آیا چیزی در فوتبال وجود دارد که بیشتر از ویدیوی اعلام آژانس جِیجِی گابریل، نشاندهنده وضعیت فعلی آن باشد؟
زاویه خبری که با هوش مصنوعی ساخته شده و در آن تصویری از توپ طلا دیده میشود، و گابریل در حال تماشای تصاویر «حرفه» خود تا به امروز است، به اندازهای است که دل را به هم میزند.
گابریل یک استعداد ترسناک است و دلیلی وجود دارد که باشگاههای برتر اروپا برای اغوای این نوجوان ناآرام از منچستر یونایتد، بر سر یکدیگر غلبه کردهاند.
اپیک اسپورتز این ستاره نوظهور را برای تسهیل انتقال به رئال مادرید به خدمت گرفت و علی برات، ایجنت فوقالعاده، پشت ویدیوی اعلام این خبر بود. درباره فشار آوردن به این بچه چه میتوان گفت.
این نوع تبلیغات افراطی اغلب با امضاهای ستارهای، بازیکنان برجسته که به اوج دوران حرفهای خود رسیدهاند، یا پایان دادن به یک دوران حرفهای پربار همراه است. گابریل، با وجود استعدادش، هرگز یک دقیقه هم در تیم اصلی بازی نکرده است.
وسواس فوتبال نسبت به ستارههای نوجوان فوتبال از حد گذشته است
چیزی عمیقاً ناراحتکننده در مورد ماهیت نمایشی فزاینده فوتبال مدرن وجود دارد، به خصوص وقتی که پای بازیکنانی در میان باشد که هنوز به تیم اصلی راه نیافتهاند. همه چیز باید یک نمایش باشد. هر نوجوان با استعدادی نیاز به یک آژانس، یک برند شخصی و یک تصویر عمومی با دقت انتخاب شده دارد، قبل از اینکه حتی یک توپ را با خشم در بالاترین سطح به صدا درآورده باشد. فوتبال زمانی درباره کاری بود که در زمین انجام میدادید. حالا، ظاهراً، درباره این است که چقدر قانعکننده میتوانید رویا را بفروشید قبل از اینکه چیزی به دست آورده باشید.
ظاهراً، یک فوتبالیست جوان درخشان بودن دیگر کافی نیست. شما باید قبل از اینکه اولین بازی خود را در تیم اصلی انجام دهید، شبیه یک ابرستاره جهانی به نظر برسید.
کسانی هستند که معتقدند این نوجوان با استعداد میتواند به بالاترین سطح برسد، نه کمتر از کسانی که در حلقه درونی بحثبرانگیز او هستند. مقایسهها با لامینه یامال و مکس داونان، تمایل به ترک منچستر یونایتد را برانگیخت که در پیام ۸۷ کلمهای این هفته تأیید شد.
خداحافظ منچستر، سلام مادرید.
و این شاید ناامیدکنندهترین بخش کل ماجرا باشد. گابریل هنوز یک کودک است، اما به نظر میرسد افراد اطراف او مصمم هستند او را به عنوان ابرستاره بعدی معرفی کنند.
این مقایسهها، گمانهزنیهای انتقال و اکنون این ویدیوی اعلامیه عجیب و غریب، همگی به انتظاری دامن میزنند که او مقدر به بزرگی است. شاید هم باشد. استعداد او غیرقابل انکار است. اما فوتبال مملو از جوانان با استعدادی است که هرگز نتوانستند به وعدههای اولیه خود عمل کنند. برخی از ما به اندازه کافی پیر هستیم که شیپور فردریک آدو را به یاد بیاوریم. در این مورد هم هیچ شرمی وجود ندارد. شرم در این است که اجازه دهیم هیاهوی اطراف او آنقدر کر کننده شود که او هرگز فرصتی برای پیشرفت دور از کانون توجه پیدا نکند.
این یک داستان طولانی و کشدار بوده است که پایان آن مورد استقبال قرار میگیرد. حالا، لطفا، آیا میتوانیم فقط بگذاریم این بچه فوتبال بازی کند؟
