او فقط باید می رفت.
موقعیت او غیرقابل دفاع شده بود.
زمان، اعتبار و شانسش را از دست داده بود.
در این موقع از سال، ما دائماً در معرض شنیدن این جملات با اطمینانی تزلزل ناپذیر هستیم. مدیری در فوتبال اخراج شده و همه موافقند که این کار باید انجام می شد، که هیچ گزینه دیگری وجود نداشت و دست باشگاه ها بسته بود.
این فرمول پذیرفته شده اما کاملاً غیرعلمی برای زمان اخراج یک مدیر، کمی عجیب است. این ترکیبی از شانس، نتایج، نبود قربانیان دیگر و گزینه های موجود است. شبیه آن تعریف قدیمی از پورنوگرافی توسط یکی از قضات دیوان عالی آمریکا است: «وقتی آن را می بینم، می شناسمش.»
آیا درباره مایکل کریک صحبت کنیم؟ بله، اینجا جایی است که ما مجبوریم درباره مدیر تحت فشار منچستریونایتد بحث کنیم، کسی که در اولین سقوط شیاطین سرخ به منطقه سقوط از سال ۱۹۸۶ هدایت تیم را بر عهده داشته، اما با این حال قطعاً مقصر نیست. تقریباً اجماع کامل در مورد نکته دوم وجود دارد که مشکلات یونایتد ساختاری و سیستمی هستند و کریک را از تقصیر مبرا می کنند. با این حال، او باید برود، چون چاره دیگری نیست، مگر نه؟
تا زمانی که این مطلب را می خوانید، او ممکن است رفته باشد، یا در آستانه رفتن باشد، یا هنوز در بخارهای مبهمِ رفتنِ احساسی، اما نه فیزیکی، شناور باشد.
او مدیر موقت بود و در آن شغل آسان و بدون ریسک، کار بسیار خوبی انجام داد – پنج ستاره! سواری تمیز و راحت! – که پاداشش این بود که دقیقاً همان شغل، اما بسیار دشوارتر، یعنی مدیر دائمی منچستریونایتد را به او دادند.
اما بحث ها علیه کریک تغییر کرده است. ناگهان، همان مهارت هایی که به او کمک کرد یونایتد را فصل گذشته نجات دهد و او را نماد DNA باشگاه و فضایل آن معرفی کند، ناکافی تلقی می شود.
حالا می گویند کریک از نظر تاکتیکی از سایر مدیران عقب افتاده و از حجم بازی ها سردرگم شده است. شاید. اما سال گذشته ذهن تاکتیکی او کارآمد بود. با بازی های کمتر برای نگرانی، قطعاً، اما همچنین با بارِ آوار روبن آموریم برای پاکسازی اول. آموریم، البته، سلفی بود که «فقط باید می رفت»، چون او متعصب بود و برای پیاده سازی روش هایش به زمان زیادی نیاز داشت، پس از آنکه او استخدام شد چون باشگاه احتمالاً از متعصب بودن او خوشش آمده بود، حتی اگر برای پیاده سازی روش هایش به زمان قابل توجهی نیاز داشت.
با این حال، نگه داشتن یک مدیر اغلب نتیجه می دهد. البته، مورد معروف سر الکس فرگوسن وجود دارد که ۴۰ سال پیش در آخرین دوره بحران سقوط یونایتد منصوب شد. سال های اولیه دوران او همیشه هموار نبود: او فصل ۱۹۸۸-۸۹ ضعیفی داشت و گفته می شد در ژانویه ۱۹۹۰ تنها چند نتیجه بد تا اخراج فاصله داشت. اما او اخراج نشد و نه سال بعد، برای دستاوردهایش در مدیریت و در نتیجه، برای اخراج نشدنش، لقب شوالیه گرفت.
این در مورد میکل آرتتا نیز صادق است، که چندین بار در هدایت آرسنال لرزیده است. زمانی که قهرمانان مدافع عنوان قهرمانی، فصل ۲۰۲۱-۲۲ را بدون پیروزی یا گلزنی در سه بازی آغاز کردند، از جمله تحقیر ۵-۰ مقابل منچسترسیتی. و در اواخر سال ۲۰۲۴. و اخیراً در بهار امسال، زمانی که برخی احساس می کردند اگر آرتتا در نهایت قهرمانی را به دست نیاورد، باید جایگزین شود. شش ماه بعد، این غیرقابل تصور به نظر می رسد.
یک نمودار در شبکه های اجتماعی در حال چرخش است که نشان می دهد کریک در ۲۷ بازی اول لیگ تحت هدایتش، در واقع کمی بهتر از آرتتا عمل کرده است، اگرچه این موضوع مسیرهای کاملاً متضاد آنها را نادیده می گیرد. با این حال، آرتتا توانست به کارش ادامه دهد؛ کریک احتمالاً این شانس را نخواهد داشت. امروزه تعداد کمی از مدیران اجازه دارند در حین کار یا برای آن رشد کنند. همان چیزهایی که فرگوسن زمانی عامل طول عمر خود می دانست – آزادی برای تکامل، توسعه و یادگیری از اشتباهاتش، برای بازسازی و نوسازی – از مدیرانی که قرار است جانشین او شوند، دریغ می شود. به خاطر… دلایل؟ پول در آن زمان متفاوت بود، اما فشار اینطور نبود.
در عوض، آن اتفاق قابل پیش بینی رخ داده است که کریک از مدیر مد روز به مدیری تبدیل شده که به آرامی مورد تمسخر قرار می گیرد. دیگر گفته نمی شود که او آرام و دارای متانت مورد نیاز در باشگاهی پرآشوب است. حالا او را گرفته توصیف می کنند. به نظر می رسید نشانه شومی باشد که او خود را به مجموعه ای بسیار کوچک از مدیران انگلیسی که از چترها بد استفاده می کنند، اضافه کرد، زمانی که قول داد چتر را نگه دارد تا خودش خیس شود و بقیه افراد باشگاه را خشک نگه دارد، احتمالاً به دلیل ناآشنایی با اصول اولیه این فناوری.
کریک در این برزخ مدیریتی تنها نیست.
پیر سیج از کریستال پالاس: اخراج شده اما به نحوی هنوز اخراج نشده است.
رجیس لو بری: فعلاً در امان است، علی رغم اینکه ساندرلند تازه صعود کرده را فصل گذشته به مقام شگفت انگیز هفتم رساند.
ماتیاس جایسل از نیوکاسل: نیم پز، اما هنوز کاملاً آماده نیست.
انزو مارسکا از منچسترسیتی: قطعاً دیگر جانشین عالی پپ گواردیولا که فقط چند هفته پیش بود، نیست.
آلوارو آربلوا از فولام، مارکو روزه از بورنموث و روبرتو دی زربی از تاتنهام، اکنون خوب هستند، پس از شروع فصل بسیار نه چندان خوب. این ممکن است پس از هر نتیجه ای تغییر کند. زیرا تصمیم گیری باشگاه ها در مورد مدیران فقط حدس و گمان و قمار به نظر می رسد. ظاهری از بررسی عمیق بر این فرآیند تحمیل می شود، زیرا از بیرون همیشه فرض می کنیم که فوتبال پیچیده تر از آن چیزی است که هست، اما هیچ کدام از آنها واقعاً نمی دانند کدام مدیر در چه وضعیتی و تا چه مدت عملکرد خواهد داشت.
این شگفت انگیز است، با توجه به پیشرفت در تحلیل ها و اینکه چقدر واقعاً به توانایی مدیر در پیروزی در بازی ها بستگی دارد. بخش های تحلیل آماری در حال رشد به نظر می رسد تیم ها را به جایی رسانده اند که اشتباهات بسیار کمتری در بازار نقل و انتقالات نسبت به گذشته مرتکب می شوند.
با این حال، استخدام یک مدیر جدید، یا اخراج مدیر قبلی، یا دادن فرصت دیگر به او، به نظر می رسد تنها با اندکی طراحی بیشتر از تکان دادن یک گوی جادویی و دیدن اینکه آیا انتخاب شما را تایید می کند، همراه است.
مدیر را نگه داریم؟ قطعاً همینطور است.
مدیر را اخراج کنیم؟ چشم انداز خوب است.
برای انجام کاری و ظاهر شدن در کنترل، حرکتی مدیریتی انجام دهیم؟ نشانه ها به بله اشاره دارند.