«آیا حرف تازه‌ای برای گفتن درباره آن وجود دارد؟» گری لینکر از فلورا فرناندز-مارنگو، تهیه‌کننده، پرسید، زمانی که او برای اولین بار به او پیشنهاد داد تا در فیلم «مسابقه»، مستندی درباره بازی یک‌چهارم نهایی جام جهانی ۱۹۸۶ بین انگلیس و آرژانتین، شرکت کند. فلورا در جشنواره فیلم لندن به تماشاگران گفت که بهترین کارت خود را رو کرد و تصویری از مارادونا در کنار گروه کوئین در سال ۱۹۸۱، در طول تور گروه در آرژانتین، به لینکر نشان داد. مارادونا تی‌شرتی با طرح پرچم بریتانیا و فردی مرکوری پیراهن تیم آرژانتین را به تن داشتند. این کار جواب داد. لینکر بله گفت.

زاویه موسیقی راک، با حضور برایان می به عنوان یک شخصیت کلیدی، یکی از معدود جزئیاتی است که فیلم‌سازان به کتاب «مسابقه» نوشته آندرس بورگو، که مستند بر اساس آن ساخته شده، اضافه کرده‌اند. خوان کابال و سانتیاگو فرانکو، کارگردانان، با خط زمانی بازی می‌کنند و در ۹۱ دقیقه، دقیقاً به طول خود بازی، بین گذشته و حال حرکت می‌کنند. حکایت‌هایی که اکنون بخشی از افسانه‌های فوتبال آرژانتین را تشکیل می‌دهند، با تصاویر آرشیوی عالی ترکیب شده‌اند.

«دو نوع انسان وجود دارد»، خورخه والدانو می‌گوید، «کارلوس بیلاردو و بقیه». ریکاردو «ال گرینگو» جیستی تعریف می‌کند که چگونه قبل از شروع هر بازی، یک شیرینی را در زمین دفن می‌کرد، تنها یکی از فال‌های بسیاری که تیم آرژانتین تحت فشار مربی وسواسی خود به طور مذهبی دنبال می‌کردند. در آستانه بازی با انگلیس، بازیکنان پیراهن‌های سبک‌تر را درخواست کردند زیرا پیراهن‌های رسمی هنگام خیس شدن از عرق، خیلی سنگین بودند. تصاویری از زنانی که در هتل تیم کار می‌کنند و اعداد را روی تی‌شرت‌های خریداری شده محلی با دست می‌دوزند، که توسط خود بازیکنان با دوربین دستی فیلم‌برداری شده است، صمیمیتی را در تضاد کامل با تصاویر آرشیوی دانه‌دار که کاشفان بریتانیایی را در جنوبگان نشان می‌دهد، منتقل می‌کند.

به جای مصاحبه‌های معمولی به سبک «سر صحبت»، با اعضای هر دو تیم، مصاحبه‌شوندگان در نماهای نزدیک سیاه و سفید و عریض فیلم‌برداری شده‌اند، «مانند مجسمه‌های رومی»، همانطور که کابال به گاردین گفت. مانند بناهای یادبود خودشان، دوربین بر چشمانشان مکث می‌کند. آنها به چه چیزی نگاه می‌کنند؟ ما نمی‌دانیم که آیا آنها همان چیزی را که ما می‌بینیم می‌بینند، آیا بازی را دوباره تجربه می‌کنند، یا قسمتی از فیلم واقعی را می‌بینند.

مستند حول دو گل دیگو مارادونا می‌چرخد. من مدت‌هاست که دیگر آنها را دو گل جداگانه نمی‌دانم. آنها یک رویداد واحد هستند، چند دقیقه که در آن همه چیزهایی که در فوتبال ممکن است اتفاق بیفتد جلوی چشمان ما رخ داد: هند ناپسند و قانون‌شکن، و سپس دریبل‌زنی تماشایی و زیبا. فیلم به طرز هوشمندانه‌ای از دنباله‌ای از عکس‌های گرفته شده توسط عکاس مکزیکی، آلخاندرو اوخدا کارباهال، برای اثبات هند استفاده می‌کند، با اشاره‌ای طنزآمیز به پارادوکس اینکه از آن زمان تاکنون از طریق انگلیسی باب توماس اعتبار و مجوز دریافت کرده‌اند.

ساخت فیلم درباره فوتبال دشوار است زیرا فوتبال خود یک فرم روایی است. این یکی تقریباً به بهترین حد خود نزدیک می‌شود. «مسابقه» اثری عالی، براق و ظریف، اگرچه گاهی اوقات کمی بیش از حد پر زرق و برق، پر از تصاویر زیبا مانند رادیوی قدیمی و واضحی است که سربازان را در حال گوش دادن به بازی در سنگرها نشان می‌دهد. همچنین اخبار فیلم‌هایی از مارگارت تاچر و ژنرال‌های آرژانتینی در اوج درگیری فالکلند/مالویناس وجود دارد؛ موسیقی متن شامل کوئین و غول‌های راک آرژانتین مانند چارلی گارسیا است. نوستالژی، تاریخ و پس‌زمینه جنگ، با احترام و حساسیت مدیریت شده‌اند.

بدخواهی ارتش آرژانتین در تصاویر سربازی لاغر اندام که به صدای ژنرالی که ادعاهای مبنی بر سرد بودن و گرسنگی نیروها را رد می‌کند، پیوند خورده است: «آنها احتمالاً بهتر از خانه می‌خورند.» لو آرمور، یک کهنه‌سرباز بریتانیایی، توضیح می‌دهد که نمی‌توانست جوانان آرژانتینی را دشمن ببیند. «ما هر دو تراژدی را تجربه کردیم»، کابال می‌گوید. «من به دوگانگی انسانی علاقه‌مندم که در آن از کشتن یکدیگر به آغوش کشیدن یکدیگر می‌رسیم.» کابال می‌پرسد که یک مسابقه چه زمانی شروع می‌شود و چه زمانی پایان می‌یابد، و همچنین یک درگیری چه زمانی پایان می‌یابد.

والدانو شعر خواندن خوان لوپز ای جان وارد، شعری از خورخه لوئیس بورخس درباره جنگ، به زبان اسپانیایی را می‌خواند. لینکر که کنار او نشسته است، «بسیار تاثیرگذار» را به زبان اسپانیایی ادا می‌کند. انگلیسی و اسپانیایی در سراسر فیلم همزیستی دارند، از جمله در صحنه‌ای که بازی فوتبال دستی را نشان می‌دهد که در آن جان بارنز و پیتر شیلتون در مقابل جیستی، اسکار روگری و خورخه بوروشاگا قرار می‌گیرند. بوروشاگا، زننده گل پیروزی در فینال جام جهانی ۱۹۸۶، حریف خود را تشویق می‌کند: «بیا، پیتر!»

تماشاگرانی جوان در غربالگری لندن، جایی که شیلتون تنها عضو حاضر بود، با تشویق ایستاده به مستند واکنش نشان دادند. در بوئنوس آیرس، اکران مستند که با جام جهانی امسال همزمان شد، سینماها را مملو از جوانان کرد. برای نسلی در انگلیس و آرژانتین که کلاسیک ۱۹۸۶ را ندیده‌اند، تقریباً همه چیز در «مسابقه» جدید است.

«مسابقه» از ۲۰ نوامبر در سینماهای بریتانیا اکران می‌شود