ما نگرانی‌ها و تردیدهای عمومی را در مورد اینکه آیا موریسیو پوچتینو واقعاً می‌تواند منچستر یونایتد را متحول کند و آنها را به جایگاه اصلی‌شان بازگرداند، درک می‌کنیم و با آن هم‌عقیده‌ایم.

اما دلیل آن این است که ما در مورد اینکه آیا هیچ مربی‌ای می‌تواند تحت رژیم استخوانی فعلی این کار را انجام دهد، نگرانی‌ها و تردیدهای عمومی داریم. واقعاً ممکن است اصلاً ممکن نباشد.

و در حالی که این احتمال نیز وجود دارد که پس از هفت سال تصمیمات مشکوک و نتایج مختلط، پوچتینو نیز دیگر آن مربی سابق نباشد، ما همچنین باید به یک افسانه که در مورد او شروع به جوشیدن کرده است، بپردازیم، زمانی که تلاش می‌شود دستاوردهای او در اسپرز کم‌اهمیت جلوه داده یا بی‌اعتبار شود.

زیرا او در اسپرز واقعاً کاری شبیه به آنچه که در یونایتد از او خواسته خواهد شد، انجام داد. ایجاد یک تیم درخشان علی‌رغم کار برای مالکان شخصیت اصلی که موفقیت در زمین را به صورت ارزان می‌خواهند، در حالی که تمام پول را صرف یک استادیوم جدید براق می‌کنند. سوال معتبر این است که آیا او واقعاً می‌تواند دوباره این موفقیت را تکرار کند، نه اینکه آیا او قبلاً این کار را انجام داده است.

ما پیشنهادهایی را دیده‌ایم که او به سادگی تیمی عالی را در اسپرز به ارث برده است. متاسفم، اما او این کار را نکرد. او آن تیم را ساخت، تخم‌های بد را شناسایی و حذف کرد، در چند پنجره اول نقل و انتقالات هوشمندانه‌ای انجام داد قبل از اینکه اسپرز به طور کامل برای استادیوم دست از این کار کشید، و مهم‌تر از همه با متحول کردن سرنوشت بازیکنانی که به ارث برده بود که بخشی از اوج تیم اسپرز او در فصل ۱۷-۲۰۱۶ می‌شدند .

اولین یازده نفره او در لیگ برتر اسپرز در اوت ۲۰۱۴: هوگو لوریس؛ کایل ناتون، اریک دایر، یونس کابول، دنی رز؛ اتین کاپو، نبیل بن طالب؛ آرون لنون، کریستین اریکسن، اریک لاملا؛ امانوئل آدبایور.

ما همچنین از این واقعیت که بن دیویس در نیمکت اسپرز در آن روز بود، بسیار خوشمان می‌آید. آیا او همیشه روی نیمکت اسپرز بوده است؟ ما دوست داریم فکر کنیم که او همیشه روی نیمکت اسپرز بوده است. یک ثبات اطمینان‌بخش در دنیایی از نوسانات.

اساساً، پوچ وارث چیزی است که همه مربیان اسپرز به ارث می‌برند. یک تیم نامتعادل و نامتناسب که توسط چندین مربی قبلی مونتاژ شده بود، شامل ترکیبی از بازیکنان با استعداد که عملکرد ضعیفی داشتند، جوانان امیدوارکننده، خودهای بزرگ و گروهی از ولگردها که به سادگی به اندازه کافی خوب نیستند. اما پوچتینو آن را به کار انداخت. و به نظر می‌رسد برای وضعیت فعلی یونایتد کاملاً مناسب است، اینطور نیست؟

از آن بازیکنانی که او به ارث برد و به بخشی جدایی‌ناپذیر از تیمی تبدیل شدند که در فصل ۱۷-۲۰۱۶ با ۸۶ امتیاز دوم شد و رکورد خانگی در آخرین فصل در وایت هارت لین که ۱۹ بازی، ۱۷ برد، ۲ تساوی و ۰ باخت بود، تنها شاید لوریس، موسی دمبله و اریکسن همیشه خوب بودند و هیچ‌کدام تضمین نمی‌کردند که دوران حرفه‌ای داشته باشند که داشتند.

مدافعان کناری که قرار بود به کل این موضوع کلیدی شوند، کایل واکر و دنی رز، هر دو در آن مرحله به اندازه کافی خوب تلقی نمی‌شدند، فقط ولگردهای کلاسیک اسپرز در سنت بزرگ. حتی یان فرتونگن واقعاً کسی را متقاعد نکرده بود.

هری کین توسط تیم شروود «کشف» شده بود، درست است، اما او هنوز حتی یک فصل شگفت‌انگیز هم نبود و تا نوامبر آن فصل اول به ترکیب اصلی پوچتینو راه نیافت. دله در زمستان آن سال جذب شد و برای فصل ۱۵-۲۰۱۴ به اسپرز پیوست.

دو مهره حیاتی دیگر در تابستان ۱۵-۲۰۱۴ با توبی آلدرویرلد و سون هیونگ-مین با هزینه گزاف حتی در آن زمان کمتر از ۴۰ میلیون پوند، در کنار اشتباهات معمول اسپرز (کوین ویمر، کلینتون انجی) و کیران تریپیر که پس از جذب با قیمت ناچیز بسیار مفید واقع شد، وارد شدند.

آخرین قطعه از یازده نفره قطعی پوچتینو در اسپرز درست قبل از فصل ۱۷-۲۰۱۶ جذب شد، با ورود ویکتور وانیاما از ساوتهمپتون با تنها ۱۲ میلیون پوند در همان تابستان که اسپرز ۳۰ میلیون پوند به نیوکاسل برای موسی سیسوکو پرداخت کرد، و یک بار دیگر ثابت کرد که اگر چیزی باشد، رابطه معکوسی بین میزان پولی که اسپرز برای یک بازیکن خرج می‌کند و میزان خوب بودن او وجود دارد.

نکته کلیدی این است که پوچتینو به سادگی تیمی را به ارث نبرد که همیشه قرار بود به خوبی آنچه که شد، باشد. نکته دوم این است که ما در این زمان هیچ بحثی در مورد جام را نمی‌پذیریم. ما نمی‌گوییم جام‌ها مهم نیستند، البته که مهم هستند و به خصوص وقتی در مورد باشگاه فوتبال منچستر یونایتد صحبت می‌کنیم، اما از هر هوادار اسپرز بپرسید که آیا ترجیح می‌دهند ۲۰۱۵-۲۰۱۹ را دوباره تجربه کنند یا ۲۰۲۰-امروز و به زودی متوجه خواهید شد که جام‌ها بدیهی است که مهم هستند اما قطعاً همه چیز نیستند.

بنابراین سوال به یک سوال متفاوت تبدیل می‌شود. هیچ مربی اسپرز دیگری در دوران لیگ برتر کاری را که پوچتینو انجام داد و آنها را به مدعیان ثابت در انتهای جدول تبدیل کرد، انجام نداده است. هیچ مربی پس از فرگوسن در یونایتد به آن دست نیافته است. پوچتینو چقدر می‌تواند به گرفتن این یونایتد ۲۶/۲۷ نزدیک به اسپرز ۲۰۱۴ نزدیک شود و آنها را به چیزی شبیه به اسپرز ۱۶/۱۷ تبدیل کند؟

چه با بهبود یا اعتماد به آنچه دارد، یا با انجام انتخاب‌های هوشمندانه نقل و انتقالات که به طرز عمیقی غیر اسپرز بودند اما در زمان‌های کلیدی در توسعه آن تیم اتفاق افتادند. شما باید ما را اینجا تحمل کنید زیرا ما همچنین باید وانمود کنیم که پوچتینو دو سال کامل برای متحول کردن یونایتد فرصت خواهد داشت، اما به کسانی که می‌گویند چنین ایده‌ای در یونایتد مضحک است، می‌گوییم: مضحک‌تر از آن در اسپرز قبل و بعد از پوچتینو نبود، بنابراین...

دروازه‌بان: هوگو لوریس – سنه لامنس آنها کاملاً شبیه هم نیستند، که موضوعی تکراری در اینجا خواهد بود. لوریس هنگام پیوستن به اسپرز تنها ۲۵ سال داشت اما قبلاً چهار فصل دروازه‌بان اول لیون و کاپیتان فرانسه بود. شکاف تجربه آشکاری وجود دارد، اما پروفایل کاملاً غیر مشابه نیست. لامنس اکنون ۲۴ ساله است و قبلاً در جام جهانی بازی کرده است.

افسوس، شاید بهتر بود که او پس از حادثه مقابل اسپانیا در جام جهانی بازی نمی‌کرد، حادثه‌ای که او هنوز به طور کامل از آن بهبود نیافته است. اما، مانند لوریس، او به عنوان یک دروازه‌بان نسبتاً جوان با استعداد فوق‌العاده آشکار که می‌تواند به یک رهبر کلیدی در گروه تبدیل شود، تحت نظر پوچتینو شروع خواهد کرد.

مدافع راست: کایل واکر – ریکو لوئیس حتی سرسخت‌ترین حامیان و مدافعان پوچ مانند ما نیز قصد نداریم ادعا کنیم که او می‌تواند دیوگو دالوت را به کایل واکر اوج تبدیل کند. اما اگر به جای بازیکنی که بزرگترین موفقیت خود را در منچستر سیتی کسب می‌کند، یک مدافع راست از منچستر سیتی داشته باشید چه؟

شما باید به یاد داشته باشید که در مقطعی در ۱۸ ماه آینده یا بیشتر، زمانی که ما نیاز داریم این معامله انجام شود، منچستر سیتی ممکن است در موقعیتی قوی نباشد که مانع از رفتن هیچ‌کدام از بازیکنانش به جای دیگری شود، صرف نظر از اینکه چه قراردادهای چربی با آنها دارند.

و لوئیس به نظر ما یک پروژه مدافع کناری کاملاً پوچ است. بازیکنی که پتانسیل او مدتی است که آشکار شده اما هنوز شکوفا نشده است. او فقط نیاز به باز شدن دارد و پوچ می‌تواند مرد این کار باشد.

این احتمال نیز وجود دارد که ما به دلیل تماشای دو پاس گل لوئیس در پیروزی ۵-۱ سیتی مقابل آ.ا.ک آتن در هفته گذشته، دچار سوگیری شدید اخیر شده باشیم، اما به دلایلی کاملاً متقاعد شده‌ایم که این به طرز فوق‌العاده‌ای خوب کار خواهد کرد.

مدافع چپ: دنی رز – هری امس نمونه‌ای کلاسیک از پوچتینو. یک بازیکن جوان که از قبل در تیم حضور دارد، که طعم مختصری از زندگی در تیم اصلی را چشیده است (هرچند در زمانی که بازیکنان تیم اصلی در طول دوره کسل‌کننده ۲۴/۲۵ استراحت می‌کردند و همه نگاه‌ها به فینال لیگ اروپا بود) اما اکنون ۱۸ ماه است که در بیابان نسبی بوده است.

هیچ‌کدام از گزینه‌های ارشد یونایتد در دفاع چپ به عنوان مهاجمان کمکی به سبک پوچ متقاعدکننده نیستند. ما هنوز هم می‌توانیم یونایتد را در ژانویه از طریق چیزی مانند، مثلاً، تایریک میچل، که او نیز کاملاً کدگذاری شده پوچ به نظر می‌رسد، در حال انجام جراحی کوتاه‌مدت در دفاع چپ ببینیم. اما اگر پوچ هر یک از جادوی قدیمی خود را حفظ کند، تا زمان یورو ۲۰۲۸ امس را در رادار انگلیس قرار خواهد داد و یونایتد را از شر خجالت رد شدن در تعقیب لوئیس هال که بدیهی است، ایده‌آل اما بسیار گران و کاملاً خارج از دسترس است، نجات خواهد داد.

مدافع میانی: یان فرتونگن – ماتیس دلیخت مضحک به نظر می‌رسد، اینطور نیست؟ اما وقتی به آن فکر می‌کنید، کاملاً درست است. مدافع میانی با استعداد آشکار از مناطق پست اروپای مرکزی که با وجود این، نتوانسته است با تلاش‌های اولیه خود یک پایگاه هواداری مشکوک را متقاعد کند. اگر او فقط به یک بازیکن توسعه‌دهنده واقعی نیاز داشته باشد تا با آغوشی باز و مقداری صحبت در مورد اینکه چگونه لیمو می‌تواند انرژی بد را متوقف کند یا چیزی شبیه به آن بیاید؟ و یک گفتگوی بیشتر در مورد اهمیت حیاتی کوجون‌های عظیم؟ اگر این واقعاً تمام چیزی است که برای تبدیل دلیخت به مدافع میانی که، انصافاً، همه ما فکر می‌کردیم شش سال پیش خواهد بود، لازم است؟

او قبلاً جادوی پوچ غیرقابل توضیح را از طرف دیگر تجربه کرده است، به یاد داشته باشید، در لیگ قهرمانان ۱۸-۲۰۱۹، بنابراین او به اندازه هر کس دیگری می‌داند که این می‌تواند واقعاً قدرتمند اما گیج‌کننده باشد.

مدافع میانی: توبی آلدرویرلد – میکی فن ده ون ما در مورد اینکه چگونه پوچتینو یک جفت مدافع میانی ایجاد کرد که برای مدتی بهترین در کل لیگ بود، چه می‌دانیم؟ درست است، او دو پسر از یک کشور را می‌گیرد. به همین سادگی. تعداد زیادی مدافع میانی هلندی دیگر در اطراف برای قرار دادن در کنار دلیخت وجود دارد، اما این فقط ارتباط اسپرز نیست که فن ده ون و علاقه او به دویدن‌های بسیار سریع به سمت دروازه حریف را به شدت کدگذاری شده پوچتینو می‌کند.

هافبک میانی: ویکتور وانیاما – کانر گالاگر هیاهوی معمول و قابل پیش‌بینی داستان‌هایی که ادعا می‌کنند پوچ قرار است تمام بازیکنان قدیمی خود را از تمام باشگاه‌های قدیمی خود جذب کند وجود داشته است. هر بار که یک مربی جدید به یک باشگاه بزرگ می‌آید، این اتفاق می‌افتد، انگار که هر مربی هری ردنپ است و هر بازیکن سابق نیکو کرانچار. آنها نیستند. اما این به این معنی نیست که ایده کاملاً بی‌اساس است.

نگاهی سریع به گزینه‌های فعلی میانی یونایتد یک چیز را به شما می‌گوید که به شدت مورد نیاز خواهد بود و آن هم دونده‌ها هستند. شاید بزرگترین معما برای پوچ که باید در پرواز حل کند قبل از اینکه بتواند تغییرات واقعی در ترکیب ایجاد کند، این است که دونده‌ها را در میانه میدان و در دفاع کناری از کجا بیاورد که برای بهترین تیم‌های او بسیار حیاتی بوده‌اند. یونایتد در گزینه‌های موجود در ترکیب فعلی تیم اصلی به شدت کمبود دارد. به نظر می‌رسد مسلم است که، علی‌رغم تمام تمرکز بر میانه میدان که یونایتد در تابستان داشت، آنها در ژانویه دوباره برای یک بازیکن واقعی به سبک پوچ اقدام خواهند کرد.

گالاگر یک بازیکن سابق پوچتینو است که اکنون در یکی دیگر از باشگاه‌های سابق پوچتینو حضور دارد و به طور بالقوه در دسترس است. بنابراین این عالی است. ما تصور می‌کنیم که این با مقداری غرغر از سوی هواداران یونایتد روبرو خواهد شد و ما درک می‌کنیم که این به خصوص هیجان‌انگیز نیست. اما او تنها یکی از بسیاری از بازیکنان سابق پوچ است که بهترین فوتبال آنها زمانی بود که با هم کار می‌کردند و نیاز آشکار پوچ‌بال را برآورده می‌کند و شکاف آشکاری را در ارائه فعلی یونایتد پر می‌کند.

هافبک میانی: موسی دمبله – کارلوس باله‌با ببینید، بسیاری از اینها یادآوری خواهد شد که انجام کاری که پوچتینو در اسپرز انجام داد در یونایتد بسیار دشوار خواهد بود. این دو باشگاهی هستند که به طرز غم‌انگیزی حل‌نشدنی هستند. کارلوس باله‌با موسی دمبله، حرفه‌ای حرفه‌ای نیست و هرگز نخواهد بود. اما او جذاب‌ترین گزینه از گزینه‌های فعلی است و هنوز هم می‌تواند در دسته «بازیکن با استعداد آشکار که هنوز پس از انتقال به یک باشگاه بزرگ متقاعدکننده نبود تا زمانی که پوچ پتانسیل کامل خود را آزاد کرد» قرار گیرد که قطعاً در مورد دمبله صادق بود.

هافبک هجومی: کریستین اریکسن – مورگان گیبز-وایت کنایه در اینجا، البته، این است که در پنج سال گذشته این تنها پستی برای بازسازی پوچتینو ۱۶/۱۷ بوده است که یونایتد به لطف برونو فرناندز باشکوه و باشکوه، پوشش داده بود. او حتی در زمانی که ترکیب منچستر یونایتد شامل کریستین اریکسن واقعی بود، نقش کریستین اریکسن را به کمال ایفا کرد.

اما یک حس عبور از کنار در داستان برونو و پوچتینو وجود دارد. به نظر می‌رسد که برونو ممکن است بیشتر شبیه آدبایور تا اریکسن در ماموریت پوچتینو در یونایتد شود. شخصیتی بزرگ و غالب و نه همیشه لزوماً مفید که ممکن است برای خیر بزرگتر حذف شود، به خصوص با شواهد فزاینده‌ای که خود بازیکن در حال افول است .

بنابراین این برونو نیست، که همین حالا ۳۲ ساله است، حتی قبل از اینکه پوچتینو سفر خود را که همه ما توافق کرده‌ایم حداقل دو سال طول می‌کشد تا یونایتد را دوباره اسپرز کند، آغاز کند. (اما به روش خوب.)

هیچ گزینه قانع‌کننده‌ای در ترکیب فعلی وجود ندارد، حتی با در نظر گرفتن جادوی پوچ. میسون مونت توسط پوچتینو در چلسی فروخته شد، که خبر خوبی نیست. ما نمی‌توانیم کوبی ماینو یا آماد دیالو را به نیروی خلاق لازم برای مطابقت با اوج اریکسن یا فرناندز تبدیل کنیم. بنابراین ما باید دوباره از خارج از ترکیب فعلی برویم.

نامی که دائماً در اینجا فریاد زده می‌شود، کول پالمر است، و ما به عنوان یک مفهوم با آن مخالف نیستیم. او قدرت ستاره‌ای و استعداد و ارتباط منچستری را برای تبدیل شدن به جرقه خلاق اصلی این تیم دارد و او یکی دیگر از نام‌های آن لیست طولانی بازیکنانی است که بهترین فوتبال دوران حرفه‌ای آنها تحت نظر موریسیو پوچتینو بود. اما او همچنین به طور محافظه‌کارانه ۱۵۰ میلیون پوند هزینه خواهد داشت. او ممکن است بازیکن کاملی باشد، اما او به هیچ وجه کدگذاری شده INEOS نیست.

حدود نیمی از آن قیمت، مورگان گیبز-وایت را به شما می‌دهد، که واقعاً به همان خوبی است.

بال راست: دله آلی – شیا لیسی نیاز به کمی انعطاف در موقعیت. دله واقعاً در سمت راست بازی نمی‌کرد – او واقعاً در هیچ کجا، به طور خاص بازی نمی‌کرد و با شیطنت سیال از یک ایستگاه دائمی در موقعیت فریبکارانه عمل می‌کرد. او و اریکسن و حتی سون که آشکارا چپ‌پا بود، در موقعیت‌های نامشخص در پشت، کنار و جلوی کین در طول بهترین کارهای اسپرز تحت نظر پوچتینو جابجا می‌شدند.

اما ما اینجا او را بال راست می‌نامیم، زیرا آسان‌ترین مقایسه مستقیم با یک بازیکن فعلی یونایتد است، با توجه به اینکه شیا لیسی به وضوح به عنوان امید جوان بزرگ شناسایی شده است که در حال حاضر به تیم اصلی راه پیدا می‌کند.

دله شور و شوق جوانی را به آن تیم اسپرز آورد و در حالی که درخواست زیادی است که لیسی بتواند همان سطح مشارکت ملموس دله را ارائه دهد – ۲۲ گل و ۱۳ پاس گل در ۵۰ بازی در فصل ۱۷-۲۰۱۶ – او قطعاً می‌تواند همان کیفیت طرفدار محبوب را داشته باشد.

بال چپ: سون هیونگ-مین – ماتئوس کونیا کونیا در حال حاضر چند سالی از سون ۱۶/۱۷ بزرگتر است، اما شباهت‌های مشخصی در پروفایل وجود دارد. به طور کلی از سمت چپ عمل می‌کند، اما به عنوان مهاجم دوم یا حتی در نقش شماره ۹ بسیار خوب است، و هم مهارت‌های لازم گلزنی و هم گل‌سازی را برای ارائه یک تقلید قابل قبول از سون اسپرز دارد، و همچنین اشتیاق برای هدایت تیم در موقعیت‌های دشوار و کمی تمایل به کارت‌های قرمز احمقانه علی‌رغم اینکه از آن نوع بازیکن نیست. به خصوص با توجه به اینکه سون یکی از معدود بازیکنان اسپرز است که بهترین سال‌های او در باشگاه در واقع پس از اوج ۱۶/۱۷ برای کل تیم بود.

آیا کونیا به خوبی سون است؟ نه، نیست. اما هیچ‌کس نگفت که این کار آسان یا بی‌نقص خواهد بود.

مهاجم نوک: هری کین – هری کین لعنت بهش. این واقعاً تنها راه است. هیچ کس دیگری در دنیا وجود ندارد که بتواند کاری را که او اکنون انجام می‌دهد و آن زمان انجام می‌داد، انجام دهد. و این کلیدی است، به هر حال؛ اجازه ندهید کسی به شما بگوید که کین از زمان رفتن به بایرن مونیخ و جلب توجه توپ طلا، تمام این مهارت‌های اضافی بازی‌سازی را به دست آورده است. او همیشه تمام آن کارهای دیگر را به خوبی گلزنی قابل اعتماد با مقیاس زیاد انجام داده است. مردم فقط وقتی هواداران اسپرز به آنها می‌گفتند گوش نمی‌دادند.

و شما می‌توانید تمام نگرانی‌ها در مورد این واقعیت را نادیده بگیرید که کین ۳۵ ساله خواهد بود تا زمانی که ما در مورد به ثمر رسیدن کامل این تیم صحبت می‌کنیم، به این دلیل ساده که او مانند انسان‌های عادی یا فوتبالیست‌های معمولی پیر نمی‌شود. در واقع، تمام داده‌هایی که ما داریم نشان می‌دهد که اگر چیزی باشد، او دو سال دیگر حتی بهتر از الان خواهد بود.