هنوز کاملاً تمام نشده است. لیونل مسی یک هفته دیگر در روز چهارشنبه برای خداحافظی رسمی خود در دیداری دوستانه مقابل بنین بازخواهد گشت، اما پیش از آن، آرژانتین دو بازی را پیش رو دارد که در آن شروع به تجربه آیندهای بدون قدرتمندترین کارت «خروج از زندان» که فوتبال تاکنون شناخته است، خواهد کرد. دوران حرفهای ملی لیونل مسی به دو نیمه مجزا تقسیم میشود. دهه اولی وجود داشت که در آن احساس میشد او کاملاً جا نیفتاده، به نوعی به اندازه کافی آرژانتینی نیست، به کشورش اهمیت نمیدهد. این همیشه پوچ بود و اکنون میتوان آن را به عنوان تجلی سرخوردگی عمومی آرژانتین از خشکسالی جامهایشان علیرغم حضور یکی از سه بازیکن برتر تاریخ در خط حمله خود شناخت. سپس مسی پس از از دست دادن پنالتی در ضربات پنالتی مقابل شیلی در فینال کوپا آمریکا در سال ۲۰۱۶، خداحافظی کرد. ناگهان، آرژانتین به جای اینکه صرفاً به ستاره بزرگ خود حمله کند، مجبور شد با معنای زندگی بدون او روبرو شود. این چشمانداز آنقدر وحشتناک بود که کمپین گستردهای را برای تشویق مسی به بازنگری در تصمیمش برانگیخت. از آن زمان او مورد محبت قرار گرفته و علیرغم جام جهانی آشفته در سال ۲۰۱۸، با دو کوپا آمریکا، یک جام جهانی و یک فینال جام جهانی دیگر، موفقیتهایی کسب کرده است. دوران حرفهای او با این اتهام که هرگز به دستاوردهای دیگو مارادونا در پیراهن ملی نرسیده بود، همراه بود؛ او در نهایت بیشتر از مارادونا برده بود. این بازنشستگی برگردانده نخواهد شد. مسی ۳۹ ساله است. کسانی که او را در سال ۲۰۱۶ متقاعد کردند تا نظرش را تغییر دهد، شاید شش سال دیگر را تصور میکردند – امیدوار بودند – شش سال دیگر را داشتند: آنها ۱۰ سال را داشتند. این بار هیچ فکر دومی در کار نخواهد بود. این گسست واقعی است. آرژانتین دیگر وقتی اوضاع رو به راه نیست، نمیتواند به ابرقهرمان در میان خود مراجعه کند و از او بخواهد که آن را درست کند. بهترین مثال تقریباً در انتها آمد، زمانی که آرژانتین در ۱۱ دقیقه پایانی بازی مرحله یک هشتم نهایی جام جهانی مقابل مصر ۲-۰ عقب بود. مربیان تیم جوانان بارسلونا از «چهره گرفتن» مسی نوجوان صحبت میکردند، در آن نقطه او غیرقابل توقف میشد. این اتفاق در آتلانتا افتاد: گویی مسی به سادگی تصمیم گرفت که این آخرین بازی جام جهانی او نخواهد بود. آرژانتین بدون نیاز به وقت اضافه پیروز شد. خوشبینها از این واقعیت که بهترین عملکرد آرژانتین تحت هدایت لیونل اسکالونی احتمالاً در پیروزی ۴-۱ مقابل برزیل در انتخابی جام جهانی در مارس ۲۰۲۵، زمانی که مسی بازی نکرد، به دست آمد، دلگرمی خواهند یافت. حتی با در نظر گرفتن انتخابهای تاکتیکی عجیب مربی حریف، دوریوال جونیور، آرژانتین استثنایی بود. لئاندرو پاردس خط هافبک را هدایت میکرد در حالی که آلکسیس مک آلیستر و انزو فرناندز هیجانانگیز با رودریگو دی پاول و تیاگو آلمادا در کنارهها و خولیان آلوارز در نوک حمله در ارتباط بودند. اما فوتبال فقط در مورد زمانی که اوضاع خوب پیش میرود نیست. حتی در دوران تاریک، سالهای شک و تردید تحت هدایت ادگاردو بائوزا و خورخه سامپائولی، زمانی که بازیها از کنترل خارج میشدند، همیشه این احتمال وجود داشت که مسی اوضاع را درست کند. اما آرژانتین اکنون باید با آیندهای بدون آن پتانسیل خروج از بحران مقابله کند. آینده پس از مسی هفته آینده با بازیهایی مقابل بولیوی و بورکینافاسو آغاز میشود. اسکالونی، اشاره کرده است که قرارداد خود را تمدید خواهد کرد که او را تا کوپا آمریکا ۲۰۲۸ با گزینهای برای جام جهانی ۲۰۳۰ هدایت میکند. این حداقل، ثبات را فراهم میکند، اما پنهان کردن این واقعیت که یک چرخه جدید در حال آغاز است، دشوار است، درست همانطور که اسکالونی پس از جام جهانی ۲۰۱۸ دورهای جدید را آغاز کرد. به جز مسی و نیکولاس اوتامندی، که پس از خداحافظی بنین بازنشسته میشوند، اسکالونی فهرستی ۳۵ نفره اعلام کرد. از این میان، ۲۰ نفر در جام جهانی حضور داشتند؛ با توجه به اینکه پاردس و ناهوئل مولینا محرومیتهای طولانی را سپری میکنند، این نشاندهنده درجه قابل توجهی از تداوم است، اگرچه نیکولاس تاگلیافیکو، ۳۴ ساله، نیز در حال بررسی آینده خود است. اما ۱۲ نفر از این فهرست سه بازی ملی یا کمتر انجام داده بودند و دی پائول و جیووانی لو سلسو، که در دهه سوم زندگی خود هستند، فقط مقابل بنین بازی خواهند کرد و به نسل جدید فضا میدهند تا در دو بازی دوستانه اول خود را نشان دهند. بزرگترین فرصتها، حداقل در کوتاه مدت، به نظر میرسد در خط دفاعی باشد. کریستین رومرو و لیساندرو مارتینز، هر دو ۲۸ ساله، به نظر میرسد زوج دفاع مرکزی اصلی باشند، اما والنتین گومز از رئال بتیس و توماس پالاسیوس، که به صورت قرضی از اینتر به استودیانتس رفته است، برای ذخیره رقابت میکنند. با محرومیت مولینا، سالخوردگی تاگلیافیکو و مصدومیت گونزالو مونتیل، علاقه واقعی، هرچند، در پست فولبک است، جایی که دو بازیکن ۲۲ ساله میتوانند برای آینده ادعای خود را مطرح کنند: آگستین جیای از پالمیراس و رومن وگا از زنیت. در غیاب مسی، سوالی در مورد سیستم باقی میماند. اگرچه آن بازی برزیل آنچه را که از طریق حرکات متقابل حتی بدون خلاقیت زیاد آشکار ممکن است نشان میدهد، اما شاید اسکالونی به سمت بالهای سنتیتر متمایل شود. دوباره گزینههای جوانی وجود دارد: لئونل فلورس از بوکا جونیورز و ماتیاس سوله از رم احتمالاً در چند روز آینده اولین بازی خود را انجام خواهند داد. و جایگزینی مسی؟ این فقط امکانپذیر نیست، چه در سطح تاکتیکی و چه، شاید مهمتر از آن، از نظر آنچه او برای روحیه تیم داشت. اینطور نیست که آرژانتین برای خوب بازی کردن به مسی نیاز داشته باشد. در واقع، یک پیوریست حتی میتواند استدلال کند که آرژانتین در آن بازی بهتر از هر چیزی که میتوانست با مسی بازی کند (یا حداقل مسی کندِ اواخر دوران حرفهایاش)، به دلیل عدم تحرک او و نحوه ساخت بازی پیرامون
