اگر این آرژانتینی جای مایکل کریک را بگیرد، خواسته ای را برآورده می کند که هر دو طرف حداقل یک دهه است که در برابر آن مقاومت می کنند.
اگرچه ما تعداد دفعاتی را که پوچتینو به شغل یونایتد مرتبط شده است، از دست داده ایم، این را فکر می کنیم، شاید پنجمین بار باشد. و شاید بدترین زمان بندی در میان همه آنها.
یونایتد واقعاً در سال 2016 به دنبال اغوای پوچتینو بود، زمانی که سرمربی وقت تاتنهام هاتسپر دو سال از دوران خود در وایت هارت لین می گذشت. سر الکس فرگوسن با پوچتینو شام خورد ، اجازه داد او صورتحساب را بپردازد – سپس به جای او ژوزه مورینیو را منصوب کرد.
زمانی که مورینیو در سال 2018 اخراج شد، از پوچتینو به عنوان سرمربی بعدی یونایتد نام برده می شد. و زمانی که اوله گونار سولسشر اخراج شد ، سپس دوباره قبل از انتصاب اریک تن هاخ.
با نگاهی به گذشته، یونایتد باید در آن زمان، در پایان دوره پوچتینو در پاری سن ژرمن در سال 2022، این کار را انجام می داد. دوره پس از مورینیو نیز می توانست ویژه باشد. شاید هنوز هم بتواند.
اما اکنون، اگر او توجه کرده باشد، پوچتینو باید بیش از هر زمان دیگری محتاط باشد. و همچنین سخت است که احساس نکنیم یونایتد دوباره در حال سازش است.
این ممکن است تنها زمانی باشد که آنها کمترین نیاز را به مهارت های خاص ex-Spurs، PSG و چلسی دارند. حداقل در کوتاه مدت.
اگر یونایتد واقعاً به آنچه برایشان خوب است اهمیت می داد، آنتونیو کونته را منصوب می کردند – و کنار می ایستادند.
البته، این هرگز بعید نیست که در حالی که رهبری باشگاه از نوع بررسی و خواسته هایی که کونته آنها را در معرض آنها قرار می دهد، طفره می رود.
انتصاب پوچتینو به نظر می رسد سازشی بین ادی هاو کم حرف – نامزد مورد علاقه جیسون ویلکاکس، علیرغم اینکه دن اشورث شغلی را که ویلکاکس اکنون دارد به دلیل لابی برای همان مربی از دست داد – و آتش و خشم کونته باشد.
جدول لیگ برتر در دوران سرمربیگری پوچتینو در اسپرز
هر کسی که یونایتد منصوب کند، سبک او هر چه باشد، اولویت اول سرمربی جدید، تقویت سومین دفاع بد لیگ برتر خواهد بود. سخت تر کردن شکست خوردن همیشه اولین وظیفه هر مربی است که در نبرد سقوط قرار می گیرد.
اما سخت تر کردن شکست خوردن تیم، کار پوچتینو نیست. به خصوص زمانی که به نظر می رسد آن تیم به دویدن آلرژی دارد. این یونایتد به هیچ وجه نمی تواند مانند آنچه پوچتینو می خواهد در شکلی که در حال حاضر هستند، فشار بیاورد؛ رالف رانگنیک با نسخه قبلی آن را امتحان کرد و پس از 45 دقیقه تسلیم شد.
رویکرد پوچتینو، در جلو در هنگام مالکیت و بدون مالکیت، برای تیمی که یونایتد فکر می کند هستند عالی است – اما نه برای تیمی که با تیمی که ویلکاکس جمع کرده است، تبدیل شده اند. دوباره باشگاه مناسب، زمان نامناسب؟
محاسبه برای پوچتینو باید این باشد که قبل از اینکه واقعاً فرصتی برای گذاشتن اثر خود بر تیم یونایتد پیدا کند، اوضاع چقدر بد می شود.
و، به طور حیاتی، آیا این هرگز در یونایتد در ظاهر فعلی آنها، تحت این مالکیت اتفاق خواهد افتاد؟
حتی اگر پوچتینو بتواند شیاطین سرخ را از نبرد سقوط بیرون بکشد، احتمال اینکه او اختیار یا منابع لازم برای شکل دادن واقعی تیم به تصویر خود را داشته باشد، حداقل است. به خصوص زمانی که ویلکاکس و همدستانش بازیکنانی را که با بودجه رو به کاهش در دسترس هستند، به او معرفی می کنند در حالی که مالکان هوس باز از باشگاه به عنوان خودپرداز خانوادگی خود استفاده می کنند.
پوچتینو و منچستریونایتد می توانستند با هم عالی باشند. شاید هنوز هم باشند، و حداقل، همه ما کنجکاو هستیم که ببینیم واقعاً چقدر سازگار هستند.
اما این یونایتد به هر کسی حس بدی می دهد. پوچتینو ممکن است عاقلانه باشد که همه چیز را در گذشته رها کند.