اثبات مفهوم. این آخرین عبارت کلیدی توماس توخل است. سرمربی تیم ملی انگلیس از زمانی که جمعه هفته گذشته فهرست بازیکنان خود را برای این پنجره بین‌المللی اعلام کرد، که همیشه قرار بود تعیین کند آیا تیمش اول یا دوم گروه خود در لیگ ملت‌ها خواهد شد، به طور مرتب از آن استفاده کرده است.
منظور توخل از این عبارت، آزمونی برای روش‌های او، آنچه که او در تلاش برای ساختن است - یا دقیق‌تر، تنظیم دقیق - با نگاه به یورو ۲۰۲۸ و تلاش برای عبور از ویرانی حذف از نیمه‌نهایی جام جهانی در برابر آرژانتین است. این آزمون بزرگتر از آزمونی که یکشنبه شب در مادرید پیش روی او و بازیکنانش قرار دارد، نیست.
انگلیس بخش اول مأموریت را در ومبلی در روز پنجشنبه با پیروزی ۲-۱ مقابل کرواسی انجام داد. اکنون برای کسب و کار جدی: اسپانیا در ورزشگاه متروپولیتانو. پیروزی مقابل کرواسی تضمین کرد که انگلیس شانس خود را برای صدرنشینی حفظ کرده است، که از نظر تئوری می‌تواند حریفان آسان‌تری را در مرحله یک چهارم نهایی دو مرحله‌ای در ماه مارس به همراه داشته باشد. پیروزی بر قهرمانان جهان و اروپا - چیزی کمتر از آن - به دلیل اختلاف گل بهتر انگلیس، این امر را تضمین می‌کند.
توخل آن را «فینال» می‌نامد و او این را می‌خواهد. او گفت: «بله، محدودیت‌های خود را فشار دهیم، ببینیم کجا هستیم». کمپین قبلی انگلیس در لیگ ملت‌ها را به یاد بیاورید، زمانی که آنها در دسته دوم بودند؟ تیم چیز زیادی از دیدارهای مقابل جمهوری ایرلند، فنلاند و یونان یاد نگرفت - جز اینکه اشتباه لی کارسلی، سرمربی موقت، بود که همه بازیکنان شماره ۱۰ جذاب را مقابل یونان در ومبلی به میدان فرستاد. این بازی‌ها به انگلیس در آماده‌سازی برای جام جهانی کمکی نکرد.
این متفاوت است زیرا اسپانیا کشوری است که باید شکست داده شود . آنها تنها یک بار در ۴۳ بازی شکست خورده‌اند و آن هم در ضربات پنالتی به پرتغال در فینال لیگ ملت‌های ۲۰۲۵ بود. از نظر فنی، این نتیجه مساوی در نظر گرفته شد (حتی اگر هیچ‌کس فکر نکند که اینطور بود) و بنابراین رکورد اسپانیا که در مارس ۲۰۲۴ آغاز شد، (توسط برخی) طولانی‌ترین رکورد بدون شکست در تاریخ بین‌المللی مردان محسوب می‌شود. از زمانی که آنها در بازی اول گروهی جام جهانی خود با کیپ ورد صفر-صفر مساوی کردند، ۱۲ بازی متوالی را برده‌اند، از جمله تمام پنج بازی خود در لیگ ملت‌ها.
توخل، کادر فنی او، بازیکنان و انجمن فوتبال، لیگ ملت‌ها را سکوی پرتابی به سوی یورو می‌دانند، جایی که انگلیس میزبان مشترک خواهد بود. آنها مشتاقانه منتظر رسیدن به مرحله نهایی چهار تیمه در ژوئن آینده هستند زیرا این امر تضمین کننده رقابت‌های سطح بالا و مداوم خواهد بود. و آنها مشتاقانه منتظر بالا بردن جام هستند، عمدتاً به این دلیل که پیروزی عادت خوبی است. به راحتی می‌توان احساس کرد که هواداران انگلیس آنقدر سرمایه‌گذاری نکرده‌اند. انتظار می‌رود با صعود تیم به فینال، به خصوص اگر آن بازی‌ها در انگلیس برگزار شود که امکان‌پذیر است، این موضوع تغییر کند.
توخل امسال نفرات خود را دوباره تنظیم کرده است، بخشی به دلیل مصدومیت‌ها اما نه کاملاً. او تنها ۱۱ بازیکن از جام جهانی در فهرست خود مقابل کرواسی داشت؛ دو بازیکن دیگر - ازری کنس و جد اسپنس - امیدوارند پس از مصدومیت‌های جزئی مقابل اسپانیا بازگردند. سرمربی در حال استفاده از بازیکنان مختلفی است، به ویژه ترنت الکساندر-آرنولد، بن وایت، لوئیس هال، مایلس لوئیس-اسکلی، الکس اسکات و ریو نگومو‌ها. لوئیس-اسکلی پس از یک بازی محرومیت مقابل اسپانیا بازگشته است. اسکات مصدوم است؛ اینکه او در ومبلی برای تماشای بازی کرواسی حضور داشت، قابل توجه بود. توخل می‌خواهد او را نزدیک نگه دارد.
مهمترین تغییر تاکتیکی توخل، دادن آزادی بیشتر به جود بلینگهام برای دور شدن از نقش شماره ۱۰، برای شلوغ کردن کناره‌ها، برای دویدن بر اساس غریزه بوده است. اما این فقط بلینگهام نیست. دیگران نیز تشویق شده‌اند تا به مناطق غیرمعمول نفوذ کنند، از جمله مدافعان کناری. دیگر رویکرد تیمی مبتنی بر موقعیت نیست. ایده این است که آزادتر و روان‌تر باشد. توخل وسواس زیادی در یافتن راه‌هایی برای تسریع بازی از طریق میانه میدان دارد.
اصول باقی مانده است. پرخاشگری، فیزیکی بودن، تلاش سخت در پوشش. شدت، از جمله هنگام پرس بالا. آیا انگلیس اقتصادی‌ترین تیم است؟ نه. توخل از این موضوع آگاه است. او فقط می‌خواهد پیش برود و ببیند آیا انگلیس او می‌تواند سبک خود را بر اسپانیا تحمیل کند. این همان زمانی بود که آنها در افتتاحیه لیگ ملت‌ها در ومبلی مقابل آنها بازی کردند و دوره‌های خوبی قبل از پیروزی ۳-۲ اسپانیا وجود داشت. این بار، توخل بیشتر می‌خواهد.
او گفت: «اگر به اسپانیا بروید، بازی اجباری برای برد نیست. اما ذهنیت مهم است. پیروزی بر کرواسی تا بتوانیم این بازی را داشته باشیم، اولین قدم بود و اکنون مهم است که با همان ذهنیتی که در خانه [مقابل اسپانیا] بازی کردیم، بازی کنیم - به آنها حمله کنیم، سعی کنیم بازی فیزیکی باشد، قدرت خود را تحمیل کنیم. و ما این کار را خواهیم کرد. من به آن بسیار اطمینان دارم.»
توخل احساس کرد که انگلیس شایسته بیشتر از بازی پر فراز و نشیب مقابل اسپانیا در ومبلی بود، جایی که تیمش زود گل خورد و در ۳۵ دقیقه اول تقریباً مغلوب شد. آنها تثبیت شدند و ۲-۱ پیش افتادند قبل از اینکه بازی با از دست دادن پنالتی هری کین برای ۳-۱ تغییر کند.
توخل گفت: «هنگامی که انرژی خود را به دست آوردیم و با این انرژی برای گل تساوی ۱-۱ بازی کردیم، قوی بودیم. شاید پنالتی هری لحظه کلیدی برای ما بود زیرا ما در آن زمان بسیار قوی بودیم و شایسته پیشی گرفتن ۳-۱ بودیم. بازگشت اسپانیا در برابر ما بسیار دشوار می‌شد. ما در نیمه خودی اشتباهات فردی بزرگی در آن شب داشتیم.
«اما صادقانه بگویم، اگر عمیقاً به بازی‌های [لیگ ملت‌ها] نگاه کنید... اسپانیا اشتباهات حیاتی در از دست دادن توپ در مقابل کرواسی [در اسپلیت] داشت و از آن جان سالم به در برد. آنها چند موقعیت بزرگ، بزرگ را از دست دادند و در نهایت پیروز شدند [با گل میکل مرینو در دقیقه ۸۸]. بنابراین هیچ‌کس شکست‌ناپذیر نیست. ما پر از اعتماد به نفس هستیم. دقیقاً همان چیزی است که می‌خواستیم. احساس می‌کنیم چیزی را داریم که دفعه قبل از دست دادیم.»
توخل در ابتدای اولین پنجره لیگ ملت‌ها در سپتامبر، زمانی که زخم‌ها هنوز از انتقادات پس از شکست آرژانتین تازه بود، تندخو بود. همه روی پوست تخم‌مرغ راه می‌رفتند. خلق و خو به شدت بهبود یافته است و توخل به خود سابقش بازگشته است؛ چشمانش می‌درخشند، در کنترل. از او پرسیده شد که آیا انگلیس از تابستان راه درازی را پیموده است.
توخل گفت: «بله، فکر می‌کنم رسیده‌ایم. ما آماده پیروزی در روز یکشنبه هستیم. من می‌دانم که چه چیزی لازم است و در حالی که هیچ‌کس نمی‌تواند آن را تضمین کند، فکر می‌کنم زمان آن رسیده است که بررسی کنیم چقدر پیش رفته‌ایم. و اثبات مفهوم.»