنترل و ناکام گذاشتن حریف داشت.

وقتی سوت پایان به صدا درآمد، ویرجیل فن دایک، کاپیتان لیورپول، به دلیل تشویق تمسخرآمیز داور، اندی مدلی، کارت زرد دریافت کرد. همه کسانی که با این باشگاه در ارتباط بودند، از آنچه که هنرنمایی‌های تاریک آرسنال تلقی می‌کردند، خشمگین بودند. حقیقت این بود که تیم آرتتا با راحتی نسبی حریف را در کنترل خود داشت.

لیورپول ایده‌هایش را از دست داد زیرا روند پنج پیروزی متوالی آن‌ها در تمام رقابت‌ها به طور ناگهانی متوقف شد. آن‌ها در نیمه اول انرژی بالایی داشتند اما به شدت افت کردند و خلاقیتشان خشک شد. سفر قبلی آرسنال به شمال غرب با شکست در سه‌شنبه شب و تحقیر در جام اتحادیه در فلیت‌وود به پایان رسیده بود. این بازی بسیار بهتر بود.

لیورپول در ابتدا قصد نداشت کسی را از خود عبور دهد، به خصوص تری نیونی که اولین بازی کامل خود در لیگ را انجام می‌داد و به شدت تکل می‌زد. اولین اقدام این بازیکن ۱۹ ساله این بود که روی مارتین اودگارد خطا کرد و کمی بعد، همین کار را با هاورتز انجام داد. نیونی خوش‌شانس بود که بدون کارت زرد بازی را ترک نکرد. تماشاگران با شدت و خشم به زمین نگاه می‌کردند؛ همچنین با خشم، زمانی که احساس می‌کردند بازیکنان آرسنال بیش از حد سریع به زمین می‌افتند. و همانجا می‌مانند. این موضوعی بود که در طول روز تکرار شد.

موفقیت آرسنال از دیدگاه لیورپول یک اشتباه خودخواسته بود، زمانی که آلیسون با پاس کوتاه از منطقه خود به سمت جرمی ژاکت، بیش از حد عجله کرد. او وزن و جهت پاس را اشتباه داد، اودگارد از این فرصت استفاده کرد و از آن نقطه، تنها یک همکاری خیره‌کننده بود. آرسنال توپ را به سمت راست هدایت کرد و دکلان رایس پاس نهایی را ارسال کرد؛ کوتاه و در عرض شش یاردی محوطه جریمه با تردید. هاورتز، بازیکنی که به یک ضربه آسان نیاز داشت، آن را به ثمر رساند.

لیورپول با آتش بیشتری پاسخ داد و ممکن بود قبل از استراحت گلزنی کنند، الکسیس مک آلیستر فرصت بزرگی را از دست داد – یک ضربه سر بدون مزاحمت از روی ارسال کرکز در دقیقه ۴۳. لحظاتی قبل، فلوریان ویرتس یک ضربه آزاد از سمت چپ را به تیرک دروازه کوبیده بود.

لیورپول بیش از یک بار در نیمه اول به ناحق خواستار ضربه پنالتی شد، به خصوص زمانی که یوریین تیمبر در دقیقه ۲۱ مشتی از پیراهن الکساندر ایساک را گرفت، در حالی که مهاجم سعی داشت به ارسال بردلی بارکولا برسد. تیمبر از آن صحنه جان سالم به در برد. بارکولا نیز پس از لمس توپ توسط ازری کنسای، توسط رایس مهار شد.

آرسنال در ضدحملات برق‌آسا ظاهر شد. چند بار در نیمه اول پیشروی کردند و موقعیت‌هایی داشتند. هاورتز به سختی توانست ضربه برونو گیمارش را لمس کند، در حالی که تیمبر نتوانست در مقابل دروازه واکنش نشان دهد، زمانی که نونی مدوئکه ضربه والی کریسیتوس تزولیس را از زاویه‌ای تند به عقب برگرداند.

با نتیجه ۱-۰، آرسنال بازی را در اختیار داشت. آن‌ها به خودشان اعتماد کردند که لیورپول را دور نگه دارند؛ آندونی ایراولا و بازیکنانش را ناکام بگذارند؛ و خصومت‌های آنفیلد را تحمل کنند. این موضوع به مدیریت بازی آن‌ها مربوط می‌شد. آن‌ها در خنثی کردن حملات حریف استاد شده‌اند.

ایراولا در دقیقه ۵۹ دومینیک سوبوسلای را که از مصدومیت بازگشته بود، به جای نیونی وارد زمین کرد؛ این بازیکن جوان هنگام خروج تشویق پرشوری دریافت کرد. لیورپول مجبور بود در حمله بیشتر تلاش کند و هرچه نیمه دوم بیشتر گذشت، آرسنال مطمئن‌تر به نظر می‌رسید. آن‌ها لیورپول را خفه کردند و این احساس باقی ماند که می‌توانند در ضدحمله ضربه بزنند.

وقتی ژاکت در دقیقه ۶۸ لیز خورد، آرسنال به سمت چپ، به سمت تزولیس رفت و او تقریباً اودگارد را صاحب موقعیت کرد – در حالی که آلیسون در موقعیت نامناسبی قرار داشت. ژاکت برگشت تا یک تکل مهم را انجام دهد. تزولیس همچنین با یک شوت اول، یک مهار عالی از آلیسون را در گوشه دور زمین به خود اختصاص داد.

لیورپول در کنترل ناامیدی‌های خود مشکل داشت. جمعیت میزبان نیز همین‌طور. هر بار که آرسنال یک ضربه آزاد به دست می‌آورد، فریاد تماشاگران بلند می‌شد، مک آلیستر پس از اینکه اودگارد در اواخر بازی یک ضربه آزاد ارزان به دست آورد، خشمگین بود. در درگیری متعاقب، مک آلیستر احساس کرد که مدوئکه پیشانی‌اش را لمس کرده است. این کار مدوئکه ریسکی بود، با توجه به اینکه او به دلیل خطا روی بارکولا کارت زرد داشت.

مک آلیستر به زمین افتاد و ادعای لیورپول مبنی بر داشتن برتری اخلاقی را تضعیف کرد. مدوئکه جان سالم به در برد. اخراج او بسیار آسان بود. لیورپول تلاش کرد اما نتوانست. آن‌ها هرگز شبیه به زدن ضربه نهایی به نظر نرسیدند.