اینکه ریان گیموگا (Rio Ngumoha) به دنبال کسب توپ طلا باشد، جای تعجب ندارد و کاملاً طبیعی است، اما لیورپول ممکن است از تکرار تاریخ بترسد.
با کنار گذاشتن نامزدهای آشکار که تمایل خود را علنی کرده‌اند – کیلیان امباپه، لامین یامال، وینیسیوس جونیورها – تعداد فزاینده‌ای از بازیکنان به طور علنی توپ طلا را به عنوان هدف خود تعیین کرده‌اند.
و بسیاری از آنها به طور خاص برای تحقق این چشم‌انداز در حال تغییر باشگاه هستند. برخی بیش از دیگران به نظر می‌رسد که به این هدف خواهند رسید. آیا یکی از آنها در نهایت مجبور خواهد شد همین راه را دنبال کند؟
ریان گیموگا تعجبی ندارد که گیموگا از ایده رقابت با کیلیان امباپه و عثمان دمبله پس از شناخته شدن برتری‌اش توسط فرانس فوتبال هیجان‌زده است.
اما در طرح کلی هدف شغلی او برای کسب توپ طلا، یادآوری دقیقی از این بود که فوروارد لیورپول چقدر از نظر پیش‌رس فوق‌العاده است.
او گفت: «هری کین برنده توپ طلا قطعاً چیز بزرگی است. این به فوتبال انگلیس هم کمک کرده است زیرا همه دیده‌اند که یکی از ما توپ طلا را برده است، قطعاً بسیاری از افراد دیگر را تشویق می‌کند که بخواهند به عنوان بهترین بازیکن جهان شناخته شوند. من شخصاً دوست دارم به آن دست پیدا کنم و فکر می‌کنم می‌توانم آن را انجام دهم.»
با توجه به اینکه او تقریباً هفت سال پس از پیروزی مایکل اوون به دنیا آمده و در همان سالی که سلطه رونالدو-مسی آغاز شد و در نهایت به جایزه کمک کرد تا از زمان و فضا فراتر رود و به جام مقدس همه بازیکنان و ریو فردیناند بازنشسته تبدیل شود، حتی گیموگای فوق‌العاده بالغ نیز همیشه مجذوب قدرت توپ طلا بود.
اینکه بازیکن ۱۸ ساله شاهد پیروزی بازیکن لیورپول در این جایزه نبوده است، ممکن است نوید خوبی نباشد. اما حداقل هیچ سابقه‌ای از بازیکنی که لیورپول را به همین دلیل خاص ترک کرده باشد، وجود ندارد.
ترنت الکساندر-آرنولد کسب رتبه ۱۹ در رأی‌گیری توپ طلای ۲۰۱۹ – و کسب آرای بیشتر در دوران حرفه‌ای نسبت به پل اسکولز در این فرآیند – بذری در ذهن الکساندر-آرنولد کاشت.
صفر امتیاز از آخرین حضورش در فهرست کوتاه در سال ۲۰۲۲، تصمیمی را که او سه سال بعد رسمی می‌کرد، روشن کرد و او را با لهجه اسپانیایی روان از خانه آنفیلدش دور کرد.
با نگاهی به گذشته، انتخاب آشکار و مغرورانه پیروزی در توپ طلا به جای کاپیتان لیورپول شدن ، بالا بردن جام جهانی با انگلیس یا کسب دومین لیگ قهرمانان اروپا، اولین نشانه برای قرمزها بود که صرفاً تنها بازیکن اهل اسکوس در تیمشان برای ارضای برخی اهداف بزرگ زندگی کافی نبود.
او در مورد جاه‌طلبی توپ طلای خود گفت: «من می‌خواهم اولین فول‌بک تاریخ باشم که این کار را انجام می‌دهد.» و افزود که تمایل او این است که به عنوان «یک اسطوره فوتبال، کسی که بازی را تغییر داد» با «میراث بهترین مدافع راست تاریخ فوتبال» به یادگار بماند.
الکساندر-آرنولد در حال حاضر در پست خود در باشگاه، انتخاب سوم است و هنوز جایگاه ثابت خود را برای کشورش تثبیت نکرده است.
همانطور که خودش در مراسم معارفه‌اش در رئال مادرید گفت: «بردن توپ طلا با این تعداد فوق ستاره در این تیم بسیار دشوار خواهد بود.»
حتی بیشتر از این، زمانی که فصل دوم در اسپانیا به نظر می‌رسد به همان اندازه فصل اول با مشکل مواجه است.
آنتونی گوردون ترکیبی قدرتمند در ذهن گوردون از قبل مشخص است، همانطور که او در آخرین وقفه بین‌المللی توضیح داد: «وقتی آمادگی با شانس ملاقات می‌کند، آن نوع فرصت را به دست می‌آورید.»
گوردون «همیشه رؤیای» توپ طلا را در کودکی می‌دید و «هرگز محدودیتی برای آنچه در زندگی می‌توانم انجام دهم نداشته‌ام»، علیرغم اینکه بیش از یک دهه در اورتون سپری کرد.
او افزود: «من درک می‌کنم که افرادی که در آنجا بودند در مقطعی نبودند. من معتقدم هر کسی می‌تواند به هر چیزی که اراده کند دست یابد – آنها فقط به شانس زیادی نیاز دارند.»
در درخشش پس از اینکه یک قرضی سابق ناکام نورویچ و لستر که هرگز جام نگرفته بود، به عنوان بهترین بازیکن جهان انتخاب شد، درک نکته گوردون دشوار نیست.
حتی اگر هنوز یک رؤیای دست نیافتنی باقی مانده باشد، به نظر می‌رسد که در بارسلونا کمی عملی‌تر از دوران ادی هاو در نیوکاسل است.
رایان شرکی «من می‌خواهم توپ طلا و لیگ قهرمانان را ببرم»، این مجموعه اهداف جسورانه اما قابل دستیابی است که شرکی به عنوان بازیکن جدید منچسترسیتی بیان کرد.
اما در واقع پاسخ او به ژان-فرانسوا ولیه، مدیر آکادمی لیون، زمانی که از بازیکن ۱۵ ساله در مورد آنچه می‌خواست به عنوان یک بازیکن به دست آورد، پرسیده شد، بود، حدود زمانی که منچستریونایتد در حال بررسی حرکتی «غیرمعمول» برای یکی از هیجان‌انگیزترین استعدادهای جوان اروپا بود .
این فرانسوی به طور قابل درکی هرگز به اجرای آن طرح در یک تیم لیون قوی اما معمولی نزدیک نشد، اما کانون توجه منچسترسیتی عامل محرک خاصی در انتقال ۳۰.۵ میلیون پوندی او در تابستان بود.
او در اولین مصاحبه خود در اتحاد گفت: «وقتی رودری توپ طلا را می‌برد، مشخص است که با منچسترسیتی می‌توان این کار را انجام داد و من برای این اینجا هستم.»
منچسترسیتی تنها به اندازه بلکپول، دوکلا پراگ و فرنسواروش توپ طلا برده است، اما نکته او مشخص است.
جی.جی. گابریل شرکی اساساً آن پتانسیل عجیب و غریب ۱۵ سالگی را محقق کرده است، هرچند هنوز نه به حدی که به توپ طلا نزدیک شود.
ترس این است که گابریل در جهت دیگر برود و استعداد خود را با اتخاذ مجموعه‌ای از تصمیمات مضر کاملاً تضعیف کند.
البته او به رئال مادرید می‌پیوندد زیرا «رویای» او – و پدرش که به طور نیابتی وجود دارد – بردن توپ طلا است. گابریل که هنوز اولین بازی حرفه‌ای خود را به دلیل حجم عظیم زمان و تلاش مورد نیاز برای سوزاندن بسیاری از پل‌ها قبل از سن ترک مدرسه انجام نداده است، تنها قرار بود قبل از اینکه بتواند وارد تیمی از بزرگسالان واقعی شود، به سمت جوایز فردی بدود.
منچستریونایتد، حتی در ظاهر آشفته نهادی فعلی خود، بهتر است از آن خارج شود و شایسته تقدیر برای نحوه برخورد با او است .