اگر میکل آرتتا از دیدن پایان کار ادی هاو به عنوان سرمربی نیوکاسل خوشحال بود، خبر بد این است که دشمن فنی مشابه دیگری در سنت جیمز پارک مستقر شده است.
اگرچه سرمربی آرسنال هرگز از سفر برای رویارویی با تیم سابق هاو لذت نمیبرد، اما آرتتا قطعاً از این سفر اخیر به تاینساید که تیم تحت هدایت ماتیاس جیسله در ابتدا مغلوب شد و در نهایت با کسب یک امتیاز به لطف عملکردی درخشان در نیمه دوم، لذت نبرد.
در نیمه اول، هواداران نزدیک بود علیه جیسله موضع بگیرند، اما او اعصاب خود را حفظ کرد و با سه تعویض و یک تغییر تاکتیکی هوشمندانه نشان داد که او هم هیچکاره نیست.
این نتیجه باعث شد آرسنال – که دروازهبان خود دیوید رایا را به دلیل مصدومیت احتمالی جدی شانه در نیمه دوم از دست داد – همچنان در صدر لیگ برتر باقی بماند، شش امتیاز بالاتر از برایتون و منچسترسیتی، و آرتتا با چهرهای خشمگین زمین را ترک کند.
تنها هفته گذشته برونو گیماریش ادعا کرد که توسط هواداران نیوکاسل «محبوب» است، اما کاپیتان سابق باشگاه که اکنون هافبک آرسنال است، با سرودهایی از سوی هواداران مواجه شد که معمولاً برای بازیکنان ساندرلند رزرو شده بود.
مشکل نیوکاسل این است که با وجود صرف هزینه زیاد، آنها در جایگزینی سه ستاره جدا شده فصل گذشته – گیماریش، ساندرو تونالی و آنتونی گوردون – ناکام بودهاند.
این واقعیت شاید باعث شد جانشین هاو با ترکیب اولیه خود نکتهای ظریف را بیان کند.
از یازده بازیکن اصلی جیسله، تنها دروازهبان، لوکاس هورنیسک، مدافع راست، آمار دیدیک و هافبک، شان استور، تابستان امسال جذب شده بودند.
پنج چهره جدید دیگر که در فصل نقل و انتقالات تابستانی که در آن حدود ۲۷۵ میلیون پوند روی بازیکنان جدید سرمایهگذاری شد، جذب شدند، یا روی نیمکت بودند (نیکو گونزالز و ماتیاس فرناندز-پاردو) یا در لیست ۲۰ نفره تیم برای بازی حضور نداشتند (الادجی بامبا و بازوما تووره). البته ایون جائون مصدوم است، اما با توجه به اینکه بامبا و تووره در مجموع ۷۸.۵ میلیون پوند هزینه داشتند، حذف کامل آنها بیانگر نکته قابل توجهی بود. همینطور تصمیم برای نیمکتنشینی گونزالز و فرناندز-پاردو با قیمتهای بالای ۵۰ میلیون پوند برای هر کدام.
در زمین، قضاوت در مورد هورنیسک همچنان ادامه داشت. این ملیپوش چک در این فصل چند مهار عالی انجام داده است، اما در این بازی، ضربات او تقریباً به طور یکنواخت ضعیف بود و او خوششانس بود که وقتی بیش از حد تردید کرد و کای هاورتز با نفوذ خود او را تحت فشار قرار داد، نجات یافت.
ناکامی فنی جیسله با دروازهبانش کاملاً مشهود بود زیرا آرسنال کنترل نیمه اول را به طور فزایندهای در دست گرفت، در حالی که تنها مهاجم نیوکاسل، ویلیام اوسولا، منزوی بود و حتی مدافع چپ بیچون و چرای انگلیس، لوئیس-هال، نیز توسط نونی مدوئکه به شدت تحت فشار قرار گرفت.
برخلاف میل آرتتا، لوئیس مییلی که در پست هافبک دفاعی به گونزالز ترجیح داده شد، تمام تلاش خود را برای کند کردن سرعت بازی انجام داد، اما در نهایت این تلاش بیفایده بود. موج قرمز تنها برای مدتی قابل مهار بود.
وقتی هاورتز توپ بلند را که هال کنترل نادرستی کرده بود، از او گرفت، به داخل زد و پاسی بسیار هوشمندانه و با دقت تنظیم شده را به اورهچی اِزه که در حال پیشروی بود، فرستاد. اِزه بدون تغییر گام، تعادل کامل خود را حفظ کرد و با یک شوت اول-تایم زیبا که به ناچار از کنار هورنیسک بیدفاع عبور کرد، دروازه را گشود.
همانطور که هواداران میزبان به طرز عجیبی ساکت شدند، آرتتا و کادر فنیاش گلی را جشن گرفتند که به اندازه کافی خاص بود تا پیشنهاداتی مبنی بر اینکه تیمش این روزها تنها به کارایی به جای هنر اهمیت میدهد را رد کند.
با توجه به اینکه در لحظات نادری که حمله نیوکاسل جان میگرفت، دکلان رایس همیشه آماده تقویت دفاع و خنثی کردن هرگونه خطر بود، نشانهها برای جیسله خوب نبود.
در واقع، به سختی میشد به یاد آورد که تیمش در داخل محوطه جریمه آرسنال حرکتی معنادار در حمله انجام داده باشد و هواداران مستقر در نزدیکی نیمکت میزبان، احساسات خود را به سرمربی اعلام کردند.
فشار آرسنال آنقدر خوب بود که نیوکاسل قادر به ارسال پاسهای کوتاه نبود و در عوض مجبور به ارسال توپهای بلند و بیهدف شد. با توجه به اینکه رایس و مارتین اودگارد ظاهراً در سطحی متفاوت در خط میانی بازی میکردند، گل تساوی دور از دسترس به نظر میرسید.
با این حال، هر چقدر هم که این تصور دور از ذهن بود، هاروی بارنز کاملاً قادر به تحقق آن بود. وینگر چپ بهترین تمامکننده نیوکاسل است. و وقتی در اوایل نیمه دوم، اودگارد اشتباهی غیرمعمول مرتکب شد، کنترل سنگین او توپ را به سمت اوسولا فرستاد.
پس از اینکه بازیکن دانمارکی توپ را به مسیر بارنز رساند، او با یک لمس مطمئن و پایانی مطمئن، دیوید رایا را که تا آن لحظه بیکار بود، مجبور به بیرون کشیدن توپ از تور دروازه کرد.
ورود تینا لیورامنتو، جیکوب رمزی و آنتونی الانگا – که اتفاقاً همگی فصل گذشته در نیوکاسل بودند – به جای دیدیک، استور و جیکوب مورفی در نیمه اول، نتیجه میداد. ناگهان، تقریباً به طرز شگفتانگیزی، آرسنال تیمی بود که در معرض تسلیم شدن با فشار قرار داشت.
میزبان شروع به پرس کردن مهمانان خود در نقاط بالاتری از زمین کرده بود و در این مسیر به تیمی بسیار خطرناکتر تبدیل شده بود.
به زودی، آنها در پی کرنر هال که توسط دن برن با سر به عقب زده شد، پیش افتادند و به مالیک تیائو اجازه دادند توپ را از کنار رایا عبور دهد.
کمی بعد، دروازهبان آرسنال در حالی که از درد آشکار رنج میبرد، پس از برخورد ظاهراً بیضرر با اوسولا، از زمین بیرون برده شد. پس از آن کپا آریزابالاگا وارد زمین شد که در یک تعویض سهگانه شامل خروج گیماریش نیز بود.
با این حال، مدوئکه هنوز در زمین بود و با دریافت پاس درخشان اودگارد در ضد حمله، با فریب دادن چند مدافع و تماشای شوت کمی منحرف شدهاش که از دستان هورنیسک فرار کرد، حضور خود را به همه یادآوری کرد.
