به هر حال، پیراهن شماره ۷ پرتغال در هفتهها و ماههای اخیر، اگر نگوییم سالها، باعث ایجاد تلاطم زیادی شده است. شاید اجتنابناپذیر بود که اولین پیروزی دوران پس از کریستیانو رونالدو از طریق بازیکنی که پیراهن شمارهگذاری شده را پوشیده بود، به دست آید، پیراهنی با صلیبی روی شماره برای حفظ میراث ابدی رونالدو، همانطور که فدراسیون فوتبال پرتغال آن را بیان کرد. یک پایان زیبا توسط کارلوس فردینیس، تعویضی نیمه دوم، در نهایت برای کسب پیروزی در شبی پر فراز و نشیب کافی بود و پرتغال از اخراج پدرو نتو با دو کارت زرد جان سالم به در برد.
یک صفحه جدید و از این حرفها. این پیروزی خوشایندی برای خورخه ژسوس بود، که شکست تحقیرآمیز ۴-۱ در خانه مقابل دانمارک چند روز پیش نقطه عطفی دردناک بود، و نکات مثبت زیادی نیز برای ولز وجود داشت. دیوید بروکس، گل اول برونو فرناندز از لبه محوطه جریمه را خنثی کرد و سپس از طریق سوربا توماس، که به یک حرکت تیمی عالی پایان داد، پیش افتاد. اما نتو، که دو کارت زرد در یک دقیقه و ۵۹ ثانیه دریافت کرد، دومی برای خطا روی برنان جانسون، قبل از پایان نیمه اول بازی را مساوی کرد. تیم کریگ بلِیمی سرگرمکننده بود و در مقاطعی آزادانه بازی میکرد، اما فردینیس با یک حرکت و پایان زیبا، حرف آخر را زد.
بلِیمی بر اهمیت مهار ویتینیا و ژائو نوس، دو بازیکن مورد علاقه او که قهرمانیهای متوالی لیگ قهرمانان را کسب کردهاند، تأکید کرد و ولز اجازه نداد که این زوج پاری سن ژرمن به راحتی کار خود را انجام دهند. ویتینیا، که همیشه در حال اسکن کردن و آماده برای دریافت توپ از همتیمیهایش بود، به طور طبیعی در صدر جدول پاس قرار گرفت و تمام ۷۶ پاس خود را در نیمه اول جذاب به پایان رساند. این یک پاس شلخته از رناتو ویگا بود که برای ویتینیا در آستانه پایان نیمه اول ارسال شد و فرصتی speculative برای هری ویلسون، بازیکن پرانرژی، از نیمه زمین فراهم کرد. ویلسون توپ را قطع کرد و پس از یک لمس برای غلتاندن توپ به نیمه حریف، هافبک لیدز با یک ضربه لوب چپ پای شگفتانگیز به سمت دروازه شلیک کرد، ضربه ۴۵ یاردی او به بالای دروازه دیوگو کاستا خراشید و باعث آسودگی دروازهبان پرتغال شد.
پرتغال ممکن بود چند لحظه قبل بازی را مساوی کرده باشد، نتو به راحتی جی داسیلوا را در محوطه شش یاردی شکست داد تا پاس گل عالی فرانسیسکو ترینکائو را وارد کند، اما تلاش جسورانه ویلسون یادآوری ملایم دیگری از وضعیت ناپایدار پرتغال بود. این یک بازی به طرز مضحکی باز بود و پس از دریافت چهار گل در خانه برای اولین بار در یک بازی ملی در شکست تحقیرآمیز ۴-۱ مقابل دانمارک در براگا در آخر هفته گذشته، پرتغال دوباره در دفاع آسیبپذیر بود. قبل از اینکه توماس با یک حرکت تیمی درخشان در دقیقه ۴۰ پیش بیفتد، ویلسون دو بار به گل نزدیک شد، دیوگو دالوت در اولین بار یک تکل ناامیدانه زد و در دومی از یک حرکت تیمی پرانرژی دیگر.
پرتغال چهار تغییر نسبت به شکست تلخ شنبه ایجاد کرد، با آنتونیو سیلوا، مدافع میانی بورنموث، جایگزین روبن دیاس محروم شد و نوس، با پیراهن در شلوار، به ویتینیا در پایه میانه زمین پیوست. ترینکائو در بال چپ فعال بود و ژائو کانسلو، مدافع کناری پرخاشگر، یک تهدید دائمی بود و در سراسر زمین ظاهر میشد. هنگامی که فرناندز در دقیقه ۱۱ جای خود را انتخاب کرد و ضربهای بیخطا به گوشه بالا زد، پرتغال در اوج آمادگی به نظر میرسید.
اما ولز دو دقیقه بعد پاسخ داد، زمانی که بروکس، که در شکست مقابل نروژ با یک ضربه چیپ عالی گلزنی کرده بود، یک پایان هوشمندانه دیگر را رقم زد. ویلسون ضربهای را از کاستا، دروازهبان پورتو، در نزدیکی تیرک دروازه دفع کرد و هنگامی که توپ به بیرون سرازیر شد، روبین کولویل حضور ذهن داشت که با آرامش به سمت بروکس پاس دهد، که با پای چپ شوت را به گوشه دورتر زد. کولویل، که در اینجا برای کاردیف مورد علاقه هواداران بود، از اولین بازی خود در ترکیب اصلی ولز کاملاً لذت برد. بروکس، یکی دیگر از شش بازیکنی که در ترکیب اصلی بلِیمی قرار گرفتند، به خوبی با ویلسون پرکار هماهنگ شد.
این یک موقعیت سرگرمکننده بود که ارزش تحمل شرایط زمستانی را داشت. نتو پس از عبور از بن دیویس، ضربهای را به پایه تیرک دروازه کوبید و فرناندز بعداً پس از یک کنترل عالی برای کنترل توپ در میانه زمین خود، فردینیس را آزاد کرد.
کولویل در یک نقش میانی عمیق در کنار جاش شیهان از بولتون، که همباشگاهی سابق او آرون کالینز، اکنون از ام کی دونز، در اواسط نیمه دوم برای اولین بازی خود وارد زمین شد، تحت تأثیر قرار گرفت. در همین حال، پرتغال ژائو فلیکس و فردینیس، وینگر کلوب بروژ را معرفی کرد، دومی پیراهن شماره ۷ تغییر یافته را پوشیده بود که همیشه با رونالدو مترادف خواهد بود. بن کابنگو، که در نیمه اول به عنوان احتیاط جایگزین جو رودون شد، با ضربه سر نزدیک بود گلزنی کند.
ولز نتوانست دوباره پیش بیفتد و در عوض عقب افتاد، اگرچه نگاه خسته در چهره کاستا هنگام دفع ضربه سر کابنگو از دروازه برای کرنر، همه چیز را میگفت. لحظهای که فردینیس با یک ضربه سر شلخته از کابنگو و سپس از روی دیویس پیش تاخت و با یک ضربه پایین با پای چپ به پایان رساند، تسکیندهنده بود در شبی ناخوشایند دیگر برای ژسوس و بازیکنان پرتغال. برای ولز، یک کمپین چالشبرانگیز لیگ ملتها، همانطور که آغاز شد، با شکستی دلگرمکننده مقابل پرتغال به پایان رسید.
