خوزه مورینیو پیش از این «چرا؟» را گفته بود، پرینت گرفته بود و در کنفرانس مطبوعاتی حاضر نشده بود، آن هم در کمتر از ۱۰۰ روز. حالا او شیرجه زانو را هم انجام داده است، و در مکانی عالی: جایی که همه چیز آغاز شد و جایی که همه چیز می‌تواند دوباره آغاز شود. وقتی کیلیان امباپه اولین گل «ال کلاسیکو» در روز یکشنبه شب را به ثمر رساند، سرمربی رئال مادرید به سختی تکان خورد و در سایه نیمکت نشست، اما وقتی مهاجم دومین گل را برای پیروزی در حالی که زمان رو به اتمام بود به ثمر رساند، اوضاع فرق کرد. مورینیو به سمت نور جهید، خودش را روی چمن انداخت، زانوهای شلوار مرد ۶۳ ساله به گلی بودن شلوار یک دانش‌آموز آلوده شد، زبانش را بیرون آورد و مشت‌هایش را گره کرد.
او وقتی برنامه‌اش به ثمر می‌نشیند، آن را خیلی دوست دارد. در سمت راست او، نیمکت خالی می‌شد، بازیکنان ذخیره به بازیکنان اصلی پیوستند و به سمت گوشه جنوب غربی دویدند. همانطور که آنها می‌پریدند و از بطری‌هایی که از انتهای سکوها به سمت آنها پرتاب می‌شدند، جاخالی می‌دادند، گروه کوچکی از هواداران مادرید که آمده بودند دیوانه شده بودند. در جایگاه اصلی، هزاران تلفن همراه بالا رفتند. و ۶۰۰ کیلومتر آن طرف‌تر، در بوآدیلا، تیبو کورتوا از روی مبل خانه‌اش هم‌تیمی‌هایش را تماشا می‌کرد، احتمالاً با پتو پیچیده شده و لیوان نوشیدنی در دست. صبح بزرگترین بازی ممکن، او با آنفولانزا از خواب بیدار شد و مجبور شد بازی را از دست بدهد.
«ما بهترین دروازه‌بان جهان را داریم، اما هیچ‌کدام از ما گریه نکردیم چون تیبو نمی‌توانست بازی کند»، مورینیو گفت. بسیاری ممکن بود احساس کنند که باید گریه کنند، دلیلی بیشتر برای ترسیدن. اما مربی با آندری لونین، دروازه‌بان ذخیره که آنقدر جدی بود که یک رول چمن مصنوعی خرید و در دوران همه‌گیری در اتاق نشیمن آپارتمانش شیرجه می‌زد، تماس گرفت و به او گفت که این لحظه اوست: «تو برای بازی کردن تمرین می‌کنی، نه برای نشستن روی نیمکت، پس برو.» اما در مورد بقیه آنها، سرمربی به آنها گفت که چیزی تغییر نمی‌کند: نقشه همچنان پابرجاست. تا زمانی که آنها به رختکن برگشتند و صدای «لعنتی، گرفتیم!» در راهروی نیوکمپ پیچید، این موضوع ثابت شد.
سیزده سال بعد، مورینیو برای یک «ال کلاسیکو» به بارسلونا بازگشت و مادرید را به پیروزی ۲-۱ هدایت کرد. قرار نبود اینطور باشد، یا شاید هم بود. بارسلونا، تیمی که نه بازی پیاپی را برده بود و به طور متوسط ۴.۳ گل در هر بازی به ثمر رسانده بود، توسط مادرید، تیمی که دو بار شکست خورده بود و راستش را بخواهید، عمدتاً فقط خوب نبود، شکست خورد. شبی که می‌توانست همه چیز تمام شود، رقابت قهرمانی قبل از نوامبر تمام شود، در عوض شبی بود که سرانجام آغاز شد. مورینیو گفت: «اگر ۹ امتیاز عقب بیفتید، از نظر روانی خیلی سنگین است؛ اگر ۶ امتیاز عقب باشید، متعادل‌تر است؛ اگر ۳ امتیاز عقب باشید، فرق می‌کند.»
این متفاوت بود، و فصل هم اکنون متفاوت است. با احتساب «ال کلاسیکو»های سال‌های دور، مورینیو ششمین رویارویی پیاپی خود را با بارسلونا بدون شکست پشت سر گذاشت، و هیچ اتوبوس پارک شده‌ای در کار نبود، و نه بسیاری از ضربات خشن. آنها فقط به شدت مقاومت نکردند، اگرچه لحظه‌ای بود که دین هویسن با صورتش شوت را دفع کرد. آنها همچنین منتظر لحظه‌ای نماندند، مقاومت نکردند و سپس آن را ربودند، حتی اگر ژائو کانسلو اصرار داشت: «این مادرید است؛ آنها شانس زیادی ندارند اما گل می‌زنند.» تعداد شوت‌های نهایی ۱۸-۱۰ به سود بارسلونا بود و مالکیت توپ ۶۲٪ متعلق به بارسلونا بود.
مورینیو گفت: «نحوه پیروزی ما مهم است: شما می‌توانید به شانس پیروز شوید یا با دفاع زیاد. اما ما با آرامش و کاملاً شایسته پیروز شدیم. ما با سازماندهی، تمرکز و شجاعت برای خروج از عقب زمین این کار را انجام دادیم.» و اگرچه این ممکن است کمی اغراق‌آمیز باشد – و، بیایید صادق باشیم، اگر لونین یک مهار خیره‌کننده از جرارد مارتین انجام نمی‌داد یا شوت لامین یامال در نیمه دوم کمی از کنار تیرک دروازه منحرف نمی‌شد، تحلیل‌ها متفاوت بود – او نکته‌ای داشت.
بارسلونا در بهترین حالت خود نبود. آنها عجول و نامشخص بودند، رودری به هم‌تیمی‌هایش می‌گفت که پس از خروج از نیمه دوم «ضربان قلبشان» را پایین بیاورند. لامین یامال به طرز عجیبی قبل از پایان نیمه اول یک فرصت فوق‌العاده را از دست داد. و وقتی آنها در نیمه دوم فشار را بیشتر کردند، نتوانستند دیوار دفاعی را بشکنند. ژاوی اسپارت مجبور به خروج شد، مصدومیت دیگری در خط دفاعی، شکست در جذب یک مدافع میانی دوباره در کانون توجه قرار گرفت. با این حال، این مادرید سریع‌تر، تهاجمی‌تر و منسجم‌تر از آنچه هر کسی انتظار داشت، بود. وقتی از او خواسته شد آن را تعریف کند، لونین گفت: «انضباط و نگرش». و اگرچه این تا حدی به خاطر موقعیت بازی است، کمترین چیزی است که می‌توانید انتظار داشته باشید، اما گاهی اوقات بیشتر از این هم دریافت نمی‌کنید.
علاوه بر این، بیشتر از این هم بود. بیشتر از مارک کوکورلا که اعصاب لامین یامال را به هم ریخت، اگرچه او قطعاً موفق شد. آنها به فضاهای پشت مدافعان کناری بارسلونا حمله کردند: یان دیوماندیه – «بال چپ» – که در اولین «ال کلاسیکو» خود در سن ۱۹ سالگی فوق‌العاده بود، لمس توپ بیشتری نسبت به هر بازیکن دیگری از مادرید داشت و از مدافع کناری خود نیز به خوبی محافظت کرد. اما بیشتر از این هم بود. بیشتر از گل پیروزی شگفت‌انگیز، یک جرقه الهام‌بخش با جود بلینگهام که مانند نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ نورِ A-Bellingham، توپ را بین پاهای گابریل ژسوس چرخاند و ادواردو کاماوینگای را آزاد کرد. این تیمی بود که ایده داشت و پیروزی‌ای که مدیرش را توجیه می‌کرد، نوعی رستاخیز بود.
قبل از بازی، رودری گفته بود که یکی از ترفندهای مادرید این است که شما را متقاعد کند که آنها آنقدر خوب نیستند، اما اصرار داشت که در این تله نیفتد. با این حال، او این نقشه را به خصوص احساس کرد. پدری هم همینطور. بلینگهام رودری را مهار کرد، برناردو سیلوا پدری را. هانسی فلیک گفت که آنها تحت فشار و خسته بودند و هیچ کدام واقعاً کنترل بازی را به دست نگرفتند. گنجاندن آردا گولر و سیلوا – که در مرکز زمین غافلگیرکننده بود و اولین بازی خود در لیگ را پس از شش هفته انجام می‌داد – بر قصد مادرید برای حفظ توپ در صورت امکان تأکید کرد. آنها در واقع یک خط میانی داشتند که جدید بود. از عقب زمین سعی کردند بازی‌سازی کنند، بارسلونا را به داخل بکشند. و اگر زمانی فرا رسید که مجبور بودند صبر کنند، قبل از توپ، بدن‌ها را جلو بیاورند، خب، آنها این کار را هم انجام می‌دادند. شش بار شوت‌های بارسلونا مسدود شد. حداقل دو بار دیگر، شوت‌ها از نوک کفش‌هایشان گرفته شد. در همین حال، در انتهای دیگر، مادرید با قصدی و برشی حمله کرد که احتمالاً فرصت‌های واضح‌تری را ایجاد کرد: xG نشان داد ۱.۱۹ در مقابل ۱.۹۴.
پیروزی، مادرید را سه امتیاز پشت بارسلونا قرار می‌دهد و فدریکو والورده ادعا کرد که «به ما یک شروع مجدد می‌دهد». ۱۰ هفته طول کشید اما بازی شروع شده است. «های لیگا» (Hay liga)، همانطور که دوست دارند بگویند. لیگ وجود دارد. مادرید هم وجود دارد. چیزی تغییر کرده است، با شروع در رم، جایی که ۷۰ دقیقه وحشتناک جای خود را به ۲۰ دقیقه نسبتاً خوب داد، یک بازگشت غیرقابل توضیح دیگر که در واقع توضیحی نیز داشت. تغییرات غیرقابل انکار بودند. والورده و اورلین شوامنی دیگر زوج میانی نبودند، والورده به جای آن به دفاع راست رفت. گولر بازی کرد. دیوماندیه بازی کرد. و بله، وینیسیوس جونیور بازی نکرد. مورینیو گفت: «من لجباز نیستم؛ می‌توانم تغییر کنم.» مادرید اکنون پنج بازی پیاپی را برده است؛ چیزی در آن شب دیده شد، راهی به جلو. آنها از زمانی که وینیسیوس محروم شد، هر بازی را برده‌اند، هرچند شاید این حرف بی‌رحمانه باشد. و از زمانی که مورینیو ریش گذاشت، اگر به این چیزها اعتقاد داشته باشید.
قبل از «ال کلاسیکو»، مورینیو گفته بود که مقایسه تیمش، تیمی در حال ساخت و دور از محصول نهایی، با بارسلونا منصفانه نیست. او اصرار داشت که هنوز در حال شناخت بازیکنانش است؛ او پس از همه، مدت زیادی آنجا نبوده است. پس از «ال کلاسیکو»، او اعتراف کرد: «ما پیشرفت کرده‌ایم، نمی‌توانیم آن را پنهان کنیم.» ایده تغییر کرده بود، تقریباً مانند یک مکاشفه: «من در مورد میانه زمین چیزهایی یاد گرفته‌ام؛ یاد گرفته‌ام که ترکیبی بهتر است، که داشتن ترکیبی از ویژگی‌ها بهتر از دو بازیکن با خصوصیات مشابه است.» به طور خلاصه، شوامنی و والورده کار نمی‌کنند. لازم است جایی در آن فوتبال باشد، و بنابراین یک تغییر آغاز شد. یکشنبه به نوعی تأیید، یک امید، یک هویت در حال ظهور بود.
«بهترین مادرید در نیوکمپ متولد می‌شود»، عنوان ال پائیس بود. «مادرید اینجاست»، جلد آ.اس. بود. مورینیو گفت: «من اجازه نمی‌دهم آنها سرشان را به ماه برسانند؛ اگر این بازی را ببریم و سپس در ساردینرو نبریم، معنای زیادی نخواهد داشت»، اما این یک شروع بود، نه فقط یک پایان. در پایان بازی، مورینیو به زمین رفت و دست لونین را فشرد در حالی که بازیکنان در اطراف در آغوش می‌گرفتند. در گوشه شمال شرقی، هواداران مادرید ماندند و آواز خواندند. در خانه، کورتوا تماشا می‌کرد. آنها گفتند او شنبه شب «وحشتناکی» داشت، اما حالا حالش کمی بهتر بود. همه آنها همینطور بودند.»