تأیید اینکه جام ملت‌های آسیا تا دسامبر ۲۰۲۷ به تعویق افتاده است، کمتر کسی را غافلگیر کرد. اما زمان‌بندی اعلام سه‌شنبه ممکن است غافلگیرکننده بوده باشد، با توجه به اینکه مدتی قبل از بازه زمانی اواخر نوامبر که توسط AFC اشاره شده بود، اعلام شد. با این حال، با ادامه حملات حوثی‌ها در سراسر عربستان سعودی، به نظر می‌رسید که این تورنمنت اجتناب‌ناپذیر است.
هرچند قابل پیش‌بینی بود، اما این وضعیت سوکروزها، تونی پوپوویچ سرمربی آن‌ها و فدراسیون فوتبال استرالیا را در یک تقاطع قرار داده است.
این یک تورنمنت مهم است که سوکروزها امید قهرمانی در آن را داشتند. ژاپن مدعی اصلی محسوب می‌شد؛ سامورایی آبی، علیرغم اینکه از زمان قهرمانی در سال ۲۰۱۱ کمتر از حد انتظار ظاهر شده بودند، این عنوان را کسب کرده‌اند. اما استرالیا، علیرغم دو بار حذف در مرحله یک چهارم نهایی، توسط همتایان خود به عنوان یک قدرت قاره‌ای شناخته می‌شود و پس از جام جهانی که تنها دو تیم آسیایی حاضر در آن به مرحله حذفی راه یافتند، این جایگاه را به دست آورده است. و با توجه به اینکه رقبایی مانند قطر، کره جنوبی و ایران همگی در حال پیر شدن و/یا تجربه تحولات قابل توجهی هستند، تصویر منطقه‌ای نشان می‌داد که آن‌ها باید در ماه ژانویه رقابت می‌کردند.
پوپوویچ می‌توانست تیمی مملو از استعدادهای جوان را به عربستان سعودی ببرد و ترکیبی مطلوب از پیشرفت مداوم و تجربه ارزشمند جام جهانی را به نمایش بگذارد. آن‌ها بر اساس پنجره اکتبر که دو بار با برزیل روبرو شدند و دو بازی تدارکاتی ایده‌آل مقابل فینالیست جام ملت‌های آسیا ۲۰۲۳، قطر و اردن در ماه نوامبر، ساخته می‌شدند.
حتی با نگرانی‌های مربوط به آمادگی بدنی محمد توره و جردی باس، استعداد و شتاب لازم برای قهرمانی دوم سوکروزها در آسیا وجود داشت.
با این حال، جنبه‌های مثبتی نیز وجود دارد. این تورنمنت ممکن است از تأخیر ۱۲ ماهه بهره‌مند شود، زیرا کمتر شبیه به یک فکر ثانویه پس از جام جهانی احساس خواهد شد. این تعویق همچنین می‌تواند به سوکروزها اجازه دهد تا بیشتر تکامل یابند و تا کریسمس سال آینده حتی بهتر شوند.
۱۱ ماه دیگر به معنای پیشرفت بیشتر است، هم برای سوکروزها به عنوان یک تیم و هم برای بازیکنان فردی مانند نستوری ایرانکوندا، پل اوکون-انگستلر، الساندرو چیرکاتی و لوکاس هرینگتون. پس از انتقال‌های اخیر و پر سر و صدای آن‌ها به برخی از بزرگترین باشگاه‌ها و لیگ‌های اروپا، این پیشرفت می‌تواند قابل توجه باشد. همچنین به بازیکنان مصدوم مانند باس، توره و لوئیس میلر زمان می‌دهد تا بهبود یابند، در حالی که سایر بازیکنان جوان که هنوز خود را تثبیت نکرده‌اند، زمان بیشتری برای تحت تأثیر قرار دادن دارند.
در این سناریو، امید این است که یک پر در دست بهتر از دو پر در لانه نباشد – یعنی مصدومیت‌های بیشتری رخ ندهد و بازیکنان باتجربه‌ای مانند جکسون ایروین و عزیز ب هیچ فرم فعلی خود را حفظ کنند.
اما سؤال فوری‌تر ناشی از این اعلامیه این است که پیامدهای آن برای پوپوویچ چیست. پنجره نوامبر اکنون به طور ظاهری آخرین فرصت مربی ۵۳ ساله سوکروزها است؛ تمدید قراردادی که او قبل از جام جهانی امضا کرد و قرار بود او را تا این تورنمنت همراهی کند، به جای یک تاریخ نامشخص «پس از جام ملت‌های آسیا» به یک تاریخ قطعی ختم می‌شود.
پوپوویچ و فدراسیون فوتبال استرالیا با چالشی روبرو هستند که هیچ‌کدام هنگام توافق بر سر قراردادی که او را تنها تا پایان نمایش قاره‌ای همراهی می‌کرد – اصرار مربی – انتظار آن را نداشتند. سناریوی مشابهی برای گراهام آرنولد با عراق وجود دارد، در حالی که ژاپن قبلاً اعلام کرده است که هاجیمه موریاسو با گو اوایوا جایگزین خواهد شد.
آیا اکنون صرفاً مسئله تمدید قرارداد پوپوویچ تا ۲۱ ژانویه ۲۰۲۸ است؟ با توجه به اینکه فدراسیون قرارداد بلندمدت‌تری به او پیشنهاد داد و مدیرانی مانند هدر گاریوک و مارتین کوگلر همواره در تمجید از او اغراق‌آمیز بوده‌اند، تقریباً مسلم است که پوپوویچ در صورت تمایل می‌تواند آن را تمدید کند. اما آیا او می‌خواهد؟
او دلایل خود را برای عدم تمایل به تعهد بلندمدت داشته است. و به عنوان یک کارگر پر تلاش و شیفته فوتبال، کاملاً ممکن است که او جاه‌طلبی بازگشت به چرخه فوتبال باشگاهی را داشته باشد. اعتبار او پس از رساندن سوکروزها به مرحله حذفی جام جهانی بالا است و با توجه به پنجره‌ای که تیمش در برابر برزیل خوب عمل کرد و تحسین کارلو آنچلوتی را برانگیخت، این اعتبار بیشتر تقویت شده است. اگر او خواهان یک چالش جدید باشد، آن را به دست آورده است.
اما اگر او بماند و تنها پس از ۱۲ ماه دیگر جدا شود چه؟ کوین ماسکات همیشه به عنوان جانشین واضحی به نظر می‌رسد، به خصوص با توجه به اینکه او پس از پایان قریب‌الوقوع لیگ برتر چین بازیکن آزاد خواهد بود. و اگر پوپوویچ تصمیم به رفتن بگیرد، باید به او این شغل پیشنهاد شود. اما آیا او – یا نامزد ترجیحی دیگر – حاضر به انتظار یک سال خواهد بود، به خصوص با توجه به اینکه مقدماتی جام جهانی همچنان در ماه سپتامبر آغاز خواهد شد؟ آیا فدراسیون فوتبال استرالیا در صورت عدم مدیریت صحیح کارت‌های خود در سال ۲۰۲۸، خطر دستپاچگی را متحمل می‌شود؟
درست مانند تقریباً همه چیز دیگر در فوتبال استرالیا، تعویق جام ملت‌های آسیا هم به عنوان یک فرصت بالقوه و هم به عنوان یک نفرین ظاهر می‌شود.