مائوریسیو پوچتینو، سرمربی سابق آمریکا، و پپ گواردیولا، سرمربی سابق منچسترسیتی، سابقه‌ای طولانی و پر فراز و نشیب دارند. این دو به عنوان بازیکن با هم روبرو شدند، زمانی که گواردیولا در بارسلونا بود و پوچتینو در حال نام‌آوری در تیم همشهری، اسپانیول. آن‌ها ۲۲ بار به عنوان سرمربی در لیگ برتر به مصاف هم رفتند و هر دو احترام متقابل و شدت عمل را در رویکردشان به بازی و مربیگری به اشتراک می‌گذارند.

بنابراین، هنگامی که گواردیولا در سپتامبر از ورزشگاه یانکی بازدید کرد تا به عنوان مرد تبلیغاتی تیم نیویورک سیتی اف سی قبل از بازی حساسشان با ردبول نیویورک عمل کند، پوچتینو - که به هر حال برای تماشای بازی در شهر بود - با او در طول بازی نشست. او دستیار مربی و محرم راز خود، خesus پرز، و مدیر اجرایی و دبیرکل فدراسیون فوتبال آمریکا، جی.تی. بتسون را با خود آورد.

پوچتینو با لبخند در حالی که داستان را در دیداری با خبرنگاران در روز دوشنبه بازگو می‌کرد، پرسید: «می‌دانید چه چیزی متوجه شدم؟ [گواردیولا] رابطه خوبی با جی.تی. داشت.»

آن زمان، به نظر نمی‌رسید پوچتینو جایی برود. تنها یک ماه قبل، او قراردادی چهار ساله برای هدایت آمریکا تا جام جهانی ۲۰۳۰ امضا کرده بود. گواردیولا در میانه یک مرخصی یک ساله از مربیگری بود و هنوز هم هست. او همچنان نهنگ سفید فدراسیون است، که اغلب در دهه گذشته در کنار شغل آمریکا از او نام برده می‌شود، اما به همان سرعت به عنوان یک رویای دست‌نیافتنی رد می‌شود.

تنها سه ماه پس از تماشای آن بازی در ورزشگاه یانکی، پوچتینو در راه منچستریونایتد است و گواردیولا دوباره خود را در مرکز شایعات یافته است، با گزارش‌هایی مبنی بر اینکه او و فدراسیون فوتبال آمریکا در حال مذاکرات اکتشافی هستند.

روز دوشنبه از پوچتینو پرسیده شد که اگر از او نظرش را در مورد شغل سرمربیگری آمریکا بپرسند، به اسطوره بارسلونا و منچسترسیتی چه خواهد گفت.

پوچتینو قاطعانه گفت: «قبول کن.» «چرا؟ چون لحظه مناسبی برای پیوستن به فدراسیون است. همه چیز در مسیر درست، در جهت درست قرار دارد. البته، قبول کن. البته، بازیکنان بسیار خوب، افراد خوب را خواهی یافت - بازیکنان می‌توانند با سبک او سازگار شوند.»

گواردیولا یکی از موضوعات متعددی بود که مدیر آرژانتینی در این میزگرد که حدود یک ساعت طول کشید، به آن‌ها پرداخت. پوچتینو در حالی که گاهی اوقات سرسخت، گاهی احساساتی و در حال جابجایی بین اسپانیایی و انگلیسی بود، در مورد میراث احتمالی خود در فدراسیون فوتبال آمریکا، آنچه در انتظار او در یونایتد است و دیدگاهش نسبت به فوتبال در آمریکا به طور کلی صحبت کرد.

نقل قول‌ها برای وضوح، ویرایش و تلخیص شده‌اند. در مورد ارزیابی بازیکنان بدون توجه به سطح لیگ

هر طور که نتایج او را ارزیابی کنید، یکی از موفقیت‌های انکارناپذیر دوران پوچتینو، بازیکنان نسبتاً ناشناخته‌ای هستند که وضعیتشان در طول دوران او افزایش یافته است. این آرژانتینی به الکس فریمن، مدافع، و سباستین برهالتر، هافبک، به عنوان دو نمونه از این دست اشاره کرد که هر دو در MLS بازی می‌کردند که اولین بازی ملی خود را زیر نظر پوچتینو انجام دادند و اکنون هر دو در اروپا بازی می‌کنند. هنگامی که از او پرسیده شد که چگونه بازیکنان را برای اضافه شدن به تیم ملی ارزیابی می‌کند و چگونه بازیکنان را در لیگ‌ها و سبک‌های بازی مختلف مقایسه می‌کند، پوچتینو اصرار داشت که سطح رقابت کمتر از فرم فردی اهمیت دارد.

پوچتینو گفت: «شما باید بازیکن فردی را پیش‌بینی کنید.» «چون او خوب بازی می‌کند، سطح مشکلی نیست. آن بازیکن می‌تواند خوب باشد، مانند فریمن، مانند سباستین. این مثال است، و من فکر می‌کنم این بسیار مهم است. استعداد همه جا هست... این یکی از چیزهایی است که ما یاد گرفتیم - همه [ما] جوان بودیم و سپس شروع به مربیگری کردیم، نه؟ که ما نمی‌توانیم اشتباه کنیم [و] سطح بازیکن را به دلیل سطح لیگ اندازه‌گیری کنیم.»

در مورد مدیریت یک باشگاه در مقابل مدیریت یک تیم ملی

با توجه به اینکه آمریکا اولین شغل بین‌المللی او بود، در ابتدا تردیدهایی در مورد چگونگی انطباق پوچتینو با مربیگری بدون تماس روزانه با بازیکنان و کارکنانش وجود داشت.

پوچتینو گفت: «من آماده [بازگشت] هستم. این چیزی است که من کمی دلتنگ آن هستم. من دلتنگ این هستم که هر روز با چیزی اینجا باشم.» «گواردیولا وقتی در بازی بودم از من پرسید، گفت: «اوه، تو نمی‌خواهی به لیگ برتر برگردی؟» گفتم: «نه، من اینجا خوشحالم.» [او گفت] «بله، اما دلتنگ نیستی، هر روز، برای...؟» گفتم: «کمی، بله، چون الان فکر می‌کنی امروز، و سپس ما اردوی دسامبر در برابر جامائیکا برای بازیکنان MLS [در دسترس] داریم. اما بعد، باید تا مارس صبر کنی. چه کار می‌کنی؟ باید بازی‌ها را تماشا کنی، باید سفر کنی - کارهای اداری. این خوب است، خوب است. اما هر روز، درگیر بودن: کنفرانس مطبوعاتی، تمرین، همه چیز... این نوع امکان، مانند یونایتد، می‌گویی بله. من این را می‌خواهم. من می‌خواهم دوباره خودم را ثابت کنم.»

اما پوچتینو در مورد اولین شغل بین‌المللی خود چه فکر می‌کرد؟

او گفت: «دوست دارم و دوست ندارم.» «دوست دارم چون به شما این امکان را می‌دهد که زمان خود را مدیریت کنید، مشغول باشید، اما در عین حال آزاد باشید و زمانی را با خانواده خود بگذرانید. حالا، من نوه دارم، و [شماره] دوم در راه است. شما می‌توانید زندگی را با مردم خود به اشتراک بگذارید. اما حالا، خداحافظ، چون الان [اشاره می‌کند] تر-تر-تر-تر-تر . گذراندن وقت با کسانی که می‌خواهید غیرممکن است.»

در مورد وضعیت درک شده شغل مربیگری آمریکا

در مقیاس بزرگ فوتبال بین‌المللی، شغل مربیگری تیم ملی آمریکا هرگز در صدر فهرست مطلوب‌ترین مقاصد نبوده است. استخدام پوچتینو نشانه احتمالی تغییر این وضعیت تلقی می‌شد. اکنون، پس از نزدیک به دو سال در این سمت، پوچتینو معتقد است که این اتفاق افتاده است.

پوچتینو گفت: «چشم‌انداز از اروپا، قول می‌دهم بعد از جام جهانی کاملاً متفاوت است.» «اکنون، سرمربی آمریکا بودن معتبرتر است. اگر منچستریونایتد، یا رئال مادرید، یا بارسلونا برای مربی آمریکا بیایند، اگر شروع به فکر کردن در مورد آن کنید، اگر مربی دیگری باشید - شاید کونته، شخص دیگری، می‌گویید «اوه، این یک فرصت عالی است.» [در مورد من]، «اوه، پوچتینو، از چلسی به آمریکا می‌رود؟ و اکنون به منچستریونایتد.»

در مورد یک چیزی که او در مورد فوتبال در ایالات متحده تغییر می‌داد

پوچتینو مربیگری برخی از مشهورترین بازیکنان و باشگاه‌های جهان را بر عهده داشته است و به او دیدگاهی منحصر به فرد در مورد چگونگی توسعه فوتبال در ایالات متحده داده است. با این حال، پوچتینو از تجویز راه‌حل‌های ساده برای بهبود ورزش خودداری کرد.

او گفت: «من فکر می‌کنم که کسب و کار [و] ورزش، به صورت کل‌نگرانه انجام می‌شود. همه چیز مهم است، و شما نمی‌توانید یکی را انتخاب کنید. شما نمی‌توانید یکی [چیز] را تغییر دهید، و این همه چیز را تغییر می‌دهد.» «من فکر می‌کنم این کمی از همه چیز است که شما باید تغییر دهید. اگر این را تنظیم کنید، باید این را تنظیم کنید. تعادل چیزها تغییر می‌کند اگر شما اینجا را لمس کنید، این شما را مجبور می‌کند که تمام مناطق فوتبال را در اینجا، یا در جهان لمس کنید تا تعادل خوب را پیدا کنید، نه؟ یک فرآیند ذره به ذره، همه آن چیزی است که ما در این دو سال گذشته انجام دادیم. من فکر می‌کنم این آغاز [یک فرآیند] است. اگر این تداوم داشته باشد، این آغاز فوتبال جدید در ایالات متحده است که می‌تواند باشد.

«من فکر می‌کنم این، برای من، آغاز تغییر برای آینده است: این ایده که بازیکن آمریکایی می‌تواند بسیار خوب باشد، می‌تواند بسیار رقابتی باشد. استعداد اینجاست؛ این کشور بسیار قدرتمند است. من فکر می‌کنم به همین دلیل است که احساس غرور می‌کنم. شاید این کار ما بود، چون من به تصادف اعتقاد ندارم. این اتفاق افتاده است زیرا چیزی باید اتفاق می‌افتاد. حالا کار سخت انجام شده است. شاید حالا [شغل یونایتد] پاداش من به خاطر این کار سخت باشد.»