انگلیس به حدی اسپانیا را تحت سلطه خود درآورد که در سالهای اخیر کمتر تیمی توانسته است. متاسفانه برای آنها، نه از نظر گلزنی. و نه مالکیت توپ. اما مالکیت توپ کمتر از جایی که در زمین اتفاق میافتد اهمیت دارد. تیم توماس توخل ۳۶ بار در محوطه جریمه حریف صاحب توپ شد، رقمی به طرز مسخرهای بالا با توجه به دهه گذشته اسپانیا. آنها در جام جهانی ۲۰۲۶ تنها ۹.۵ لمس توپ در هر ۹۰ دقیقه را مجاز دانستند. تلاشهای بلژیک، فرانسه و آرژانتین در سه دور پایانی جام ۳۸ بار لمس توپ در محوطه جریمه اسپانیا را به ثبت رساندند. از زمان شروع ثبت رکوردها (در ابتدای یورو ۲۰۱۶)، بیشترین لمس توپ در محوطه جریمه اسپانیا توسط آلمان در مرحله یک چهارم نهایی یورو ۲۰۲۴ با ۴۵ بار انجام شد. با این حال، آن بازی به وقت اضافه کشیده شد. فرانسه در وقت عادی در نیمه نهایی مسخره لیگ ملتها که با نتیجه ۵-۴ باخت، ۴۲ بار توپ را لمس کرد و سپس انگلیس با ۴۲ بار لمس توپ در وقت عادی، از نظر آماری در رتبه دوم از ۱۳۳ بازی قرار گرفت. با توجه به اینکه آنها در محوطه جریمه بسیار فعال بودند، باید موقعیتهای بیشتری ایجاد میکردند. آلمان در مثال بالا ۲.۱۵ گل مورد انتظار غیر پنالتی و فرانسه ۱.۹۵ گل مورد انتظار غیر پنالتی ایجاد کرد و انگلیس تنها ۰.۹۵ گل مورد انتظار غیر پنالتی به دست آورد. انگلیس به طور متوسط ۵.۱ لمس توپ در محوطه جریمه به ازای هر شوت در محوطه جریمه داشت، یا ۵.۸ بدون ضربه پنالتی هری کین. تاتنهام امسال به دلیل ناکارآمدی در این زمینه مورد انتقاد قرار گرفته است و میانگین ۳.۶ شوت آنها که بالاترین در لیگ برتر است، بسیار پایینتر از سطح انگلیس در مقابل اسپانیا است. انگلیس حتی زمانی که در محوطه جریمه بود، در ایجاد موقعیتهای پرارزش دچار مشکل شد زیرا اسپانیاییها فضا را به خوبی فشرده کردند و مسیرهای کمی برای پاس یا خط دید به سمت دروازه باقی گذاشتند. عملکرد بوکایو ساکا یک مطالعه موردی عالی است. مجموع ۱۰ لمس توپ او در محوطه جریمه، دو مورد بیشتر از آرژانتین در ۱۲۰ دقیقه فینال جام جهانی بود. ساکا یک شوت از داخل محوطه جریمه زد که در اواسط نیمه دوم از کنار دروازه به بیرون رفت. او دو بار هنگام تلاش برای ایجاد موقعیت سرنگون شد و چند بار نتوانست توپ را کنترل کند. نکته کلیدی در لمس توپهای او در محوطه جریمه بود که در آن تلاش میکرد همتیمی خود را پیدا کند - چهار پاس از پنج پاس ساکا از داخل محوطه جریمه به بیرون آن، دور از دروازه، رفت. آنتونی گوردون با پنج لمس توپ در محوطه جریمه، دومین بازیکن انگلیس بود. یکی از دو پاس او در آن منطقه یک کاتبک بود که اونای سیمون آن را جمع کرد، و دیگری به سمت لبه محوطه جریمه برگشت. اما حداقل آن یکی موفق بود؛ تک پاس جود بلینگهام در محوطه جریمه به خطا رفت، در حالی که کین هیچ پاسی نداد. مورگان گیبس-وایت در دقیقه ۹۵ یک پاس در محوطه جریمه اسپانیا را تکمیل کرد که مجموع پنج تعویضی بود. از آنجایی که هر دو پاس گل و یکی از گلهای آنها از خارج از محوطه جریمه به ثمر رسید، انگلیس نشان داد که ناکارآمدی در داخل محوطه جریمه لزوماً تعیینکننده نیست. مشکل این بود که اسپانیا نشان داد حتی با مالکیت توپ محدود در داخل ۱۸ قدم، چقدر میتواند کشنده باشد. مجموع ۱۵ لمس توپ آنها در ومبلی کمتر از نصف میانگین آنها در هر ۹۰ دقیقه در جام جهانی (۳۲.۵) بود. اما به حجم توجه نکنید، کیفیت را احساس کنید. اسپانیا پنج شوت به ارزش حداقل ۰.۲۶ گل مورد انتظار در داخل محوطه جریمه داشت، در حالی که انگلیس تنها یک تلاش (به علاوه پنالتی) داشت که از این معیار فراتر رفت. مردان توخل اغلب پس از ورود به محوطه جریمه به دیوار دفاعی برخورد میکردند، برخلاف اسپانیا که با سهولت نسبی از خط دفاعی میزبان عبور کرد. بالاترین موقعیتهای پرارزش که میهمانان ایجاد کردند با پاس به داخل محوطه جریمه یا پاس در عمق ایجاد شد. دو پاس در عمق، موقعیتهای بزرگ تعریف شده توسط اپتا را در نتیجه ۱-۰ ایجاد کرد که هر دو توسط فران تورس از دست رفت. آیا انگلیس میتوانست از دو گل عقبافتاده ریکاوری کند؟ بعید به نظر میرسد. داشتن ۳۶ لمس توپ در محوطه جریمه مقابل تیمی که رتبهبندی جهانی فوتبال الو آن را بهترین تیم ملی تاریخ میداند، دستاوردی است که نباید به راحتی نادیده گرفته شود. اما با وجود اینکه گوردون بعداً ادعا کرد که فاصلهای بین انگلیس و اسپانیا وجود ندارد، این فاصله وجود دارد. توخل باید بفهمد چگونه تیمش را در دفاع به استحکام قهرمانان جهان و در حمله به تیزی آنها برساند.
