ناکامی مداوم منچستریونایتد طی سال‌ها باعث شده است که برخی بپرسند چه زمانی جذابیت این باشگاه بزرگ از بین می‌رود و آنها اولین باشگاه انگلیسی نخواهند بود که این عنوان را از دست می‌دهند.
در حالی که به نظر می‌رسد چشم‌انداز تبدیل شدن یونایتد به یک باشگاه معمولی در میانه جدول در این مرحله کمی باورنکردنی است، بسیاری از باشگاه‌های دیگر در تاریخ فوتبال انگلیس قبل از اینکه دقیقاً همین اتفاق برایشان بیفتد، همین فکر را می‌کردند.
در اینجا چهار باشگاه انگلیسی آورده شده است که از اوج بازی به جایی بسیار پایین‌تر از آن سقوط کردند.
اورتون
برای اورتون، نقطه عطف تاریخشان در نتیجه اقدامات همسایگانشان بود، نه چیزی که خودشان انجام داده بودند.
اورتون یکی از بهترین تیم‌های اروپا در دهه ۸۰ بود و در سال‌های ۱۹۸۵ و ۱۹۸۷ قهرمان لیگ، در سال ۱۹۸۴ قهرمان جام حذفی و در سال ۱۹۸۵ قهرمان جام برندگان جام اروپا شد، اما به دلیل فاجعه ورزشگاه هیسل فرصت ساختن بر اساس آن موفقیت را از دست دادند.
پس از کشته شدن ۳۹ هوادار یوونتوس توسط هواداران لیورپول، باشگاه‌های انگلیسی برای پنج سال آینده از رقابت‌های اروپایی محروم شدند و اورتون فرصت دنبال کردن موفقیت داخلی خود با جام‌های بیشتر در اروپا را از دست داد.
هاوارد کندال پس از سال ۱۹۸۷ رفت و تیم به آرامی از هم پاشید، به این معنی که با اختراع لیگ برتر در سال ۱۹۹۲، اورتون تیمی بود که به همان اندازه که به بالا نگاه می‌کرد، به پایین نیز می‌نگریست.
این باشگاه به سختی از سقوط در فصل ۹۴-۱۹۹۳ اجتناب کرد و در حالی که سرنوشت باشگاه‌هایی مانند منچستریونایتد به شدت افزایش یافت، اورتون به جایی سقوط کرد که ماندن در لیگ به عنوان یک موفقیت تلقی می‌شد.
دیوید مویس در سال ۲۰۰۲ آمد و اوضاع را آرام کرد، اما تا آن زمان، بهترین چیزی که تافی‌ها می‌توانستند امیدوار باشند، جایگاه چهارم گاه به گاه بود.
اورتون پس از کسب پنج جام در سه سال، ۳۱ سال بدون جام مانده است.
لیدز یونایتد
لیدز آخرین قهرمانی لیگ دسته اول را تحت هدایت هاوارد ویلکینسون به دست آورد و دوران لیگ برتر را با تیمی پر از استعدادهای جوان و هیجان‌انگیز از جمله بازیکنانی مانند گوردون استراچان، گری اسپید و هری کیول آغاز کرد.
آنها در سال ۲۰۰۰ به نیمه‌نهایی جام یوفا و یک سال بعد به نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان اروپا رسیدند و پیتر ریدیل، رئیس باشگاه، برای پرداخت هزینه حال حاضر باشگاه، از آینده لیدز وام گرفت.
ریدیل و هیئت مدیره ۶۰ میلیون پوند بر اساس درآمد آینده بلیت فروشی شرط بستند به این امید که به یک تیم ثابت لیگ قهرمانان تبدیل شوند. در عوض، آنها یک سال بعد به جام یوفا سقوط کردند و در سال ۲۰۰۳، در جایگاه پانزدهم قرار گرفتند.
اولین نشانه پریشانی نهایی با فروش ۳۰ میلیون پوندی ریچارد دین به منچستریونایتد رخ داد، پس از آنکه ریدیل گفته بود باشگاه باید ۱۵ میلیون پوند برای متعادل کردن حساب‌ها درآمد کسب کند. در فصل ۰۳-۲۰۰۲، مشخص شد که لیدز ۸۰ میلیون پوند بدهکار است.
یک فروش عجولانه رخ داد و بسیاری از ستاره‌های برتر لیدز با قیمت پایین فروخته شدند و فروش جاناتان وودگیت، بازیکن محبوب بومی، آشکارترین نشانه مشکل باشگاه بود.
ریدیل به این موضوع اعتراف کرد و گفت لیدز بهای «زندگی رویایی» را می‌پردازد، اما اوضاع تنها بدتر شد. سقوط در سال ۲۰۰۴ ضربه ویرانگری نه تنها به اعتبار باشگاه، بلکه به تراز مالی آن وارد کرد.
آنها در سال ۲۰۰۷ به لیگ دسته اول سقوط کردند که منجر به ورشکستگی باشگاه شد و ریدیل به دشمن شماره یک در لیدز تبدیل شد.
لیدز ۱۶ سال خارج از سطح اول فوتبال سپری کرد و سرانجام تحت هدایت مارچلو بیلسا بازگشت، اما حتی اکنون نیز این باشگاه به هیچ وجه در جایگاه سابق خود قرار ندارد.
آنها اکنون کجا هستند؟ آخرین ترکیب یازده نفره لیدز یونایتد که منچستریونایتد را در الد را در هم کوبید
ناتینگهام فارست
فارست یک مورد غیرمعمول است زیرا آنها به لطف تلاش‌های دو مرد، برایان کلاف و پیتر تیلور، باشگاه بزرگی بودند.
قبل از سال ۱۹۷۵، دو قهرمانی جام حذفی و مقام نایب قهرمانی، بیشترین چیزی بود که فارست می‌توانست به آن افتخار کند. آنها در دسته دوم سیزدهم بودند که کلاف وارد شد، اما با آغوش باز از او استقبال نشد.
پس از دوره معروف ۴۴ روزه او در لیدز، چهار عضو هیئت مدیره فارست تهدید کردند که اگر کلاف حتی مورد مذاکره قرار گیرد، چه رسد به انتصاب، استعفا خواهند داد. با این حال، استوارت درایدن، نایب رئیس، اصرار کرد و باشگاه در ژانویه او را به عنوان سرمربی منصوب کرد.
در فصل اول، فارست در جایگاه شانزدهم قرار گرفت، اما یک سال بعد به رده هشتم صعود کردند. در دومین فصل کامل کلاف و با بازگشت تیلور در کنار کلاف، آنها پس از کسب مقام سوم، به لیگ دسته اول صعود کردند.
یک سال بعد، آنها با قهرمانی در لیگ دسته اول در اولین فصل بازگشت خود، و همچنین کسب جام اتحادیه، به موفقیت چشمگیری دست یافتند.
کلاف فارست را در سال‌های ۱۹۷۹ و ۱۹۸۰ به جام باشگاه‌های اروپا هدایت کرد.
این بزرگترین لحظه در تاریخ باشگاه بود، اما زمان برای همه می‌گذرد و تا اوایل دهه ۹۰، کلاف بخشی از جادوی خود را از دست داده بود.
تیلور در سال ۱۹۸۲ رفت و فارست نتوانست به همان ارتفاعات دست یابد. آنها جام‌های داخلی را بردند اما هرگز به قهرمانی لیگ یا موفقیت در اروپا نزدیک نشدند.
با شروع لیگ برتر، فارست و کلاف در تلاش بودند. او در آوریل ۱۹۹۳ اعلام کرد که بازنشسته خواهد شد و باشگاه با تهدید سقوط روبرو بود و اگر مدیر دیگری بود، فارست احتمالاً او را اخراج می‌کرد.
در عوض، کلاف آنها را با شکست ۲-۱ در خارج از خانه مقابل ایپسویچ که سرنوشت آنها را قطعی کرد، به دسته پایین‌تر برد.
دوران پس از کلاف پر از فراز و نشیب بود. آنها در سال ۱۹۹۴ به لیگ برتر بازگشتند، اما در سال ۱۹۹۷ دوباره سقوط کردند.
آنها برای یک فصل بازگشتند و سپس برای شش فصل به دسته دوم رفتند. وقتی آن دوره به پایان رسید، به دلیل سقوط باشگاه بود نه صعود. آنها سه فصل در لیگ یک گذراندند تا اینکه ۱۴ سال در چمپیونشیپ ماندند.
این باشگاه سرانجام در سال ۲۰۲۲ به لیگ برتر بازگشت، اما بسیار دور از شکوه اروپایی سابق خود است.
استون ویلا
پنج سال پس از اینکه آنها جام باشگاه‌های اروپا را بالای سر بردند، ویلا در فوتبال دسته دوم بازی می‌کرد.
سرعت سقوط آنها قابل توجه است.
تونی بارتون، که آنها را در سال ۱۹۸۲ به موفقیت اروپایی رسانده بود، در سال ۱۹۸۴ رفت و باشگاه با سوالات مالی پس از بازسازی ۱.۳ میلیون پوندی استند شمالی روبرو شد.
این امر منجر به جدایی تیم قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد و آنها به درستی جایگزین نشدند. باشگاه در سال ۱۹۸۷ سقوط کرد و پایان قطعی دوران آنها به عنوان یکی از بزرگترین باشگاه‌های انگلیس بود.
آنها در فصل بعد تحت هدایت گراهام تیلور بازگشتند و ۲۵ سال در لیگ برتر سپری کردند تا اینکه در سال ۲۰۱۶ به چمپیونشیپ سقوط کردند.
این باشگاه اکنون در تلاش است تا جایگاه خود را بازسازی کند و اونای امری دوباره جام‌های اروپایی را کسب کرده است، اما آنها هنوز تا حد زیادی با پرستیژی که در اوایل دهه ۸۰ داشتند، فاصله دارند.