منچستریونایتد با اشتباه «باورنکردنی» خود در مورد دن اشورث، دچار اشتباه شد و اکنون باید لیورپول و یورگن کلوپ را الگو قرار دهد.
همچنین، به هواداران آرسنال گفته می‌شود که بزرگ شوند و پس از اعلام گناهکاری منچسترسیتی در پرونده FFP، از PSR دفاع می‌شود.
بزرگترین اشتباه منچستریونایتد کنار گذاشتن دن اشورث بود
آقا،
بابت این مدت طولانی ننوشتن عذرخواهی می‌کنم؛ سال تحصیلی پرمشغله‌ای بود و تازه این هفته فرصت کردم افکارم را بنویسم. فقط دو نکته، اگر اجازه دهید.
با وجود اینکه منچسترسیتی به ۱۱۴/۱۱۵ اتهام گناهکار شناخته شد، من معتقدم که منچستریونایتد بدترین باشگاه در ۱۳ سال گذشته بوده است. پس از جدایی سر الکس در می ۲۰۱۳، آنها بیش از ۱.۵ میلیارد پوند برای بازیکنان هزینه کرده‌اند تا دو قهرمانی جام حذفی، دو قهرمانی جام اتحادیه و لیگ اروپا را کسب کنند. بیشترین هزینه بعدی متعلق به چلسی است، اما آنها دو قهرمانی لیگ برتر، یک لیگ قهرمانان و پنج جام معتبر دیگر را به دست آوردند.
چیزی که در مورد منچستریونایتد خنده‌دار است این است که آنها هنوز به دنبال آن اکسیر سر الکس هستند. این اکسیر وجود ندارد، اما آنها تنها کسی را که می‌توانست آنها را از تکرار اشتباهات مشابه دور کند، یعنی دن اشورث، کنار گذاشتند. پرداخت ۴.۱ میلیون پوند برای به خدمت گرفتن او و سپس کمتر از شش ماه بعد، پرداخت ۲.۵ میلیون پوند به عنوان پول جدایی، باورنکردنی است.
او تنها کسی بود که در دوران اخیر شایسته حضور در باشگاهی به بزرگی منچستریونایتد بود. جیسون ویلکاکس، عمر بررادا و اکنون مایکل کریک فقط اشتباهات OGS را تکرار می‌کنند. اشورث خواهان روبن آموریم نبود، که درست از آب درآمد. حتی اگر پس از اخراج او باقی می‌ماند، شاید کریک را به عنوان سرمربی موقت منصوب می‌کرد، اما او عقل سلیم داشت که از نقش موقت تشکر کند و سپس به دنبال استخدام یک مربی در سطح جهانی برای پیشبرد تیم باشد.
به عنوان یک هوادار لیورپول، من از این وضعیت خوشحالم، زیرا آنها هرگز چیزی را نخواهند برد یا دوباره باشگاه بزرگی نخواهند شد مگر اینکه آن شخص یا تیم اجرایی را پیدا کنند که همانطور که کلوپ در اولین مصاحبه خود ۱۱ سال پیش گفت: «وزن تاریخ را از دوش آنها بردارد». کریک هنوز هم به سر الکس اشاره می‌کند. کلوپ به تاریخ احترام می‌گذاشت، اما هرگز سعی نکرد آن را دوباره زنده کند.
با وجود اینکه منچسترسیتی به ۱۱۴/۱۱۵ اتهام گناهکار شناخته شد، من هنوز آرسنال را منفورترین باشگاه لیگ می‌دانم. گروه «North London Forever» با غرور صحبت می‌کنند انگار که اوج بارسلونا هستند و باید لرد مو-بلوند را در کنار کلوپ ستایش کرد.
مینی-ویدر برای یک قهرمانی لیگ برتر و یک جام حذفی یک میلیارد هزینه کرده است. کلوپ کمتر از نصف هزینه آرتتا را داشت و همه چیز را برد. کلوپ همچنین شاید بهترین خط حمله سه نفره‌ای را که لیگ برتر دیده است، گرد هم آورد و همچنین در یک دوره ۳۸ بازی، ۱۱۰ امتیاز از ۱۱۴ امتیاز ممکن را کسب کرد.
فکر می‌کنم سه بار نایب قهرمانی و یک قهرمانی باعث شده آنها مغرور شوند. با احترام، ایان اچ انزو مارسکا «به شدت» در مورد منچسترسیتی اشتباه می‌کند
جالب است که انزو مارسکا معتقد است حکم گناهکاری منچسترسیتی «موفقیت آنها را لکه‌دار نمی‌کند».
البته که نه، انزو. جدا از این واقعیت که لکه‌دار می‌کند.
به شدت.
شاید برخی از بازیکنان و هواداران سیتی، که ظاهراً توسط لیام گالاگر و آن بازیگر سریال «خیابان تاج‌گذاری» هدایت می‌شوند، موافق باشند، اما بقیه فوتبال همیشه موفق‌ترین دوره آنها را با تقلب در مقیاسی که قبلاً در فوتبال انگلیس دیده نشده است، مرتبط خواهند کرد. شاید هم در جهان.
با این حال، شاید تجدید نظر سیتی نشان دهد که این «شواهد غیرقابل انکار» چقدر غیرقابل انکار هستند. انت MUFC PSR افتضاح است، اما بهترین چیزی است که داریم…
من تصمیم گرفته بودم که فعلاً از کل ماجرای منچسترسیتی، FFP/PSR دست بکشم تا روی تیم فوتبال فانتزی مصدومم تمرکز کنم، پس از وقفه بین‌المللی. اما بعد در مورد ورشکستگی LIV و بازگشت یا تلاش گلف‌بازان به تورهای PGA/DP خواندم. صرف نظر از آبروریزی گلف‌بازانی که (اکنون ثروتمندتر) به شدت به PGA حمله کردند، دلیل ورشکستگی LIV این است که صندوق سرمایه‌گذاری عمومی عربستان سعودی بودجه آینده را قطع کرد و درس‌هایی برای همه ورزش‌هایی که برای بقا به این بودجه‌های دولتی متکی هستند.
در حالی که نامه‌هایی که می‌گویند سایمون جردن درست می‌گوید که ما باید نسخه فعلی را کنار بگذاریم، او حداقل در یک جلسه اذعان کرد که اگر هیچ کنترلی وجود نداشته باشد، تیم‌ها ورشکست می‌شوند. منصفانه است که بگوییم PSR به برخی از شکایات مربوط به FFP پاسخ داد، اما نه به همه آنها. من همچنین می‌گویم که پرداخت‌های نجومی به باشگاه‌های سقوط کرده به چمپیونشیپ یک مسئله بزرگتر است - تصور کنید ۳ باشگاه «با بودجه مالی» به دسته شما سقوط کنند، که شما باید مبالغ هنگفتی برای رقابت با آنها هزینه کنید تا به فرصت بزرگتر لیگ برتر صعود کنید؟ و سپس نحوه سود بردن رقابت‌های اروپایی از تیم‌های کشورهای با لیگ‌های کمتر ثروتمند وجود دارد.
همچنین روشن است که «پخش ثروت» لیگ برتر از طریق قراردادهای پخش، باشگاه‌های لیگ برتر را در هر سطحی بسیار ثروتمندتر از باشگاه‌های اکثر لیگ‌های دیگر کرده است، به جز ۲ یا ۳ تیم برتر هر کدام. ۶ باشگاه انگلیسی در ۱۰ تیم برتر، ۹ باشگاه در ۲۰ تیم برتر و ۱۵ باشگاه خیره‌کننده در ۳۰ تیم برتر - ۵۰٪. به همین دلیل است که تیم‌هایی مانند برایتون، بورنموث و برنتفورد می‌توانند برای استعداد در مقیاس جهانی رقابت کنند. (جالب است که لالیگا و سری آ هر دو از شکلی از اندازه‌گیری «جاذبه» باشگاه‌ها برای توزیع آن درآمدها استفاده می‌کنند، به این معنی که تیم‌های برتر همچنان درصد بسیار بیشتری نسبت به تیم‌های برتر EPL دریافت می‌کنند، اما اگر EPL از محاسبه مشابهی پیروی کند، آیا منچسترسیتی اینقدر بالا خواهد بود؟)
اما این واقعیت که باشگاه‌ها مجبورند برای استعداد در سطح بین‌المللی رقابت کنند و به مسابقات مطلوب هم از نظر رقابتی و هم از نظر مالی دسترسی پیدا کنند، اوضاع را پیچیده می‌کند. هر سیستمی که از لیگ‌های بسته آمریکای شمالی گرفته شود، کارساز نخواهد بود. هرج و مرج هم کارساز نخواهد بود زیرا بازی در اروپا را بی‌معنی می‌کند، مگر اینکه یک لیگ جداگانه ایجاد شود.
بگذارید صادق باشیم، آرسنال بیشتر از سیتی (یا وستهم) توسط FFP محدود شد زیرا آنها به استادیوم‌های بزرگ و جدید با نرخ اجاره مطلوب دسترسی داشتند، در مقابل آرسنال که بدهی خود را پرداخت می‌کرد و توانایی خود را برای هزینه کردن روی بازیکنان کاهش می‌داد. تاتنهام و اورتون با بهره‌مندی از یک دارایی جدید عالی در حالی که تحت PSR بودند که زیرساخت‌ها را از محاسبات هزینه تیم جدا می‌کند، دو برابر سود بردند. پس آیا PSR بهتر است؟ احتمالاً. آیا می‌تواند بهتر باشد؟ حتماً، اما باشگاه‌های دیگر چه می‌خواهند - جز اینکه به من اجازه دهند هر چقدر می‌خواهم خرج کنم؟
نمونه اخیر LIV نشان می‌دهد که وقتی یک باشگاه فراتر از توان طبیعی خود برای حمایت از آن هزینه می‌کند، در صورت قطع آن حمایت، در معرض خطر است. در مورد منچسترسیتی، می‌توان تصور کرد که حامیان مالی فعلی از نظر قانونی الزام‌آور خواهند بود و باید پرداخت شوند؛ می‌توان تصور کرد که با انقضای آنها به شدت کاهش می‌یابند. بنابراین صرف نظر از هرگونه مجازات دیگر، اگر ADUG برود، که احتمالاً می‌رود، منچسترسیتی در مشکلات مالی شدیدی خواهد بود. دیدن آن جالب خواهد بود، زیرا ادعاهای علیه منچسترسیتی را اثبات می‌کند. نه؟ پل مک‌دویت (پ.ن. عذرخواهی از سایمون و بد هَمسر. دوران فعلی میم‌های رسانه‌های اجتماعی افتضاح است و توانایی مردم را برای خواندن هر چیز طولانی‌تر آسیب می‌زند. با توجه به اینکه OECD پایین‌ترین امتیاز خواندن نوجوانان در این قرن را نشان می‌دهد، شاید صندوق پستی در تلاش برای جبران این مسائل باشد.)
ارررم، پس FFP(/SCR و غیره) یک قانون وحشتناک است اما اگر آن را تغییر ندهند (همانطور که باید) و سپس فقط به سیتی یک جریمه و کسر امتیاز قابل تحمل بدهند، ما را در مورد قوانین بی‌دندان در چه وضعیتی قرار می‌دهد؟
اگر آنها ملایم عمل کنند اما سپس بگویند که هرگونه «تخلفات آینده» (تخلفات نیوکاسل، ویلا و اورتون) منجر به سقوط به لیگ‌های پایین‌تر می‌شود، من یک میز را واژگون خواهم کرد. تارکس NUFC ایجاد یک لیگ برتر جهانی
این ایده من به عنوان یک راه حل بزرگ برای برخی/بیشتر مشکلات پیرامون فوتبال باشگاهی است.
یک سیستم لیگ برتر جهانی (WPL) با ۳ دسته شامل ۲۴ تیم در هر کدام ایجاد کنید.
هنگامی که WPL شروع می‌شود، تیم‌ها طوری تقسیم می‌شوند که همه قاره‌ها نماینده داشته باشند.
آفریقا ۸ تیم
آسیا/اقیانوسیه ۸ تیم
اروپا ۳۲ تیم
آمریکای شمالی ۸ تیم
آمریکای جنوبی ۱۶ تیم
سه یا چهار تیم در هر فصل سقوط/صعود می‌کنند.
تیم‌های WPL در لیگ‌های ملی خود شرکت نمی‌کنند اما همچنان در مسابقات جام ملی شرکت خواهند کرد.
تیم‌های خارج از WPL از طریق مسابقات منطقه‌ای خود مانند ECL واجد شرایط می‌شوند. من تصمیم نگرفته‌ام که آیا تیم‌های مسابقات منطقه‌ای نیز باید از لیگ‌های ملی خود خارج شوند یا خیر.
WPL نوعی سقف خواهد داشت و این سقف در هر ۳ دسته یکسان خواهد بود.
WPL باید توسط تیم‌ها با همکاری فدراسیون‌های منطقه‌ای مانند یوفا اداره شود. فیفا مطلقاً نباید دخالت کند.
اگر تیم‌ها با سقف تقلب کنند، برای تخلفات جزئی سقوط کرده و برای تخلفات شدید از WPL محروم شده و حداقل ۱۰ فصل محروم خواهند شد.
اگر تیمی به هر نحوی کاری انجام دهد که می‌تواند فساد را القا کند، مانند پرداخت به نایب رئیس داوران برای مشاوره (یا برای «منصفانه» بودن) به سبک بارسلونا یا مثلاً پرداخت مبالغ هنگفتی به داوران برای یک بازی دوستانه به سبک منچسترسیتی، آن تیم برای همیشه محروم خواهد شد.
داوران باید تمام وقت حرفه‌ای با حقوق بالا حداقل ۱ میلیون یورو باشند.
فوتبال احتمالاً تنها ورزشی است که چنین چیزی در آن منطقی است. من دوست دارم تیمی پر از بهترین برزیلی‌ها برای یک باشگاه برزیلی بازی کند و شاید تیمی از بازیکنان با اصالت نیجریه‌ای برای یک تیم نیجریه‌ای بازی کند.
پول تلویزیون به طور عادلانه در بین تمام تیم‌های WPL و در بین دسته‌ها توزیع می‌شود و تنها درصد کمی به عملکرد گره خورده است. گود خودتان را جمع کنید، هواداران آرسنال…
محررمحترم، و عزیزترین، گونرهای پرشور،
ویل فورد دیروز مقاله‌ای نوشت. او رفتار مسخره‌آمیز اخیر منچستر لگو-من را، میکل آرتتا، مسخره کرد. البته نظرات ظاهر می‌شوند، من با پاسخ دادن به آنها و انتقاد از برخی از بازرگانان همیشگی که دائماً تلاش می‌کنند و به طرز غم‌انگیزی در دفاع از غیرقابل دفاع شکست می‌خورند، و فاقد شوخ‌طبعی، دیدگاه یا پشتوانه اساسی هستند، سرگرم شدم. رأی‌های منفی به وفور سرازیر شد، قابل پیش‌بینی بود. مانند منچسترسیتی که مشتی حرامزاده متقلب است، فقط سرگرم‌کننده‌تر!
استوی گریفین هواداران شما را به طرز باورنکردنی درست توصیف کرده بود. بسیاری از شما آنقدر فراتر از حد حساس هستید که برای من تعجب‌آور است که چگونه اصلاً فوتبال را دوست دارید. حس بده بستان شما کجاست؟ از مشاجرات بی‌اهمیت و بی‌خطر؟ انرژی اینسل که من از بسیاری از شما در زندگی واقعی و آنلاین تشخیص می‌دهم، کاملاً محسوس است.
چرا بسیاری از شما از آرتتا و رفتار فوق‌العاده شرم‌آور و زننده او دفاع می‌کنید، انگار که او پدر یا برادر یا بهترین دوست شماست... یا انگار که خودتان هستید؟ آن پسری که مقالات هیجان‌انگیزی در نظرات می‌نویسد - ادساو - حتی توانایی فورد را در پدر خوبی بودن زیر سوال برد! در یک وب‌سایت فوتبال!!! در کدام سیاره این قابل قبول یا حتی معقول است؟ واقعاً شرم‌آور است.
بچه‌ها... خودتان را جمع کنید. مدیر شما منفور است، پایگاه هواداران شما به طرز باورنکردنی محبوب نیست/همچنین منفور است و تنها کاری که شما انجام می‌دهید این است که گریه کنید، ناله کنید، گازلایت کنید و به شدت اصرار کنید که برای آن دوست داشته شوید! این رفتار درجه یک، رفتار فرقه کلاسیک است. هواداران فوتبال می‌توانند قبیله‌ای باشند - اخبار فوری. اما شما یک دسته دیگر هستید. شاید ارزش بررسی دارد؟
یک ایده نوآورانه... چرا سعی نکنید از غم‌انگیزترین، ترحم‌آمیزترین فرقه در فوتبال دست بردارید و بزرگ شوید و آن را بپذیرید؟ نقش را بپذیرید. از آن لذت ببرید؟ شرور باشید، پاشنه آشیل باشید. این فوتبال لعنتی است، جدی نیست.
پاسخ واقعی فراتر از واضح است. من آن را به ذهن جمعی باشکوه شما می‌سپارم تا آن را بفهمید. موفق باشید!
شما حتی موفق شده‌اید کاری را انجام دهید که غیرقابل تصور بود و اسکووسرها را منطقی و عاقل به نظر برسانید... بگذارید این موضوع را درک کنید...
با عشق و بوسه‌های فراوان، گونرها! کنتونا، منچستر بهترین تیم تمام دوران لیگ برتر
محررمحترم F365،
من دیروز عصر به طور خلاصه تیم تمام دوران لیگ برتر جودی موریس را در Sky Sports News دیدم (مطمئن نیستم زمینه چه بود، چون روی تلویزیون بزرگ در کافه محلی من بود و صدا خاموش بود تا بتوانند تیلور سویفت لعنتی را بی‌وقفه پخش کنند... دوباره) و این مرا به فکر تیم خودم انداخت. آن به نوبه خود باعث شد متوجه شوم که در حالی که این بازیکنان واقعاً بهترین تیم من را تشکیل می‌دادند، آنها به هیچ وجه تیم مورد علاقه من نبودند.
خب، فکر کردن تمام شد، و به هر حال هر دو تیم من اینها هستند؛
بهترین تیم:
دروازه‌بان: پیتر اشمایکل
مدافع راست: گری نویل
مدافع میانی: نمانیا ویدیچ
مدافع میانی: جان تری
مدافع چپ: اشلی کول
هافبک دفاعی: استیون جرارد
هافبک دفاعی: پاتریک ویرا
بال چپ: رایان گیگز
هافبک هجومی: پل اسکولز
بال راست: کریستیانو رونالدو
مهاجم: تیری هانری
مورد علاقه XI:
دروازه‌بان: لیونل پرز
مدافع راست: دن پترسکو
مدافع میانی: تونی آدامز
مدافع میانی: دیوید لوئیز
مدافع چپ: مایکل گری
هافبک دفاعی: کوین بال
هافبک دفاعی: روی کین
بال چپ: دیوید ژینولا
هافبک هجومی: جیانفرانکو زولا
بال راست: آرین روبن
مهاجم: تونی یبوآ اندی اف‌تی‌ام (امروز از دکتر قلبم ترخیص شدم = سوسیس و املت باگت گرگس امروز!)