اظهارات کنایه‌آمیز برونو فرناندز درباره رویکرد تاکتیکی منچستریونایتد در شکست تحقیرآمیز ۴-۱ لیگ قهرمانان اروپا مقابل کومو، باعث شده بسیاری این سوال را بپرسند که آیا مایکل کریک همچنان مرد مناسبی برای بازگرداندن این تیم به روزهای اوج است یا خیر.
وقتی از فرناندز پرسیده شد که آیا یونایتد تاکتیک‌های اشتباهی را به کار گرفته است، او پاسخ داد: «این به عهده سرمربی و کادر فنی است که بگویند، نه من. گاهی اوقات باید در فشار جسورتر بود، ریسک پرس از جلو را پذیرفت و حریف را ناراحت کرد.»
برای بسیاری از ناظران، این هافبک پرتغالی، کریک و کادر فنی او را در معرض انتقاد قرار داد. به نظر می‌رسید او مسئولیت را از هم‌تیمی‌هایش سلب کرده و شکست را مستقیماً به دستورات مربیان نسبت داده است.
این اظهارات، از سوی کاپیتان و بازیکنی که قرار است صدای تیم باشد، عمیقاً ناامیدکننده است. او باید هرگونه نارضایتی را پشت درهای بسته مطرح می‌کرد یا حداقل پاسخی مبهم مانند «برنامه تاکتیکی ما به سادگی عملی نشد» ارائه می‌داد.
کریک باید پیامی بفرستد و برونو فرناندز باید الگوی آن باشد
علیرغم نتایج ضعیف شیاطین سرخ، که پس از شکست مقابل کومو به هفت بازی بدون پیروزی رسیده است، تأیید شده است که کریک هدایت بازی روز یکشنبه لیگ برتر مقابل بورنموث را بر عهده خواهد داشت.
حتی اگر این آخرین بازی او به عنوان سرمربی یونایتد باشد، کریک باید نشان دهد که اقتدار لازم برای اتخاذ تصمیمات دشوار را دارد. انتخاب برونو فرناندز پس از انتقاد علنی او از سرمربی، سوالات جدی در مورد این اقتدار ایجاد می‌کند.
هر کسی که هدایت یک باشگاه بزرگ را بر عهده دارد، نمی‌تواند از بازیکنان خود بترسد. اگر بازیکنی با سیستم تیم همخوانی نداشته باشد یا ایده‌های سرمربی را قبول نکند، باید بدون توجه به جایگاهش، نیمکت‌نشین شود.
عملکرد ضعیف
فرناندز نباید در بازی روز یکشنبه فیکس باشد. حتی اگر اظهاراتش به تنهایی باعث نیمکت‌نشینی او نشود، عملکردش باید دلیل آن باشد.
در هفته‌های اخیر، ما آن چهره فرماندهی که از او می‌شناسیم را ندیده‌ایم. عملکرد او ناامیدکننده بوده و در هفت بازی اخیر هیچ گل یا پاس گلی نداشته است.
نیمکت‌نشین کردن فرناندز ممکن است او را با واقعیت روبرو کند و اشتیاق لازم برای بازگشت به بهترین فرمش را در او برانگیزد. برای کریک، این کار همچنین در را به روی تیمی متعادل‌تر باز می‌کند که قادر به اجرای صحیح برنامه تاکتیکی او باشد.
فرناندز همچنین اجرای یک برنامه بازی بی‌نقص را دشوار می‌کند. او در حفظ نظم پستی خود مشکل دارد و دائماً برای تأثیرگذاری بر بازی در جستجوی توپ پرسه می‌زند. این رویکرد گاهی اوقات نتیجه می‌دهد، اما شکاف‌هایی را نیز ایجاد می‌کند که حریفان می‌توانند از آن سوء استفاده کنند.
یک خط میانی سه نفره متشکل از یوری تیلمانس، آندری سانتوس و کارلوس بالبا، که هر کدام به نقش‌های خود پایبند باشند، به کریک ساختار بسیار واضح‌تری در مقابل چری‌ها می‌دهد و شانس بهتری برای ارائه نمایشی که هنوز می‌تواند شغل او را نجات دهد، فراهم می‌کند.
در نهایت، نیمکت‌نشین کردن فرناندز به کریک اجازه می‌دهد تا اقتدار خود را نشان دهد و در عین حال به کاپیتان انگیزه بازگشت با اراده و تمرکز بیشتر را می‌دهد.