حدس می‌زنیم هر جلسه خصوصی بین مایکل کریک و لیساندرو مارتینز به دنبال اینکه مدافع از خط خارج شد تا انگشت سرزنش را به سمت جیسون ویلکاکس نشانه رود، شامل یک ضربه آرام به مچ دست و سپس یک در آغوش گرفتن طولانی و صمیمی بود، زیرا آرژانتینی به طرز ماهرانه‌ای روایت را از «مایکل کریک باید اخراج شود» به «مایکل کریک بیچاره و فلج» تغییر داد.
همانطور که اغلب اتفاق می‌افتد، دو چیز می‌تواند همزمان درست باشد. کریک واقعاً دست بد از ویلکاکس و سرمایه‌گذاران INEOS در اولدترافورد گرفته است، اما همچنین باید با آنچه دارد بهتر عمل کند. هیچ دلیلی وجود ندارد که آنها باید بدتر از فصل گذشته باشند.
اظهارات مارتینز همچنین منجر به مصاحبه پس از بازی یوری تیلمانس شد که در آن عملکرد منچستریونایتد در مادرید را مورد تجزیه و تحلیل قرار داد و صرفاً به عنوان خوراک برای مقالات «ستاره منچستریونایتد به اظهارات مارتینز واکنش نشان می‌دهد» مورد استفاده قرار گرفت.
به جز اخم قابل توجهی که هنگام شنیدن اینکه هم‌تیمی‌اش از مدیران یونایتد انتقاد کرده بود، هیچ واکنشی وجود نداشت. تیلمانس گفت: «من در این مورد هیچ نظری ندارم.»
در شرایط عادی، خبرنگار آمازون پرایم - که در حال عجله برای پرسیدن سوالات اولیه بود تا به بمب خبری برسد - ممکن بود سوال پیگیری را از اعتراف تکان‌دهنده «کاملاً عادی» تیلمانس بپرسد.
مایکل کریک پیش از بازی فاش کرد که برنامه این بود که تیلمانس در نقش شماره ۱۰ و پیش از آندری سانتوس و کارلوس بالبا در تلاش برای «کنترل» که تقریباً از زمانی که او در ژانویه مدیر موقت شد، از دست داده بودند، به کار گرفته شود.
کریک توضیح داد: «بله، ما واقعاً می‌خواهیم کنترل بیشتری در بازی داشته باشیم. فکر می‌کنم در بازی‌های خاصی کمی باز بودیم و می‌خواهیم سعی کنیم آن را تغییر دهیم و به این شکل تفاوت ایجاد کنیم، می‌دانید؟
«ما می‌خواهیم کمی کنترل بیشتری بدون توپ داشته باشیم و می‌خواهیم کنترل بسیار بیشتری با توپ در طول بازی داشته باشیم.»
اکثر کسانی که بازی را تماشا می‌کردند، با وجود شکست ۲-۰، کنترل بیشتری را تأیید می‌کنند. حفره‌های باز یکسانی که وقتی برونو فرناندز به عنوان یکی از سه نفر در خط میانی بازی می‌کند، عادت کرده‌ایم ببینیم، وجود نداشت.
تیلمانس موافقت کرد که «ما در مقاطعی انسجام بیشتری داشتیم»، اما سپس اعتراف خارق‌العاده‌ای ۲۱ کلمه‌ای کرد.
او افزود: «در مقاطعی ما را پیدا کردند چون آنها کیفیتی دارند که از ما عبور کنند، که در فوتبال کاملاً عادی است.»
آیا تیلمانس آنچه را که «در فوتبال کاملاً عادی است» توصیف می‌کند یا آنچه در منچستریونایتد به حالت عادی تبدیل شده است؟
عبور کردن از کنار یک اتلتیکو مادرید نسبتاً خوب اما نه عالی، در واقع برای تیمی از شیاطین سرخ معمول است؛ به خصوص تیمی با تیلمانس کند و سنگین که در خط میانی می‌چرخد، همانطور که امسال به هزینه خود کشف کرده‌اند.
اما ما نمی‌توانیم تصور کنیم که کریک این را به عنوان واقعیتی از فوتبال به طور کلی پذیرفته باشد و با بریده شدن آنها مانند چاقوی داغ در کره به عنوان بخشی از بازی موافقت کند.
مطمئناً باید پیامی از مقاومت وجود داشته باشد؛ یک شعار «تو عبور نخواهی کرد»، به خصوص در روزهای خارج از خانه اروپایی.
چند بار می‌شنویم که مفسران و کارشناسان از واحدهای دفاعی برای اینکه به تیم‌های حریف هیچ فضایی برای فعالیت در بین خطوط نمی‌دهند، تمجید می‌کنند؟ آنها می‌توانند از دور یا از بالا بروند، اما از داخل عبور نخواهند کرد. منچستریونایتد نیز می‌تواند این کار را انجام دهد.
یا حداقل باید تشخیص دهند که این امکان‌پذیر است، به جای اینکه باور کنند که «عبور کردن» به اندازه دادن پرتاب اوت یا مرتکب شدن خطا اجتناب‌ناپذیر است.