دو یا سه سالی است که به طور استاندارد به نحوه خوب اداره شدن باشگاه‌های برایتون، برنتفورد و بورنموث اشاره می‌شود و سپس از آن عبور می‌کنند. البته این درست است - این‌ها تیم‌هایی هستند که از منابع نسبتاً محدودی بیشترین بهره را برده‌اند. اما یک فرض ضمنی در این نام‌گذاری وجود دارد: این باشگاه‌ها آرزوی بالاتری ندارند، حد آن‌ها کسب تحسین برای پایان‌های میانه جدول است.
شاید این فصل فرصتی برای تغییر این وضعیت باشد. به جز آرسنال، تمام باشگاه‌های بزرگ در حال گذار قابل توجهی هستند. منچسترسیتی ممکن است فصل را با هفت برد متوالی آغاز کرده باشد، اما این احتمال وجود دارد که مجازات آن‌ها برای نقض متعدد مقررات لیگ برتر، آن‌ها را از رقابت برای پنج تیم برتر خارج کند. در این زمینه، چرا نباید یکی از آن تیم‌های کوچک کارآمد سهمیه لیگ قهرمانان را کسب کند؟
برنتفورد آخر هفته را در رده سوم آغاز کرد و شاید با کمی ناامیدی از اینکه چهار بازی را مساوی کرده بود. باز هم، آن‌ها احساس می‌کنند که شاید در روز شنبه می‌توانستند بهتر عمل کنند؛ آن‌ها در حالی که لیورپول را ۱-۰ پیش بودند که یهور یارمولیک احمقانه سر خود را به سمت جرمی ژاکت چرخاند و درست قبل از نیمه وقت اخراج شد. نتیجه ۲-۱ شکست و احساس فرصت از دست رفته بود. بورنموث بهترین شروع را تحت هدایت مارکو رُز نداشته است، اما پیروزی ۲-۰ روز یکشنبه مقابل ساندرلند شاید نوید آینده‌ای روشن‌تر را می‌دهد.
این باعث شد برایتون پرچمدار باشگاه‌های B باشد، که آن‌ها این کار را به سبک قاطعانه انجام دادند و با پیروزی قاطع ۵-۰ به چهار دربی بدون موفقیت پایان دادند. کریستال پالاس به طرز فوق‌العاده‌ای خوش‌شانس بود که از ضربه نیمه اول توسط ناتینگهام فارست در هفته گذشته جان سالم به در برد. آن‌ها دوباره در مراحل اولیه بازی کاملاً مغلوب شدند و این بار در عرض ۱۰ دقیقه ۳-۰ عقب افتادند. شاید گل اول، یک سانتر که توسط جیدی کانوت به داخل دروازه خودی زده شد، خوش‌شانس بود، اما این خطایی بود که ناشی از شدت شروع برایتون بود. گل دوم، یک ضربه دقیق از داخل نیمه پالاس توسط دیگو گومز، نشان از تیمی داشت که با اعتماد به نفس فوق‌العاده‌ای بازی می‌کرد. در این فصل تا کنون، ۱۱ بازیکن مختلف برای برایتون در لیگ گلزنی کرده‌اند. آن‌ها به تصویری از تیمی بدون ستاره تبدیل شده‌اند، کل آن بسیار بزرگتر از افراد تشکیل دهنده آن است.
تفاوت با فوریه، زمانی که برایتون آخرین بار با پالاس بازی کرد، فاحش است. آن‌ها آن بازی را ۱-۰ باختند، به این معنی که تنها یکی از ۱۲ بازی قبلی خود در لیگ برتر را برده بودند. غرولندهای عمومی شروع به تبدیل شدن به درخواست‌هایی برای اخراج فابین هورتزلر کرده بود. وقتی آن‌ها کارلوس باله‌با، یان پل فن هِکه، دنی ولبک و جیمز میلنر را در تابستان از دست دادند، دلایلی برای تعجب وجود داشت که آیا آن‌ها می‌توانند با روند نوسازی مداوم ادامه دهند.
امضاهای متنوع معمول، ترکیب معمول تجربه لیگ برتر و ناشناخته‌های عجیب و غریب وجود داشت. لوکا ووشکوویچ، مدافع میانی ۱۹ ساله، که فصل گذشته به صورت قرضی از تاتنهام در هامبورگ بازی کرد، در حال حاضر در خانه به نظر می‌رسد (و چه کسی واقعاً فکر می‌کرد، وقتی اسپرز و برایتون عملاً مدافعان میانی را مبادله کردند، با انتقال فن هِکه به لندن، که برایتون در نهایت معامله بهتری نخواهد داشت؟). چما آندرس، هافبک ۲۱ ساله اسپانیایی، که از اشتوتگارت آمد، در مقابل آرسنال از روی نیمکت درخشید و در دو بازی بعدی عالی عمل کرده است.
اما برجسته‌ترین بازیکن فصل جاری نامی بسیار آشنا بوده است: پاسکال گروس، که پس از یک فصل و نیم در بوروسیا دورتموند در ژانویه بازگشت. هیچ بازیکنی در لیگ برتر بیش از چهار پاس گل او در این فصل ثبت نکرده است. هیچ‌کس بیشتر از او ندیده است. او سه گل زده است. او به طور متوسط ۳.۰ پاس کلیدی در هر بازی را در لیگ دارد. بازگرداندن بازیکنی که اکنون ۳۵ ساله است، یک شاهکار بوده است.
پیروزی مقابل آرسنال قبل از وقفه بین‌المللی نشان‌دهنده تیمی بود که نه تنها قادر به جمع‌آوری امتیاز در برابر تیم‌های ضعیف‌تر لیگ، یا حتی رقابت با نخبگان، بلکه غلبه بر آن‌ها بود. آرسنال توسط پرس برایتون خفه شد و در حالی که چند گل از راه دور با xG پایین در نیمه اول کمک کرد، این واقعیت است که برایتون بازی را به طرز چشمگیری تحت سلطه خود درآورد.
سوال این است که آیا آن‌ها می‌توانند این روند را ادامه دهند. درست همانطور که سیاست نقل و انتقالات آن‌ها اکنون یک ویژگی پذیرفته شده لیگ برتر است، رکود میانه فصل برایتون نیز همینطور است. آن‌ها از سال ۲۰۲۳ در ماه دسامبر برنده نشده‌اند. آیا این ترکیب به اندازه کافی قوی است که چالش را حفظ کند؟ اروپا به نظر نمی‌رسد برایتون را مانند اولین تلاشش، یا همانطور که به نظر می‌رسد بورنموث، کریستال پالاس و ساندرلند را خسته می‌کند - که ممکن است بازتابی از کیفیت نسبی لیگ کنفرانس باشد.
آن‌ها این کار را بدون کائورو میتوما، یانکوبا مینته و ماتس ویفر انجام می‌دهند، که همگی باید در طول ماه آینده بازگردند. این نشان‌دهنده عمق این ترکیب برایتون است. این همیشه یک گام بزرگ برای باشگاهی است که با لیگ قهرمانان ناآشناست تا خود را به پنج تیم برتر برساند. گاهی اوقات به نظر می‌رسد بیشتر یک مانع ذهنی است تا هر چیز دیگری.
اما اگر هر یک از آن باشگاه‌های B قرار است وارد لیگ قهرمانان شوند، ممکن است هرگز فرصت بهتری از آنچه برایتون در این فصل دارد، نداشته باشند.