نام دیگو فورلان معمولاً زمانی مطرح می‌شود که صحبت از بزرگترین ناکام‌های لیگ برتر به میان می‌آید، اما او همچنان لحظات به‌یادماندنی زیادی را برای هواداران منچستریونایتد رقم زد.
فورلان پس از پیوستن در ژانویه ۲۰۰۲، به طور نام‌آشنایی دوران گلزنی دردناکی را سپری کرد و در اولین ۲۳ بازی لیگ برتری خود موفق به گلزنی نشد.
تلاش و نرخ کار او ممکن بود او را در دل هواداران یونایتد محبوب کند، اما او فقط نمی‌توانست توپ را به تور دروازه برساند، که باعث شد مطبوعات بریتانیا او را با طنزی تلخ «دیگو دلگیر» بنامند.
فورلان در دسامبر ۲۰۱۹ در مصاحبه با «The Athletic» گفت: «گل‌ها مرا خوشحال می‌کردند و تا زمانی که گل نمی‌زدم، خوشحال نبودم، بنابراین در منچستر سرخوردگی‌هایی وجود داشت.»
این مهاجم سرانجام در اکتبر ۲۰۰۲ با گلی دیرهنگام مقابل استون ویلا، به طلسم گل نزدن خود در لیگ برتر پایان داد، که باعث آسودگی خاطر همه در اولدترافورد شد.
خوشبختانه برای فورلان، انتظار برای گل بعدی او نه ۹ ماه، بلکه هفت روز طول کشید.
علیرغم گلزنی مقابل ویلا، او بازی را از روی نیمکت مقابل ساوتهمپتون آغاز کرد و در دقیقه ۷۹ با نتیجه مساوی ۱-۱ به میدان فراخوانده شد.
این ملی‌پوش اروگوئه‌ای تنها شش دقیقه در زمین بود که توپ را پشت محوطه جریمه گرفت و شوت سنگین خود را از بالای سر دروازه‌بان عبور داد.
در حالی که همه ما آرزوی فوتبالیست شدن داریم، درک آنچه در ذهن یک بازیکن هنگام گلزنی در مقابل ۷۵۰۰۰ نفر می‌گذرد، دشوار است.
فورلان که از احساسات و شاید آسودگی خاطر سرشار بود، پیراهن خود را در شادی پس از گل درآورد و سپس به گوشه‌ای از زمین دوید.
این مهاجم ممکن بود موقتاً شکاکان خود را ساکت کند، اما اکنون با چالشی متفاوت و دشوارتر روبرو بود: پوشیدن دوباره پیراهنش.
پیراهن‌های جدید نایک یونایتد در آن فصل دارای لایه‌های زیرین یکپارچه بودند و شماره ۲۱ او برای پوشاندن دوباره پیراهنش بالای سرش، دچار مشکل شد.
تا زمان شروع مجدد بازی، فورلان هنوز نتوانسته بود پیراهنش را بپوشد و دقیقه بعدی را مانند نوجوانی که در پارک «اسکینز» بازی می‌کند، نیمه‌برهنه در زمین می‌دوید.
او حتی موفق شد جیمز بیتی را در حالی که پیراهنش هنوز در دستش بود، متوقف کند، اما این صحنه کمدی فقط تعهد فورلان به تیم را نشان می‌داد.
فورلان سرانجام مجبور شد زمین را ترک کند و با کمک سه نفر از اعضای کادر فنی پیراهنش را پوشید، در حالی که یونایتد پیروزی را حفظ کرد.
فورلان پس از بازی گفت: «گلی که روز شنبه زدم یکی از بهترین گل‌هایی بود که در دوران حرفه‌ای‌ام به ثمر رساندم.»
«اول از همه به این دلیل که فقط چند دقیقه در زمین بودم، دوم به این دلیل که گل زیبایی بود و سوم به این دلیل که پیروزی را برای تیمم به ارمغان آورد.»
«تنها مشکلی که با جشن گرفتنم داشتم این بود که پیراهنم را درآوردم و بعد نتوانستم آن را دوباره بپوشم. می‌خواستم این کار را بکنم اما مجبور بودم به بازی ادامه دهم و نتوانستم آن را بپوشم.»
اما فیفا که حرفه‌ای‌گری را رعایت نکرد، به وضوح جنبه خنده‌دار ماجرا را ندید و در پی این حادثه قانونی را برای جریمه هر بازیکنی که در هنگام جشن گل پیراهن خود را در می‌آورد، وضع کرد.
فورلان ممکن بود مانند هم‌تیمی‌هایش رود فان نیستلروی و اوله گونار سولسشر، گلزن قهاری برای یونایتد نباشد، اما لحظات نمادینی مانند این فقط به تثبیت جایگاه او به عنوان یک قهرمان محبوب در اولدترافورد کمک کرد.», tags_fa=[