یک قمار جسورانه. منچستر یونایتد پس از دو دهه بدون قهرمانی در لیگ انگلیس، به دنبال یک مربی نویدبخش به اسکاتلند روی آورد: الکس فرگوسن، که نام خود را در آبردین ساخته بود.
این تاریخ در تاریخ فوتبال ثبت خواهد شد: ۶ نوامبر ۱۹۸۶. این لحظه‌ای بود که آینده شیاطین سرخ و فوتبال انگلیس را تغییر داد.
فرگوسن در اسکاتلند یک قهرمان بود. او حتی پس از مرگ غم‌انگیز مربی خود، جوک استین، به طور موقت هدایت تیم ملی را بر عهده داشت. تصمیم او برای ترک آبردین توسط بسیاری از مردم محلی به عنوان خیانت تلقی شد. او نزدیک به هشت سال هدایت این تیم را بر عهده داشت و دوران موفقی را سپری کرد که در آن از بازیکنان خود وفاداری مطلق می‌خواست.
فرگوسن در آن زمان گفت: «تنها می‌توانم با ابراز اندوهی که در ترک آبردین پس از هشت سال احساس می‌کنم، شروع کنم، اما شغل در اولدترافورد شغلی است که به سادگی نمی‌توانستم آن را رد کنم.»
او اذعان کرد: «من احتمالاً امن‌ترین شغل در فوتبال بریتانیا را ترک کردم، با قراردادی مادام‌العمر در آبردین.»
او به سختی می‌دانست که دوران حضورش در منچستر حتی طولانی‌تر خواهد بود.
با این حال، موفقیت یک شبه به دست نیامد. اولین جام او در سال ۱۹۹۰ زمانی که یونایتد جام حذفی را بالای سر برد، به دست آمد، در حالی که اولین قهرمانی او در لیگ در فصل ۹۳-۱۹۹۲ به دست آمد. آن دوران، دوران متفاوتی بود. شاید امروز، فرگوسن همان صبر را در حالی که با ناکامی‌های اولیه دست و پنجه نرم می‌کرد، نداشت.
او ۲۷ سال هدایت منچستر یونایتد را بر عهده داشت، بر ۱۵۰۰ بازی نظارت کرد و ۳۸ جام را به دست آورد. سر الکس فرگوسن به احیای غول‌های منچستر به شکوه سابقشان کمک کرد و به یک اسطوره باشگاه و معیاری برای نسل‌ها مربی تبدیل شد.
حتی اکنون، ۱۳ سال پس از جدایی او، شیاطین سرخ هنوز غیبت او را احساس می‌کنند.