«رتبه فیفای تیم ملی اسکاتلند در بخش مردان، ۱۳ (در سال ۲۰۰۷) و بدترین آن ۸۸ (در سال ۲۰۰۵) بوده است – تفاوتی ۷۵ پله‌ای.» می‌نویسد بوگدان کوتارلیچ. «آیا این بزرگترین اختلاف بین بهترین و بدترین رتبه برای یک تیم ملی است؟»

اختلاف بین بهترین و بدترین رتبه فیفای اسکاتلند، بیشترین در فوتبال ملی مردان نیست؛ در واقع، پیتر تاملین محاسبه کرده است که نوسان ۷۵ پله‌ای، آن‌ها را در رده ۱۴۱ مشترک با غنا و سیشل قرار می‌دهد. و همانطور که کریس لوئیس و دیگران اشاره می‌کنند، چند کشور دیگر نیز نوسانات چشمگیرتری داشته‌اند. ولز و ایرلند شمالی هر دو ۱۰۹ پله صعود کردند: ولز از ۱۱۷ به هشتم زیر نظر گری اسپید و سپس کریس کلمن، ایرلند شمالی از ۱۲۹ در سال ۲۰۰۴ به ۲۰ در سال ۲۰۱۷.

سرعت پیشرفت اسکاتلند قابل توجه‌ترین بود. رابی دیل می‌نویسد: «در دو سال و هفت ماه و یک روز، این یک صعود قابل توجه به نظر می‌رسد.» «نگاهی به داده‌ها نشان می‌دهد که تنها ۹ کشور دیگر بهتر عمل کرده‌اند. کلمبیا از رتبه ۵۱ به ۱۲ در دقیقاً دو سال [بین ۲۰۱۶ و ۲۰۱۸] یکی از نمونه‌های قابل توجه است. دومینیکا و کنیا به ترتیب ۷۰ و ۶۹ پله در طول تنها ۱۶ ماه در رده‌بندی صعود کردند.»

برخی از بزرگترین صعودکنندگان، کشورهایی هستند که پس از معرفی رده‌بندی مردان در سال ۱۹۹۲ به فیفا پیوستند، به این معنی که آن‌ها از پایین شروع کردند. جی.جی. گالبرایت می‌نویسد: «بلافاصله به یاد بوسنی و هرزگوین افتادم.» «آنها در سال ۱۹۹۶، کمی پس از اولین بازی خود به عنوان یک ملت مستقل، در رتبه ۱۷۳ قرار داشتند. اوج آن‌ها در سال ۲۰۱۳ با رتبه ۱۳ بود – صعودی ۱۶۰ پله‌ای.»

این اختلاف ۱۶۰ پله‌ای تنها توسط دو تیم شکسته شده است. کویت در سال ۱۹۹۸ به رتبه ۲۴ رده‌بندی فیفا رسید، زمانی که جام خلیج فارس را با سبک پیروز شدند و در بازی‌های آسیایی دوم شدند. تا سال ۲۰۱۷ آن‌ها در رتبه ۱۸۹ جهان بودند، با اختلافی ۱۶۵ پله‌ای.

این ۱۸ پله کمتر از رکورد است. پیتر تاملین می‌نویسد: « مونته‌نگرو در زمان اولین بازی بین‌المللی خود در سال ۲۰۰۷ در رتبه ۱۹۹ قرار داشت.» «در سال ۲۰۱۱ آن‌ها موفق شدند به رتبه ۱۶ صعود کنند، به لطف برخی نتایج قوی در مقدماتی یورو ۲۰۱۲ (پیروزی مقابل ولز، بلغارستان و سوئیس و تساوی ۰-۰ مقابل انگلیس در ومبلی).»

از پیتر، مارک هولت، کامرون مک‌گلون، شان دلاوری و دیگران برای کمک به جمع‌آوری این لیست از بزرگترین صعودکنندگان تشکر می‌کنیم.

پیتر تاملین همچنین اعداد مربوط به بخش زنان را محاسبه کرده است. پیتر می‌نویسد: «اختلافات بسیار کمتر است،» «به دلیل این واقعیت که رده‌بندی‌ها از سال ۲۰۰۳ ثبت شده‌اند، تیم‌های کمتری وجود دارند و بسیاری از تیم‌های ملی بازی‌های بسیار کمی انجام می‌دهند.

«بزرگترین اختلاف متعلق به باهاما با بالاترین رتبه ۹۶ و پایین‌ترین رتبه ۱۹۴ است، با اختلافی ۹۸ پله‌ای. در واقع دو تیم زن با اختلاف صفر وجود دارند، اما این به دلیل این است که آن‌ها بازی‌های بسیار کمی انجام داده‌اند. چاد (۱۵۶) و سودان (۱۹۴) هرگز جابجا نشده‌اند.»

سفر جاده‌ای

«مینیوهای لیگ غیرحرفه‌ای، پلیموث پارک‌وی، آخر هفته دیگر به دور دوم جام حذفی رسیدند،» می‌نویسد جان آرچر. «متوجه شدم که نشان باشگاهشان به نظر می‌رسد که جاده‌ای را زیر یک پل نشان می‌دهد. آیا باشگاه‌های دیگری هم هستند که جاده‌ای روی نشان خود داشته باشند؟» در واقع این تیم لیگ برتر ساوت‌رن پریمیر دیویژن، A38 را روی نشان خود دارد، ادای احترامی به، ام، بخش مجاور بزرگراه دو بانده که از طریق زمین سابق آن‌ها در پارک‌وی اسپورتس کلاب به باشگاه نام خود را می‌دهد. این یک اتفاق رایج نیست و تا حدودی به این بستگی دارد که چقدر بخواهید آن را گسترش دهید. ساندرلند، به عنوان مثال، بخشی از پل ورموث را روی نشان خود دارد که قطعاً جاده‌ای را حمل می‌کند، اگرچه قابل مشاهده نیست. به طور مشابه، مایدن‌هد یونایتد در لیگ ملی ساوت، نشان خود را در سال ۲۰۲۰ برای جشن ۱۵۰ سالگی باشگاه بازطراحی کرد – این نشان بخشی از پل رودخانه تیمز شهر را نشان می‌دهد، ادای احترامی به جایی که باشگاه اولین بازی خود را در سال ۱۸۷۰ انجام داد، که اکنون A4 را حمل می‌کند. دورتر، مینیوهای آلمانی TSG Backnang نشان خود را شامل پل دره مور دارد که هم بر زمین تیم مشرف است و هم B14 را حمل می‌کند که اشتوتگارت و نورنبرگ را به هم متصل می‌کند.

آن‌ها ممکن است کمی دور از ذهن باشند، اما بسیار قطعی‌تر، در سراسر وست کانتری از پلیموث پارک‌وی، ویلند روورز کوچک از لیگ دسته یک ساوت قرار دارد. نشان آن‌ها یک تلاش واقعی سپر قدیمی است که رودخانه کولم، یک برج قلعه... و بزرگراه M5 را نشان می‌دهد که از شمال روستا عبور می‌کند.

بیشترین و کمترین عناوین قهرمانی لیگ در هر مربی

«منچستریونایتد ۲۰ عنوان قهرمانی لیگ دارد که توسط سه مربی کسب شده است. لیورپول ۲۰ عنوان قهرمانی لیگ دارد که توسط ۱۰ مربی کسب شده است. کدام تیم‌ها بیشترین و کمترین عناوین را با بیشترین و کمترین مربیان دارند؟» می‌پرسد ویل مارکوئند. پاسخ‌های بالا لیورپول را با دو عنوان قهرمانی در هر مربی و رقبای بزرگ آن‌ها در ام۶۲ را با ۶.۶۶ عنوان قهرمانی در هر مربی قرار می‌دهد (که به الکس فرگوسن ظلم بزرگی می‌کند اما ما باید راهی برای کارآمد کردن این سوال پیدا کنیم). داز پیرس، لستر (کلودیو رانیری)، ناتینگهام فارست (برایان کلاف) و ایپسویچ (آلف رمزی) را به عنوان بهترین مربیان در هر عنوان قهرمانی معرفی می‌کند. ما به تیمی نیاز داریم که تنها یک عنوان قهرمانی در تاریخ خود در یک فصل با دو مربی مختلف کسب کرده باشد تا کمتر از ۱:۱ شود، اما دیرک ماس نمونه‌ای چشمگیرتر از تیمی با یک مربی در هر عنوان قهرمانی دارد.

«از زمان آغاز لیگ اردویژه در سال ۱۹۵۶، فاینورد ۱۱ عنوان قهرمانی لیگ را کسب کرده است که توسط ۱۱ مربی به دست آمده است: جیری سوبوتکا در سال ۱۹۶۱، فرانتس فوکس در سال ۱۹۶۲، ویلهلم کمنت در سال ۱۹۶۵، بن پیترز در سال ۱۹۶۹، ارنست هاپل در سال ۱۹۷۱، ویل کوور در سال ۱۹۷۴، تیز لیبرگتس در سال ۱۹۸۴، ویلم ون هانخم در سال ۱۹۹۳، لئو بین‌هاکر در سال ۱۹۹۹، جیووانی فن برون‌خورست در سال ۲۰۱۷ و آرنه اسلوت در سال ۲۰۲۳.» مجموع ۱۳ عنوان قهرمانی لیگ الکس فرگوسن در ۲۶ سال حضورش در نیمکت منچستریونایتد، نسبت عناوین قهرمانی یونایتد به ازای هر مربی را دشوار می‌کند و احتمالاً پاسخ قطعی برای کمترین مربی در هر عنوان قهرمانی است. رنجرز ۵۵ عنوان قهرمانی لیگ اسکاتلند را با تنها ۹ مربی برای ۶.۱۱ عنوان قهرمانی در هر مربی کسب کرده است. این نزدیکترین چیزی بود که توانستیم به دست آوریم. اگر باشگاهی با تعداد عناوین قهرمانی بیشتر در هر مربی می‌شناسید، با ما در knowledge@theguardian.com تماس بگیرید.

بایگانی دانش

«اخیراً به ذهنم رسید که اگر چلسی در این سال در ۱۵ می قهرمان لیگ اروپا شود، برای مدت ۱۰ روز، هر دو جام معتبر اروپایی را در اختیار خواهد داشت (و همچنین از نظر فنی جام برندگان جام را در اختیار خواهد داشت)،» نوشت برایان کوین در مارس ۲۰۱۳. «آیا تا به حال دوره کوتاهی مشابه این وجود داشته که تیمی همزمان دو افتخار اروپایی را در اختیار داشته باشد؟ شاید با بازگشت به زمانی که سه رقابت مجزا در اروپا وجود داشت؟» چلسی در صورت پیروزی در آمستردام آرنا در ماه می، افتخار منحصر به فردی را کسب خواهد کرد (هشدار اسپویلر: آن‌ها این کار را کردند). تنها چهار تیم تا به حال در سال‌های متوالی در رقابت‌های مختلف اروپایی پیروز شده‌اند – یوونتوس، میلان، پورتو و لیورپول – و در هر مورد، تیم‌ها قبل از به دست آوردن جام دیگر، از عنوان قهرمانی یکی از جام‌ها خلع شدند.

میلان در ۲۳ می ۱۹۶۸ قهرمان جام برندگان جام شد، اما اسلوان براتیسلاوا در ۲۱ می ۱۹۶۹ قهرمان جدید شد، هفت روز قبل از اینکه میلان آژاکس را در برنابئو شکست دهد تا قهرمان جام باشگاه‌های اروپا ۱۹۶۹ شود. به طور مشابه، یوونتوس در ۱۶ می ۱۹۸۴ قهرمان جام برندگان جام شد، اما اورتون تقریباً یک سال بعد در ۱۵ می ۱۹۸۵ این تورنمنت را برد، دو هفته قبل از اینکه یوونتوس در فینالی که با تراژدی هیزل تحت الشعاع قرار گرفت، قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شود.

به همین ترتیب، پورتو در فصل‌های ۲۰۰۲-۰۳ و ۲۰۰۳-۰۴ پس از پیروزی در جام یوفا و سپس لیگ قهرمانان زیر نظر ژوزه مورینیو، یک هفته کم آورد، همانطور که لیورپول بین پیروزی‌های خود در جام یوفا و جام باشگاه‌های اروپا در فصل‌های ۱۹۷۵-۷۶ و ۱۹۷۶-۷۷ انجام داد.

آیا می‌توانید کمک کنید؟

«رونالدینیو روز یکشنبه برای راونا در سری C بازی کرد. این اولین حضور حرفه‌ای او در بیش از ۱۱ سال بود،» می‌نویسد جورج جونز. «آیا فوتبالیست‌های دیگری نیز وقفه‌های طولانی در حرفه خود داشته‌اند؟ و آیا بازیکنی وقفه‌ای طولانی‌تر از ۱۱ سال داشته است؟»

«در مقابل هلند در این هفته، فلوریان ویرتز یک گل به ثمر رساند که از تیرک دروازه وارد شد و یکی که از تیرک افقی وارد شد. آیا کسی تا به حال یک گل بهتر زده و با یک گل از هر تیرک و یکی از تیرک افقی هت‌تریک کرده است؟» دیوید هاگان تعجب می‌کند.

«با دیدن اینکه کوبا گرنادا را ۹-۰ در لیگ ملت‌های کونکاکاف شکست داد، متوجه شدم که هشت گلزن مختلف وجود داشتند (خورخه آگوییر دو گل به ثمر رساند). آیا تیمی بهتر از این عمل کرده است؟» اولیور توهی می‌پرسد.

«تیم من، ترانمر روورز، از سال ۱۹۹۰ نه بار در ومبلی حاضر شده است،» می‌نویسد دیوید کاروترز. «آیا تیم دیگری که هرگز در لیگ برتر بازی نکرده است می‌تواند این را شکست دهد؟»

«آیا لستر سیتی سریع‌ترین تیمی است که تا به حال از قهرمانی در جام حذفی تا بازی در دور اول جام حذفی عبور کرده است؟» می‌پرسد ریکاردو سنتولیو.