پس از چهار سال انتظار، الکسیا پوتیاس دوباره ملکه فوتبال زنان شد. او برای سومین بار، که رکورد این جایزه را تکرار می‌کند، توپ طلا را دریافت کرد و به سلطه اسپانیا بر این جایزه ادامه داد. این بازیکن ۳۲ ساله جایگاه خود را به عنوان یکی از بزرگترین بازیکنان تاریخ تثبیت کرد.
این ششمین سال متوالی بود که این افتخار نصیب پوتیاس یا هم‌تیمی ملی‌پوش او، آیتانا بونmati می‌شد و نشان‌دهنده بازگشت پوتیاس پس از مصدومیت رباط صلیبی بود که در سال ۲۰۲۲ در زانوی چپش رخ داد، عدم تسلیم او در برابر این شکست و بازگشت باشکوهش به اوج.
۱۴ گل و پاس گل او در ۱۱ بازی لیگ قهرمانان زنان فصل گذشته، که به بارسلونا در کسب عنوان قهرمانی اروپا کمک کرد، نقش مهمی در کسب بیشترین آرا داشت، و همچنین نقش برجسته او در پیروزی اسپانیا در فینال لیگ ملت‌های زنان در دسامبر گذشته. باشگاه جدید او، لندن سیتی لیونز، از داشتن برنده توپ طلا در ترکیب خود ابراز خرسندی خواهد کرد، اما پوتیاس که ۱۴ سال در بارسلونا بازی کرد، به روشنی اعلام کرد که از چه کسی می‌خواهد تشکر کند و در سخنرانی پذیرش خود گفت: «این جایزه برای بارسلوناست.»
بارسلونا با کسب جوایز اصلی شب، از جمله جایزه بهترین دروازه‌بان برای کاتا کول، جایزه بهترین مربی برای پِره رومِو و جایزه بهترین بازیکن جوان برای ویکی لوپز، و همچنین قرار گرفتن اِوا پاجور در رده دوم پشت سر پوتیاس در جایزه اصلی و کلارا سِراجوردی در رده دوم رأی‌گیری بهترین بازیکن جوان، شب تقریباً بی‌نقصی را برای قهرمانان اروپا رقم زد. این شب تقریباً بی‌نقص بود تا اینکه رئیس باشگاه، خوان لاپورتا، به طرز عجیبی درباره باور خود مبنی بر اینکه تیم مردانشان می‌تواند قهرمانی لیگ قهرمانان امسال را کسب کند، صحبت کرد و به نظر می‌رسید که علیرغم دریافت جایزه بهترین باشگاه سال زنان، فقط به بازی مردان چشم دوخته است.
صرف نظر از این لغزش زبانی، مراسم پر زرق و برق شب دوشنبه در تئاتر پالادیوم لندن بدون جنجال‌های جنسیتی که سال‌های اولیه را خدشه‌دار کرد، برگزار شد، زمانی که فرانس فوتبال به طور دیرهنگام جایزه زنان را برای اولین بار در سال ۲۰۱۸ اضافه کرد. پیشرفت حاصل شده است - بازی زنان اکنون حداقل جایزه‌ای برای همان دسته‌بندی‌های مردان دریافت می‌کند، اما این رویداد هنوز برابری کامل را ارائه نمی‌دهد. به طور خاص، هنوز برابری در طول لیست‌های کوتاه وجود ندارد. چرا، به عنوان مثال، ۱۰ بازیکن برای جایزه بهترین استعداد جوان مردان نامزد شدند، اما تنها پنج بازیکن برای زنان؟ این وضعیت برای جوایز بهترین دروازه‌بان نیز صادق بود.
نمایش زنده همچنین نشان‌دهنده کمبود ناامیدکننده‌ای از بازیکنان زن یا بازیکنان سابق زن بود که جوایز را اهدا می‌کردند، به جز لوسی برنز که برای اهدای جایزه به لوپز روی صحنه بود. دریافت توپ طلای زنان توسط پوتیاس از مایکل اوون، به جای شاید میا هَم، بیرگیت پرینز یا سون ون، شاید یادآور این بود که سازمان‌دهندگان تعداد بسیار کمی از برندگان قبلی جایزه زنان را برای انتخاب در اختیار دارند - تنها آدا هِگِربِرگ، مگان راپینو، پوتیاس و بونmati این جام را برده‌اند - زیرا این جایزه خیلی دیر، در سال ۲۰۱۸ معرفی شد.
بسیاری از هواداران همچنین احساس می‌کردند که حیف است که تاریخ‌های دوره رأی‌گیری مربوطه - ۳ اوت ۲۰۲۵ تا ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۶، که عملاً برای فصل گذشته است - به وضوح بر اساس پایان جام جهانی مردان در تابستان امسال بود و بنابراین شامل جام ملت‌های آفریقای زنان (WAFCON) که در این سال بازسازی شد و از ۲۶ ژوئیه تا ۱۶ اوت برگزار شد، نمی‌شد. عملکرد در آن تورنمنت در عوض برای جوایز سال آینده در نظر گرفته خواهد شد. این بدان معنا بود که، به عنوان مثال، والنتین نگول، سرمربی قهرمان جام ملت‌های آفریقای زنان از کامرون، برای جایزه بهترین مربی سال نامزد نشد و به طور کلی کمبود بازیکنان آفریقایی شناخته شده وجود داشت، به جز تموا چاوینگا که اولین بازیکن آفریقایی شد که در بین ۱۰ بازیکن برتر زنان قرار گرفت. شاید او شایسته جایگاه بالاتری بود.
پوتیاس برنده شایسته جایزه اصلی بود، اگرچه برخی احساس می‌کنند که این یک فرصت از دست رفته برای بازیکنی از یکی از کشورهایی است که احتمال موفقیت کمتری در مسابقات بین‌المللی بزرگ دارند، با توجه به اینکه جام جهانی زنان سال آینده به ناچار تضمین می‌کند که شبکه‌های جوایز سالانه بر روی هر آنچه در برزیل اتفاق می‌افتد تمرکز کنند. به عنوان مثال، پاجور لهستانی پس از یک فصل فوق‌العاده با بارسلونا در رده دوم قرار گرفت، اما او به دلیل ملیت خود بعید است که سال آینده یک پله بالاتر برود.
همین احساس در مورد خدیجه شاو جامائیکایی، که پس از رساندن منچستر سیتی به اولین عنوان قهرمانی داخلی خود در یک دهه، در رده سوم قرار گرفت، صادق است - اگرچه این واقعیت که او علیرغم عدم بازی در لیگ قهرمانان زنان، در بین سه نفر برتر قرار گرفت، نشان‌دهنده میزان احترام او بود. ملیحه دومورنی از هائیتی - بهترین بازیکنی که «موینگ گل‌پوستینگ» افتخار تماشای بازی زنده او را در فصل ۲۶-۲۰۲۵ داشت - در رده چهارم قرار گرفت. او ۲۳ ساله است و زمان او ممکن است در آینده فرا برسد، اما به احتمال زیاد در سالی با عدد زوج خواهد بود.
اگر او فرم فعلی خود را ادامه دهد، شجاعت می‌خواهد کسی شرط ببندد که پوتیاس سال آینده تاج خود را حفظ نخواهد کرد، زیرا اسپانیا در تابستان آینده به دنبال دفاع موفقیت‌آمیز از عنوان قهرمانی جهان است. او به عنوان یک الگوی فروتن برای این ورزش، تماشای درخشش او در زمین با لمس‌های ماهرانه، رهبری و خلاقیتش یک امتیاز است و سه بار برنده توپ طلا چیزی کمتر از آنچه که دوران پر افتخار او سزاوار آن است، نیست.
تماس با ما
اگر هر گونه سوال یا نظری در مورد خبرنام‌های ما دارید، لطفاً به moving.goalposts@theguardian.com ایمیل بزنید.
تصویر هدر: [عکس: متیو چیلدز/اکشن ایمیجز/رویترز]