لیورپول ، منچستر یونایتد و چلسی در پنج سال گذشته با ارزش‌گذاری‌هایی بیش از ۵ برابر درآمدشان معامله شده‌اند.
باشگاه‌های عربستانی با قیمتی بسیار ارزان‌تر از باشگاه‌های پنج لیگ برتر قیمت‌گذاری شده‌اند. اگر النصر با ارزشی که ردبرد در حال بحث درباره آن است معامله شود، با ارزشی حدود ۲.۳ برابر درآمدش معامله خواهد شد. الهلال – که ۷۰ درصد آن در اوایل سال جاری به شاهزاده عبدالعزیز بن طلال، سرمایه‌دار سعودی، به ارزش گزارش شده ۳۷۳ میلیون دلار فروخته شد – با ارزش‌گذاری ۱.۱ برابر درآمدش معامله شد.
مقایسه این با معاملات اخیر لیگ برتر، ارزش پول نسبی در عربستان سعودی را روشن می‌کند. لیورپول ، منچستر یونایتد و چلسی در پنج سال گذشته با ارزش‌گذاری‌هایی بیش از ۵ برابر درآمدشان معامله شده‌اند.
برای سرمایه‌گذاران آمریکایی مانند ردبرد و گروه هاربورگ، این فرضیه ساده است: خرید باشگاه‌های سعودی با ارزش‌گذاری نسبتاً پایین، و انتظار برای رشد علاقه جهانی به فوتبال عربستان – و با آن، ارزش باشگاه‌هایش.
تعهد دولت عربستان به رشد جذابیت جهانی فوتبال در این کشور، احتمالاً عامل دیگری در علاقه آمریکا است.
جام جهانی ۲۰۳۴ در این پادشاهی، در ۱۵ استادیوم در پنج شهر برگزار خواهد شد که هشت استادیوم آن ویژه جام جهانی ساخته می‌شوند. جام باشگاه‌های جهان ۲۰۲۵ توسط صندوق سرمایه‌گذاری عمومی (PIF) این کشور که مالک نیوکاسل یونایتد نیز هست، حمایت مالی شد. صندوق سرمایه‌گذاری عمومی با خرید سهام در شبکه پخش‌کننده DAZN و رهبری خرید Electronic Arts، حتی فراتر رفته است.
نفوذ دولت عربستان در سطوح مختلف اکوسیستم فوتبال – از فدراسیون‌ها گرفته تا باشگاه‌ها و پخش‌کنندگان – به هر سرمایه‌گذاری اطمینان می‌دهد که لیگ داخلی عربستان در موقعیت عالی برای رشد در مقیاس و نفوذ جهانی در سال‌های آینده قرار دارد. در واقع، یک سرمایه‌گذار در حال خرید در لیگی است که تمام مزایای ممکن را برای به چالش کشیدن هژمونی فوتبال اروپا دارد.
با این حال، نشانه‌های اخیر حاکی از آن است که تعهد دولت عربستان به ورزش آنقدرها که در ابتدا به نظر می‌رسید، محکم نیست.
باشگاه‌های عربستانی در پنجره‌های نقل و انتقالات اخیر هزینه‌های خود را به شدت کاهش داده‌اند. النصر تنها یک خرید در تابستان امسال انجام داد – سامو کاستا، هافبک دفاعی، با هزینه گزارش شده ۲۲ میلیون یورو. این را با تابستان ۲۰۲۳ مقایسه کنید، زمانی که بازیکنانی مانند سادیو مانه، آیمریک لاپورت و اوتاویو با مجموع بیش از ۱۰۰ میلیون یورو خریداری شدند، و روشن است که هزینه‌ها در این پادشاهی در حال کاهش است. پایان تأمین مالی برای LIV Golf و عدم تمرکز بر ورزش در استراتژی منتشر شده ۲۰۲۶-۲۰۳۰ صندوق سرمایه‌گذاری عمومی، همگی نشان‌دهنده کاهش علاقه دولت عربستان به ورزش است.
این عقب‌نشینی دولت عربستان از سرمایه‌گذاری در ورزش، علاقه گزارش شده ردبرد به النصر را به ویژه جذاب می‌کند. اگر ورزش اولویت کمتری برای عربستان پیدا می‌کند، پس اکنون ممکن است زمان بهینه برای خرید باشگاهی باشد که دولت عربستان به شدت مایل به واگذاری آن است. با این حال، این سوال باقی می‌ماند که آیا لیگ عربستان می‌تواند رشد مورد ادعا را که سرمایه‌گذاران روی آن حساب می‌کنند، بدون تعهد قاطع دولت عربستان برای افزایش نفوذ و جذابیت جهانی فوتبال عربستان به دست آورد.
صرف نظر از این، جهت حرکت روشن است. دولت عربستان به نظر می‌رسد مایل است صحنه را بسازد – جام جهانی، قراردادهای پخش، شراکت‌های فیفا – در حالی که هزینه اداره باشگاه‌ها را به مالکان خصوصی واگذار می‌کند. برای سرمایه‌گذاران آمریکایی، این هم فرصت است و هم ریسک: آنها ارزان وارد لیگی می‌شوند که بزرگترین حامی آن در حال عقب‌نشینی از پرداخت هزینه‌ها است.
در اوایل این هفته، گزارش شد که ردبرد کپیتال – شرکت سرمایه‌گذاری آمریکایی که سهام AC میلان و تولوز اف سی را در اختیار دارد – در حال بررسی معامله‌ای برای خرید ۷۰ درصد از باشگاه النصر عربستان به ارزش حدود ۲۶۷ میلیون دلار است.
طبق شرایط گزارش شده، کریستیانو رونالدو ۲۰ درصد دیگر از سهام باشگاه را به خود اختصاص خواهد داد.
اگر این معامله نهایی شود، ردبرد دومین گروه آمریکایی خواهد بود که مالک یک باشگاه عربستانی است. آنها از گروه هاربورگ پیروی خواهند کرد که در ژوئیه ۲۰۲۵ ۱۰۰ درصد الخلود را خریداری کرد.
چرا سرمایه‌گذاران باهوش آمریکایی مانند ردبرد و گروه هاربورگ، به جای تیم‌ها در بازارهای باثبات‌تر انگلستان، فرانسه، ایتالیا یا اسپانیا، خرید باشگاه‌های فوتبال عربستان را انتخاب می‌کنند؟
ساده‌ترین پاسخ ارزش است.