سال‌ها بود که هوای پاک و رنگ‌های پاییزی، خاطرات فوق‌العاده‌ای را برای هواداران دی‌سی یونایتد به ارمغان می‌آورد – تصور ادی پوپ که گل پیروزی‌بخش را در اولین بازی فینال لیگ برتر فوتبال آمریکا به ثمر رساند، یا مارکو اچه‌وریا، خایمه مورنو و دیگران که مدافعان را از پیش رو برمی‌داشتند و به ایجاد اولین سلسله واقعی MLS کمک می‌کردند.
امروزه، هواداران یونایتد سنت متفاوتی دارند: شنیدن عذرخواهی مالکان تیم برای یک فصل ناامیدکننده دیگر و ارائه وعده‌هایی برای آینده‌ای روشن‌تر. با شکست ۲-۱ شب چهارشنبه مقابل تورنتو، یونایتد برای هفتمین فصل متوالی از صعود به پلی‌آف بازماند – در لیگی که حداقل ۵۰٪ از تیم‌ها در هر فصل به پلی‌آف راه می‌یابند، و ۶۰٪ یا بیشتر از تیم‌ها در پنج سال از این هفت سال به پلی‌آف رسیده‌اند. اگر یونایتد سال آینده دوباره نتواند صعود کند، رکورد تمام دوران MLS را خواهد شکست.
یونایتد در سال‌های اخیر مربیان، بازیکنان و کادر فنی را با سرعتی سرسام‌آور تغییر داده است؛ جدیدترین تلاش آن‌ها برای اصلاح اوضاع، استخدام رنه وایلر، یک مربی سوئیسی که در طول ۲۰ سال سابقه مربیگری خود هدایت ۱۰ باشگاه را بر عهده داشته است. انتخاب یونایتد برای رهبری بخش ورزشی خود حتی عجیب‌تر بود: آن‌ها دکتر ارکوت سوگوت، وکیل و مدیر برنامه‌های ورزشی آلمانی‌تبار را استخدام کردند که هرگز در دفتر مدیریتی کار نکرده بود، و ویکی‌پدیا او را «بیشتر به خاطر مدیر برنامه‌های مسعود اوزیل، ستاره فوتبال، می‌شناسد». سوگوت – که همچنین تعدادی کتاب درباره دنیای «پر هیجان» «فوتبال و مدیران قدرتمندی که آن را کنترل می‌کنند» نوشته است – هنوز نتوانسته اوضاع را حتی اندکی بهبود بخشد.
یونایتد، که ظاهراً آنقدر نالایق است که نمی‌تواند وظیفه اساسی کسب‌وکار خود (ارائه یک تیم فوتبال رقابتی) را انجام دهد، با این حال از دولت دی‌سی صدها میلیون دلار برای بازسازی اودی فیلد، خانه هشت ساله خود، درخواست می‌کند.
یونایتد در میان کم‌جاه‌طلبانه‌ترین تیم‌های MLS قرار دارد، اما آن‌ها تنها تیم مشکل‌دار لیگ نیستند. در پایین جدول کلی، تیم‌های دیگری نیز به دلایل مختلف خود را می‌کشند: سی‌اف مونترال، اسپورتینگ کی‌سی و آتلانتا یونایتد.
فاجعه دی‌سی در سال ۲۰۲۶ نمی‌تواند با کی‌سی امسال رقابت کند، که بدبختی آن‌ها زود شروع شد، با سرعت ادامه یافت و اغلب به سمت کمدی پیش رفت. این باشگاه در اولین مرحله جام حذفی آمریکا با شکست ۳-۰ مقابل تیم دسته دومی کلرادو اسپرینگز سوئیچ‌بکس حذف شد، شکستی که می‌توانست بدتر هم باشد. شب چهارشنبه، تیم با نتیجه ۳-۱ به مینه‌سوتا یونایتد باخت تا تعداد گل‌های خورده خود را به ۸۰ شگفت‌انگیز در فصل برساند و با دو بازی مانده به پایان فصل، رکورد لیگ را ثبت کند.
کی‌سی هرگز قرار نبود امسال خوب عمل کند. آن‌ها پیش‌فصل را تنها با ۱۷ بازیکن تحت قرارداد آغاز کردند و رافائل ویکی، سرمربی سابق شیکاگو فایر و بازل، تاکنون حداقل به عنوان فردی نامطمئن به نظر می‌رسد. این همان پویایی است که تیم را به جایی رسانده که بهترین بازیکن دقایق بازی‌اش کالوین هریس، مهاجمی است که در گذشته بیشتر به عنوان گزینه تعویضی در تیم‌های MLS استفاده می‌شد. نفر دوم در لیست دقایق، وایت مایر ۲۴ ساله است که از نیمکت‌نشینی و سقوط به MLS Next Pro برای نشویل در سال ۲۰۲۵ به رهبری دفاع تاریخی بد سال ۲۰۲۶ رسیده است.
حداقل در کانزاس سیتی، مانند هر تیمی که مالک میلیاردر دارد (پیتر مالوک، که اوایل سال جاری مالکیت کنترلی را به دست آورد)، فضایی برای خوش‌بینی وجود دارد. همین امر را می‌توان در مورد آتلانتا یونایتد نیز گفت که در آستانه از دست دادن پلی‌آف برای دومین سال متوالی برای اولین بار در تاریخ این باشگاه هستند. نگران شدن برای آتلانتا، که هرگز در جاه‌طلبی تحت هدایت آرتور بلن کمبود نداشته است، تقریباً خنده‌دار به نظر می‌رسد. این باشگاه میلیون‌ها دلار برای جذب میگل آلمیرون، آلکسی میرانچوک و امانوئل لاتِه لات هزینه کرد و بلافاصله شاهد بود که هر کدام از آن‌ها به شدت کمتر از حد انتظار عمل کردند. لاتِه لات، با انتقال ۲۲ میلیون دلاری از میدلزبورو، احتمالاً بزرگترین ناکامی بازیکن تعیین شده در تاریخ MLS بود قبل از اینکه آتلانتا او را در ماه اوت به صورت قرضی به یونیون برلین فرستاد.
مونترال یک ماه است که برنده نشده و هوادارانش پس از شکست تیم مقابل فورج اف‌سی، تیم لیگ برتر کانادا، در جام حذفی کانادا در آخر هفته گذشته، آتش‌بازی در زمین به راه انداختند و سکوهای ورزشگاه را تخریب کردند. مونترال، که گاهی اوقات رقابتی بوده و هنوز هم در بازار خود تا حدودی مرتبط است، همچنین یکی از طولانی‌ترین نمایش‌های افتضاح MLS است، و جوئی ساپوتو، مالک این تیم، مربیان را با سرعتی سرسام‌آور تغییر می‌دهد. شایعات فروش – یا جابجایی احتمالی – سال‌هاست که ادامه دارد.
سرزندگی مونترال به عنوان یک شهر فوتبال‌دوست و تاریخچه بیش از سه دهه‌ای تیم در آنجا، به این معنی است که امید اندکی باقی مانده است که تیم بتواند اوضاع را بهبود بخشد. این حتی در حالی صادق است که باشگاه هواداران را به دلیل اعتراضات مذکور از حضور در سکوها منع می‌کند.
حتی کوچکترین نشانه‌های امید در همه این تیم‌ها در حال حاضر برای دی‌سی یونایتد یافت نمی‌شود، با هوادارانی که تقریباً به اندازه هواداران مونترال به باشگاه خود وفادار مانده‌اند. در این مرحله، محروم کردن آن‌ها از حضور در سکوهای اودی فیلد می‌تواند به عنوان اقدامی از روی عشق تلقی شود.