منچستریونایتد امشب در لیگ قهرمانان اروپا میزبان آاس رم است، دیداری که یادآور یکی از بزرگترین شب‌های اروپایی این باشگاه است.
همانطور که مایکل کاریک تلاش می‌کند تا از طوفان عبور کند، سرمربی منچستریونایتد می‌تواند از شبی به یاد ماندنی در اوایل دهه ۲۰۰۰ الهام بگیرد. شبی که او در خط مقدم بود.
اگرچه شیاطین سرخ در بحران کامل نبودند، اما شکست‌های متوالی در اروپا و لیگ برتر، علامت سوال‌هایی را در مورد تیم سر الکس فرگوسن ایجاد کرده بود.
دور رفت مرحله یک چهارم نهایی لیگ قهرمانان اروپا بین این دو تیم در سال ۲۰۰۶/۰۷ با شکست به پایان رسید. اخراج پل اسکولز به شکست ۲-۱ در ورزشگاه المپیکو کمک کرد، در حالی که دستگیری ۲۱ هوادار پس از متشنج شدن اوضاع در بیرون از ورزشگاه، شب ناامیدکننده‌ای را تشدید کرد.
قبل از بازی برگشت، یونایتد دوباره شکست خورده بود. پورتسموث با نتیجه ۲-۱ در پارک فراتون پیروز شد و رقابت قهرمانی را باز کرد، و چلسی به سه امتیازی تیم شکست خورده نزدیک شد.
با ورود رم به اولدترافورد برای بازی برگشت، فرگوسن فریاد جنگ سر داد و اصرار داشت که یونایتد قادر به برگرداندن نتیجه است. او به گل مهم خارج از خانه به عنوان منبع خوش‌بینی اشاره کرد.
فرگوسن گفت: «گل زدن در خانه حریف همیشه مهم است، به خصوص که رم در خانه بسیار خوب است.»
«من فکر می‌کنم با وجود شکست، شانس خوبی برای صعود داریم. در گذشته، بسیاری از تیم‌های بزرگ پس از پیروزی در بازی رفت به اولدترافورد آمده‌اند و یونایتد همچنان موفق به صعود شده است. رم یکی از بهترین تیم‌هایی است که امسال با آنها روبرو شده‌ایم.»
همانطور که مشخص شد، گل خارج از خانه کمترین نگرانی رم بود.
سری آ در دهه نود قدرت سابق خود را نداشت، اما فوتبال ایتالیا همچنان یک نیروی بزرگ در اروپا بود.
آث میلان و یوونتوس فینال لیگ قهرمانان ۲۰۰۳ را برگزار کرده بودند، در حالی که میلان در سال ۲۰۰۵ به فینال دیگری رسیده بود. علاوه بر این، دو نفر از چهار برنده قبلی توپ طلا در سری آ بازی می‌کردند.
رم، در همین حال، سه عضو تیم قهرمان جام جهانی ایتالیا از تابستان قبل را داشت، از جمله فرانچسکو توتی، که فصل ۳۲ گله خود را در تمام رقابت‌ها، از جمله ۲۶ گل در سری آ، پشت سر گذاشته بود و کفش طلای اروپا را به دست آورده بود.
منچستریونایتد که در دو بازی اخیر کاملاً از فرم خارج به نظر می‌رسید، با کمی عصبی بودن بازی را آغاز کرد. رم دو بار در ابتدای بازی به دروازه ادوین فن در سار نزدیک شد، اما هلندی را به دردسر نینداخت. یونایتد به یک آرامش‌بخش نیاز داشت و به زودی آن را به دست آورد. کاریک جلو آمد و به گوشه بالای دروازه شلیک کرد تا یونایتد را در شب – و در مجموع بازی – پیش بیندازد.
از آنجا، سیل گل‌ها باز شد.
شش دقیقه بعد، یک حرکت خوب با پاس رایان گیگز به آلن اسمیت به پایان رسید که با ضربه دقیق پای او به گوشه دروازه رفت. رم نمی‌توانست سرعت یونایتد را در ضدحملات تحمل کند و در عرض ۱۹ دقیقه، میزبان سه گل پیش بود و بی‌رحمانه حمله می‌کرد. کریستیانو رونالدو از بین مدافعان سفیدپوش عبور کرد و گیگز از سمت راست آزاد شد. پاس دقیق او به رونی رسید که اشتباهی نکرد.
دنیله دروسی یک فرصت خوب را از دست داد، اما در غیر این صورت، یورش ادامه داشت. گل چهارم درست قبل از پایان نیمه اول به ثمر رسید، زمانی که رونالدو اولین گل خود در لیگ قهرمانان را به ثمر رساند. این وینگر پرتغالی ۲۶ بازی طول کشید تا حساب خود را باز کند، آماری خیره‌کننده با توجه به آنچه در ادامه آمد.
یونایتد پس از استراحت، فشار را کم نکرد. رونالدو گل پنجم را به ثمر رساند و کاریک با ضربه دوم خیره‌کننده‌اش گل ششم را اضافه کرد. گل رم توسط دروسی تسلی کوچکی بود، در حالی که هنوز زمان برای پاتریس اورا، بازیکن تعویضی، وجود داشت تا با زدن گل هفتم برای میزبان، نام خود را ثبت کند.
باشگاه‌های ایتالیایی قرار نبود اینگونه شکست بخورند.
یونایتد نمایشی خیره‌کننده ارائه داد، نمایشی که در میان بزرگترین شب‌های اروپایی تاریخ پر افتخار باشگاه قرار گرفت.
تیم فرگوسن ترسناک، روان و نمایشی بود که نشان می‌داد موفقیت در افق است. آنها در نیمه نهایی توسط قهرمان نهایی، آث میلان، متوقف شدند، اما یونایتد فصل بعد بازگشت تا قهرمان لیگ قهرمانان شود.
تخریب رم آنها شاید واضح‌ترین نشانه تا به امروز بود که فرگوسن یکی از آخرین تیم‌های بزرگ منچستریونایتد را گرد هم آورده بود. تیمی که بعدها بر فوتبال انگلیس مسلط شد، اروپا را فتح کرد و برخی از به‌یادماندنی‌ترین شب‌های دوران افسانه‌ای خود را رقم زد.