سیزده سال بعد، ژوزه مورینیو رئال مادرید را وارد نیوکمپ کرد و با پیروزی دیرهنگام، دنیای کاملاً جدیدی را باز کرد. سه دقیقه مانده به پایان و با کاهش انرژی‌ای که با آن بازی می‌کردند، یک حرکت عالی از جود بلینگهام، ادواردو کاماوینگا را پیدا کرد و آن‌ها را در آخرین حمله در شبی که پر از این حملات بود، به راه انداخت. کاماوینگا به محوطه جریمه دوید، از پاو کوبارسی جدا شد و توپ را به کیلیان امباپه کشید تا گلزنی کند.
این یک سواری شدید و نفس‌گیر، یک نبرد واقعی بود و مادرید آن را برده بود، امباپه دومین گل خود را در یک بازی ویژه به ثمر رساند. این هم برای یک شکست سنگین، این هم برای اینکه بارسلونا ۹ امتیاز پیش بیفتد، رقابت قهرمانی قبل از نوامبر تمام شده بود؛ مادرید و این لیگ زنده هستند. سرمربی آن‌ها هم زنده است؛ این بازی با کمال دقت برنامه‌ریزی و اجرا شد و نه به شکلی که انتظار می‌رفت.
در ابتدا توپ کاملاً در اختیار بارسلونا بود اما به محض اینکه آن را از دست دادند، اولین شوت از آنِ مادرید بود، پاس به طرز شگفت‌آوری شل پدری به آردا گولر اجازه داد تا در سمت راست به جلو بدود و در دقیقه چهارم شوت بزند. این یک نشانه بود، الگویی تعیین شده: تصویری از نحوه بازی هر دو تیم. همچنین نحوه رویارویی مارک کوکورلا و لامینه یامال از قبل، مدافع کناری مادرید که به دنبال راهی برای تحریک وینگر بود. و در واقع، لحظه‌ای که گولر آفساید شد – درست در خط میانی، بارسلونا بالا بازی می‌کرد و لبه تیغ زندگی می‌کرد.
این تصور فریبنده بود، مادرید آماده بود تا گام به جلو بگذارد و فشاری، شدتی را اعمال کند که بارسلونا با آن راحت نبود، پدری و رودری قادر به آرامش کامل نبودند. مادرید نیز آماده دویدن بود، فده والورده زمین را با قطرهای بلند باز می‌کرد. از یکی از آن‌ها، امباپه به سمت چپ به سمت محوطه جریمه دوید. اگرچه او متوقف شد، توپ به گولر رسید که شوت او را خوان گارسیا با تردید دور کرد. این دیوانه‌وار بود و مادرید آن را به دلخواه خود می‌یافت، امباپه و یان دیوماندیه تهدید بودند.
بارسلونا سعی کرد کنترل را اعمال کند اما نتوانست، هنوز نه. با این حال، آن‌ها نیز از پرواز در فضا لذت می‌برند و از یک حرکت پدری، رافینیا شوت زد که از بالای دروازه رد شد. سپس آنتونی گوردون بمباران کرد و یک ضربه پاشنه پا زیبا برای رافینیا که شوتش به low past the post پیچید، ایجاد کرد. برزیلی به زودی شوت دیگری را از دست داد. اما قبل از آن، شدت اولین قربانی خود را گرفت وقتی ژاوی اسپارت در عرض سی دقیقه مجبور به خروج شد. آلخاندرو بالده، که فقط ۱۵ دقیقه در تمام فصل بازی کرده بود، وارد شد و بلافاصله با گولر روبرو شد، که توپ زیبای او را امباپه با ضربه والی از نزدیک نقطه پنالتی زد.
رفت و برگشت ادامه داشت، گوردون یک سیو سریع از آندری لونین را در مرحله بعد به دست آورد و استادیوم با هر تکل شدیدتر کوکورلا روی لامینه یامال با خشم غرش می‌کرد.
سپس اوضاع بدتر شد، سکوت لحظه‌ای در دقیقه ۴۱ برقرار شد. دوباره مادرید توپ را از راست به چپ منتقل کرد، جایی که کوکورلا دیوماندیه را آزاد کرد، که اغلب مقصد بود. او به جلو دوید و یک پاس کوتاه و سخت را کشید. جرارد مارتین زودتر به آنجا رسید اما فقط توانست آن را به امباپه بزند و وارد دروازه کند. شانس در آنجا بود، اما شایسته آن بود، و وقتی لامینه یامال یک فرصت عالی برای مساوی کردن داشت، آن را از دست داد و در پست نزدیک شوت زد.
بارسلونا در نیمه دوم به سمت مادرید بازگشت، دو تکل عالی در لبه محوطه جریمه از اورلین شوامنی و بلینگهام مانع از شوتزنی رافینیا و پدری شد. بین این دو لحظه، بلینگهام از کوبارسی عبور کرده بود و همراه با امباپه فرار کرده بود اما مارتین، که کاملاً تنها بود، توانست مانع حرکت شود. سپس دین هویسن رافینیا را متوقف کرد، درست همانطور که ایبراهیما کوناته لامینه یامال را متوقف کرده بود.
مقاومت مادرید در و اطراف محوطه جریمه‌شان چشمگیر بود، در حالی که تهدید در فضا همیشه وجود داشت. بارسلونا شاید مقصر بود که کمی طولانی منتظر ماشه کشید. با این حال، از نظر قلمرو، این شیب پیدا کرده بود و بارسلونا در حال تنگ کردن چنگ خود بود، که هنوز هم باعث ناامیدی هانسی فلیک نمی‌شد. این تمام نشده بود و در دقیقه شصت بارسلونا مساوی کرد. لامینه یامال یک کرنر کوتاه به پدری زد که یک پاس هوشمندانه زاویه‌دار و معکوس به رافینیا داد تا low into the net شوت بزند.
صداها بلند شد. رافینیا در یک سمت محروم شد. خوان گارسیا در سمت دیگر از گولر سیو کرد. و بارسلونا دوباره برگشت، لونین یک سیو شگفت‌انگیز از ضربه سر مارتین انجام داد.
سپس امباپه برای هند توپ درخواست کرد زیرا بالده توپ را از او دور کرد. بارسلونا کمی کنترل را در دست گرفته بود اما اصلاً محکم نبود و آن‌ها را در برابر هر ضد حمله آسیب‌پذیر می‌کرد و بازی، بازیکنان و سپس کل مکان را در لبه قرار می‌داد. امباپه به سمت بارسلونا دوید، پدری دوباره به عقب دوید و حرکتی را رهبری کرد که با کار پا خوب لامینه یامال به پایان رسید و فرصتی برای شوت زدن به بیرون از پست ایجاد کرد. لونین سپس و دوباره زمانی که هویسن برای متوقف کردن فرنکی دی یونگ شیرجه زد، جشن گرفت. سپس هویسن صورت خود را در مسیر شوت لامینه یامال قرار داد و او را بیهوش کرد. فرصت توسط گوردون ایجاد شده بود.
بارسلونا اصرار داشت. مادرید، که اکنون خسته بود، مقاومت کرد. اما هنوز کمی مبارزه در آن‌ها وجود داشت و هنوز هم کمی تمام‌کنندگی وجود داشت.