خولیان آلوارز عذرخواهی کرد، اما بخشش باید در زمین به دست آید و یکشنبه بهترین مکان خواهد بود. ساعت ۹ شب در متروپولیتانو، اتلتیکو مادرید مقابل بارسلونا بازی می‌کند. این بزرگترین بازی در اسپانیا در حال حاضر است، مکانی در صدر جدول در انتظار برنده؛ همچنین بازی‌ای است که مهاجمی که او را عنکبوت می‌نامند، قصد داشت در سمت دیگر بازی کند. آلوارز در دالاس گفت که این "رویای" او بود. با محرومیت از آن، او باید مردانی را که می‌خواست به آنها بپیوندد شکست دهد تا هوادارانی را که می‌خواست آنها را ترک کند، دوباره به دست آورد، و هیچ فرصت بهتری از الان وجود ندارد.
او قبلاً آنها را شکست داده است. فصل گذشته، اتلتیکو بارسلونا را از کوپا دل ری و لیگ قهرمانان حذف کرد. آلوارز هر دو بار گلزنی کرد، اما در زیر سطح چیزی در او تغییر کرده بود و تا زمان جام جهانی او اعتراف کرد که تمایل به انتقال به کاتالونیا دارد. آن روز، پس از اینکه آرژانتین الجزایر را شکست داد، او بارسلونا را نام نبرد و نیازی هم به آن نداشت؛ همه می‌دانستند. او گفت: "وقت صحبت در مورد این نیست، اما نمی‌توانم پنهان کنم." "من با افراد مورد نیازم صحبت کردم و بهترین چیز برای همه انتقال است."
مشخص شد که این درست نبود. اتلتیکو در آن زمان موافقت نکرد و از فروش امتناع کرد؛ بارسلونا، که در آن زمان در تعقیب او بسیار باز بود، ممکن است اکنون موافق نباشد. در هفته دوم فصل جدید، آلوارز هنوز در مادرید بود، توسط هواداران خودش سوت زده و هو شد، و دعوت شد تا به تنهایی از تونل خارج شود در حالی که هم تیمی‌هایش به سمت دیگر برای تشویق هوادارانی که به او توهین کرده بودند، می‌رفتند. یک شعار شروع شد: "به او بگویید برود"، که آلوارز احتمالاً فکر می‌کرد: دارم سعی می‌کنم . او چهره‌ای تنها و دور به نظر می‌رسید، و اگر این تا حدی نمایش عمومی نارضایتی او بود، تلاشی دیگر برای خروج از آنجا، اگر این واقعیت که او در دو روز بعد برای تمرین حاضر نشد نیز همینطور بود، کارساز نبود: وقتی پنجره نقل و انتقالات شش روز بعد بسته شد، او هنوز آنجا بود.
آنها هنوز هم سوت می‌زدند. آلوارز گیر افتاده بود و باید جبران می‌کرد، حتی اگر فقط از روی راحتی بود، حتی اگر فقط برای مدتی کوتاه. او فرناندو هیدالگو، ایجنت استراتژی خروجش که شکست خورده بود، را ترک کرد، که مدیر اجرایی اتلتیکو او را به گمراه کردن آلوارز متهم کرد و او در پاسخ باشگاه را "دروغگو" نامید. این کمک کرد، با واگذاری کسی برای سرزنش. او همچنین کمی بیشتر و کمی بهتر بازی کرد، اگرچه در ابتدا زیاد نبود. او در نهایت در ۲۰ اکتبر مقابل اشتوتگارت گلزنی کرد و چهار روز بعد دوباره این کار را انجام داد، این بار در خانه در پیروزی ۱-۰ مقابل دپورتیوو لاکرونیا. او پس از آن گفت: "من می‌خواهم از مردممان به خاطر حرف‌هایم در جام جهانی عذرخواهی کنم."
آلوارز احساسات خود را انکار نکرد و نگفت که دیگر نمی‌خواهد جدا شود، اما گفت که در چگونگی و زمان‌بندی اشتباه کرده است. او گفت: "من خشم را درک می‌کنم؛ به عنوان یک هوادار، من هم عصبانی می‌شدم، به خصوص پس از تمام حمایتی که از من کردند." سرمربی، دیگو سیمئونه، آسوده خاطر بود. او گفت: "من به کسانی که عذرخواهی می‌کنند بسیار احترام می‌گذارم زیرا عذرخواهی آسان نیست." "من مطمئنم خولیان اکنون آرامش بیشتری دارد."
اکثر هواداران احساس می‌کردند که وقتش بود، حداقل کاری بود که آلوارز می‌توانست انجام دهد – چهار ماه از آن روز در دالاس گذشته بود، شش هفته از زمانی که او به طور قطعی متوجه شد که می‌ماند – اما او منتظر مانده بود تا گلی به ثمر برسد، هدیه‌ای برای صلح همراه آن. البته آنها آن را تشویق کردند، اما این به معنای پذیرش او نبود. آنها همچنین می‌دانستند که او احتمالاً بهترین بازیکن آنها بود. یان اوبلاک در اشتوتگارت گفته بود: "ما به گل‌های زیادی از خولیان برای بالا بودن نیاز داریم." آلکس گریمالدو گفته بود: "او توانایی گلزنی هزار گل را دارد."
او هنوز این کار را نکرده است، اما اوضاع به آرامی در حال بهتر شدن است. او که یکی از هفت بازی اول را بدون گل شروع کرده بود، از آن زمان پنج بازی از هشت بازی را شروع کرده و دو گل زده است. در همین حال بارسلونا، که فکر می‌کرد به گل‌های او نیاز دارد، اینطور نبوده است.
تابستانی که در آن روبرت لواندوفسکی، مارکوس رشفورد و فران تورس را از دست دادند و از آلوارز محروم شدند، منجر به بازسازی رافینیا به عنوان شماره ۹ شد و او با ۱۹ گل بهترین گلزن اروپا است. و فقط او نیست: مردم پرسیدند چه کسی قرار است گلزنی کند؛ پاسخ این بود که همه. لامینه یامال ۱۳ گل و ۱۱ پاس گل دارد. سیزده بازیکن مختلف گلزنی کرده‌اند. بارسلونا در مسیر کسب بیش از ۱۵۰ گل فقط در لیگ است، شانس بازگشت آنها برای آلوارز در حال کاهش است. بارسلونا بدون او خوب است. شکست کلاسیکو تنها شکست داخلی آنها پس از نه پیروزی متوالی بود، اگرچه همان هفته آنها در پاریس نیز شکست خوردند، و نحوه وقوع آن آسیب‌پذیری را آشکار کرد.
امید برای اتلتیکو نیز وجود دارد، که همه چیز برای آنها در حال درست شدن بود. سیمئونه مجبور شد بپذیرد که بایرن مونیخ در روز سه‌شنبه برتر بود، یک قدم بالاتر از آنچه که آنها هنوز نمی‌توانند بردارند، اما در لالیگا آنها هفت بازی متوالی را برده‌اند، از جمله پیروزی بر رقبای شهری خود، رئال. اطمینان در مورد آنها وجود دارد، و همچنین تنوع، خوش‌بینی. رکورد آنها بهتر از زمانی است که آخرین بار لیگ را بردند، همان سوال پاسخ یکسانی را به همراه دارد. چه کسی قرار است گلزنی کند؟ همه. آلوارز یک گل در لیگ زده است، اما آلکس بائنا پنج گل، آلکس گریمالدو چهار گل، جاناتان دیوید و جولیانو سیمئونه سه گل زده‌اند.
و آنها اینجا هستند، جلوتر از مادرید، و درست پشت سر بارسلونا. آنها این کار را بدون بهترین آلوارز انجام داده‌اند، قدرت‌های عنکبوت تضعیف شده اما به آرامی در حال بازگشت هستند زیرا او می‌پذیرد که این مکان اوست، ماموریتی را برای جبران آغاز می‌کند. وابستگی رو به کاهش ممکن است چیز بدی نباشد، مهاجم به جای آن به عنوان یک افزودنی، آخرین قطعه بازیابی شده در یک تیم کارآمد، تخیل اجازه پرواز می‌یابد. تصور کنید اگر بتوانند او را پس بگیرند؛ تصور کنید اگر او بتواند آنها را نیز پس بگیرد. تصور کنید اگر این اتفاق در روز یکشنبه رخ دهد، با پیروزی که اتلتیکو را به صدر می‌رساند، رستگاری و صعود در یک، و آشتی نیز. سیمئونه گفت: "اگر باشگاه می‌خواهد در مکان‌هایی باشد که هواداران رویاپردازی می‌کنند، ما به خولیان نیاز خواهیم داشت، اکنون وقت آن است."