بیست نفر مسئولیت هدایت برخی از بهترین فوتبالیست‌های جهان را بر عهده دارند – اما وقتی نوبت به بستن بند کفش‌هایشان می‌رسید، چگونه بودند؟
لیگ برتر در حال حاضر ترکیبی از بهترین بازیکنان تاریخ این رشته ورزشی تا برخی بازیکنان به اعتراف خودشان کاملاً معمولی است و به همین دلیل ما به سراغ تک‌تک ۲۰ سرمربی فعلی رفتیم تا مشخص کنیم چه کسی بهترین بازیکن تبدیل شده به مربی در این لیگ است.
۲۰) توماس فرانک پیشرفت فرانک به لیگ برتر زمانی چشمگیرتر می‌شود که در نظر بگیرید او دوران بازیگری چندانی نداشت.
او هرگز فوتبال حرفه‌ای بازی نکرد و به جای آن برای تعدادی باشگاه آماتور در دانمارک بازی کرد.
او این دیدگاه را داشت که بفهمد دوران بازیگری برای او مناسب نیست و بنابراین به جای آن، مربیگری را در کپنهاگ مطالعه کرد و قبل از شروع آموزش توسعه جوانان، این مسیر را طی کرد. این سفری است که احتمالاً او را به سلهرست پارک می‌رساند .
۱۹) فابیان هورتزلر با توجه به اینکه او در ۳۱ سالگی سرمربی برایتون شد، احتمالاً می‌توانید حدس بزنید که در دوران بازیگری هورتزلر چه اتفاقی افتاده است.
او در واقع در هیوستون تگزاس متولد شد، زیرا پدر سوئیسی و مادر آلمانی‌اش در آن زمان در آنجا کار می‌کردند، اما آنها زمانی که او فقط دو سال داشت به اروپا و مونیخ بازگشتند.
او برای آکادمی جوانان بایرن مورد شناسایی قرار گرفت و در ۱۰ سالگی به آنها پیوست، اما تنها به تیم دوم راه یافت. او عمدتاً به عنوان هافبک میانی بازی می‌کرد، اگرچه می‌توانست در هر دو بال نیز بازی کند. پس از اینکه نتوانست به تیم اول راه یابد، در تابستان ۲۰۱۳ به صورت رایگان آزاد شد.
از آن زمان، او به تیم دوم هوفنهایم پیوست، اما تنها یک سال در آنجا ماند، داستانی مشابه برای حضور در تیم دوم ۱۸۶۰ مونیخ.
شاید با درک اینکه این مسیر او را به اوج نمی‌رساند، هورتزلر در سن ۲۲ سالگی عملاً از بازیگری خداحافظی کرد.
سپس او به عنوان بازیکن-مربی به اف سی پیپینزرید پیوست و اولین قدم را در مسیری برداشت که در نهایت او را به نیمکت برایتون رساند.
۱۸) دنیل فارکه فارکه اعتراف کرده است که او «کندترین مهاجم در کل اروپای غربی» بوده است، بنابراین این موضوع بخش زیادی از کار ما را برای ما انجام می‌دهد.
او که به اعتراف خودش بازیکنی کند بود، تمام دوران حرفه‌ای خود را در سطوح پایین‌تر فوتبال آلمان گذراند و برای باشگاه‌هایی بازی کرد که در بازی اسکرابل امتیاز بالایی کسب می‌کردند.
او سه دوره جداگانه در اس وی لیپشتات داشت که از آنجا سفر مربیگری او در سال ۲۰۰۹ آغاز شد.
۱۷) ماتیاس جیسله جیسله دوران حرفه‌ای حرفه‌ای نسبتاً کوتاهی داشت و تنها هفت سال بازی کرد و سپس به نیمکت مربیگری رفت.
تمام دوران حرفه‌ای او در هوفنهایم گذشت، جایی که او به عنوان مدافع میانی برای تیم دسته دوم بوندسلیگا بازی می‌کرد.
او که توسط رالف رانگنیک، سرمربی آینده منچستریونایتد هدایت می‌شد، در فصل ۲۰۰۸/۰۷ به لیگ برتر صعود کردند و جیسله توانست ۳۱ بازی در بالاترین سطح انجام دهد، اما پس از فصل اول از ترکیب اصلی کنار گذاشته شد.
آخرین بازی او در سال ۲۰۱۴ بود و دوران مربیگری او به عنوان دستیار در بروندبی آغاز شد.
۱۶) رجیس له بری مدافع میانی له بری از تیم جوانان رن به فوتبال آمد، اما مدت زیادی طول کشید تا اولین بازی خود را برای تیم اصلی انجام دهد.
او بیش از ۱۰۰ بازی برای تیم دوم انجام داد و سرانجام در سال ۱۹۹۴ به تیم اصلی راه یافت. با این حال، زمان او در تیم اصلی بسیار کوتاه بود و او اغلب برای تیم دوم بازی می‌کرد.
او در سال ۱۹۹۹ تیم را ترک کرد، به تیم دسته دوم لاوال پیوست و دوران بازیگری خود را در کی اس کی رونسه به پایان رساند.
۱۵) سرگئی جاکیروویچ بازیکنان سفر کرده‌ای وجود دارند و سپس سرگئی جاکیروویچ.
این مدافع میانی بوسنیایی در دوران حرفه‌ای خود به طرز باورنکردنی ۲۳ بار باشگاه عوض کرد، به این معنی که احتمالاً بیشتر صبح‌ها با این فکر از خواب بیدار می‌شد که در کدام شهر است.
اوج دوران حرفه‌ای او شامل بازی در لیگ برتر کرواسی با باشگاه‌هایی مانند نرتوا، ایسترا و زاگرب بود و او سفری کوتاه به لیگ‌های بلاروس و اتریش داشت.
او همچنین زیاد مورد توجه تیم ملی قرار نگرفت و تنها پنج بازی ملی انجام داد.
۱۴) اونای امری امری توسط آکادمی رئال سوسیداد جذب شد، اما هرگز واقعاً به تیم اصلی راه نیافت.
بیشتر دوران حرفه‌ای او در دسته دوم گذشت، جایی که او عمدتاً برای سی دی تولدو بازی کرد.
دوران حرفه‌ای او در فصل ۲۰۰۴/۰۳ به طور ناگهانی به پایان رسید، زمانی که او در لورکا از ناحیه زانو مصدوم شد، اما رئیس باشگاه با پیشنهاد سمت سرمربیگری، او را در مسیر جدیدی قرار داد.
او آنها را مستقیماً به دسته دوم رساند، احتمالاً از هرگونه خروج عمومی پس از بازی اجتناب کرد ، و اینگونه بود.
۱۳) اولیور گلاسنر گلاسنر مدافع، تقریباً یک باشگاهی بود و تنها سه بازی برای تیمی غیر از اس وی رید انجام داد.
بیشتر دوران او در بالاترین سطح فوتبال اتریش گذشت و او ۲۱ گل در ۴۱۰ بازی به ثمر رساند – برای یک مدافع میانی بد نبود.
از نظر جام، دو قهرمانی جام حذفی در سال‌های ۱۹۹۸ و سپس ۲۰۱۱ بهترین دستاوردهای او قبل از بازنشستگی در سال ۲۰۱۱ بود.
۱۲) روبرتو دی زربی دوران حرفه‌ای هافبک هجومی دی زربی با میلان آغاز شد، اما او هرگز برای تیم اصلی بازی نکرد و به همین دلیل بارها به صورت قرضی به تیم‌های دیگر فرستاده شد.
در حالی که هنوز تحت قرارداد میلان بود، او شش بار به صورت قرضی رفت، اما همیشه برای راهیابی به ترکیب اصلی تلاش می‌کرد.
او سرانجام در فوگیا در لیگ‌های پایین‌تر به فرم خوبی دست یافت، اما به اندازه کافی خوب بازی کرد تا در سال ۲۰۰۶ برای تیم دسته دوم ناپولی قرارداد ببندد.
از نظر جام، قهرمانی سری C2 با فوگیا مهم‌ترین جامی بود که او برد، اما او در سال‌های پایانی خود دو قهرمانی لیگ I را با سی اف آر کلوژ در رومانی کسب کرد.
۱۱) مارکو روزه شباهت‌های زیادی بین مارکو روزه و یورگن کلوپ وجود دارد، یکی از آنها دوران بازیگری آنهاست.
هر دو برای ماینتس بازی کردند – اگرچه آنها با یک سال اختلاف از بازی با یکدیگر بازماندند. روزه پس از صعود آنها به بوندسلیگا به این تیم پیوست و بقیه دوران حرفه‌ای خود را در آنجا گذراند.
او یک مدافع بود، اما موفقیت او بیشتر به عنوان مربی حاصل شد تا در زمین بازی.
۱۰) کیت اندروز دوازده باشگاه در دوران حرفه‌ای او نشان می‌دهد که اندروز یک بازیکن کاملاً سفر کرده بود.
بیشتر دوران حرفه‌ای او در دسته دوم گذشت، اما او ۸۵ بازی در لیگ برتر انجام داد که بیشتر آنها برای بلکبرن در اواخر دهه ۲۰۰۰ بود.
اما در بیشتر موارد، او یک هافبک قوی در چمپیونشیپ بود.
مدال‌های زیادی برای دوران حرفه‌ای او وجود ندارد، به جز قهرمانی لیگ دو در سال ۲۰۰۸ با ام کی دونز و جام لیگ فوتبال در همان فصل، اما او ۳۵ بازی ملی برای تیم ملی خود، جمهوری ایرلند، انجام داد.
۹) گری اونیل یکی دیگر از بازیکنان سفر کرده، اونیل ایپسویچ بود که بیش از ۲۰۰ بازی ترکیبی در لیگ برتر برای باشگاه‌های مختلف انجام داد.
طولانی‌ترین دوره حضور او در پورتسموث بود، زیر نظر هری ردنپ، اما او در ابتدای فصلی که پامپی‌ها قهرمان جام حذفی شدند، جدا شد.
او به شمال و به میدلزبورو نقل مکان کرد و دو سال اول خود را در لیگ برتر در آنجا رقابت کرد، اما در سال ۲۰۰۹ سقوط کرد.
اونیل فرصت بازگشت به سطح اول را پیدا کرد، زمانی که برای وستهم قرارداد بست، اما آنها نیز سقوط کردند. اونیل ماند و با این باشگاه به لیگ برتر صعود کرد و قبل از جدایی در سال ۲۰۱۳.
او یک فصل در کیو پی آر، دوباره زیر نظر ردنپ، گذراند و سپس به نورویچ رفت، دورانی که هواداران فعلی او ترجیح می‌دهند فراموش کنند.
دوران حرفه‌ای اونیل در سال ۲۰۱۹ در بولتون به پایان رسید و تجربه مربیگری او اولین بار در سال ۲۰۲۲ در بورنموث آغاز شد.
۸) دیوید مویس بدون تعجب خواهید شنید که دیوید مویس در دوران بازیگری خود یک مدافع میانی سرسخت بود.
بهترین سال‌های او در سلتیک گذشت، جایی که او در دورانی که لیگ برتر اسکاتلند حداقل یک رقابت دو اسبه بود، قهرمان لیگ شد.
او به کمبریج رفت تا مسیر خود را در لیگ‌های پایین‌تر طی کند.
حضور در بریستول سیتی و شروزبری قبل از بازگشت به شمال برای پیوستن به دانفرملین، جایی که بیش از ۱۰۰ بازی برای این تیم انجام داد، و سپس یک دوره کوتاه در همیلتون آکادمیکال قبل از پایان دوران حرفه‌ای خود در پرستون که بعداً در آنجا مربیگری را آغاز کرد، سپری شد.
۷) مائوریسیو پوچتینو دوران مربیگری پوچتینو قطعاً به ارتفاعات بالاتری نسبت به دوران بازیگری او رسیده است، اما او نیز بازیکن ضعیفی نبود.
این مدافع میانی در سال ۱۹۹۴ به اروپا آمد و بیشتر دوران حرفه‌ای خود را برای اسپانیول بازی کرد و ۳۱۵ بازی برای رقیب بارسلونا انجام داد.
بین دوره‌های حضورش در اسپانیول، او در فرانسه با ۷۰ بازی برای پی اس جی قبل از واگذاری بازی کرد. یک فصل کوتاه در بوردو و او دوباره به اسپانیول بازگشت.
به عنوان بازیکن، او دو کوپا دل ری با اسپانیول و جام اینترتوتو با پی اس جی و همچنین لیگ برتر با نیولز اولد بویز در آرژانتین را برد.
او ۲۰ بازی ملی برای آرژانتین انجام داد، که قابل توجه‌ترین آن خطا بر روی مایکل اوون در جام جهانی ۲۰۰۲ برای گرفتن پنالتی بود که انگلیس انتقام خود را گرفت.
بیشتر درباره پوچتینو در F365 * به پوچتینو گفته شد که در ژانویه دو بازیکن منچستریونایتد را «حذف کند» با «تغییر جسورانه» – «آنها را بیرون کن» * منچستریونایتد فوق ستاره ۱۲۵ میلیون پوندی را به عنوان اولین خرید پوچتینو در میان به‌روزرسانی رومانو انتخاب کرد *
۶) آندونی ایراولا ایراولای متولد باسک، ۱۲ سال در پست دفاع راست برای تیم زادگاهش اتلتیک بازی کرد و از سال ۲۰۰۳ شروع کرد.
او قطعاً یکی از ستاره‌های تیم نبود، اما یکی از قابل اعتمادترین بازیکنان بود و ۵۱۰ بازی برای این باشگاه انجام داد و در رده پنجم بازیکنانی با بیشترین بازی در تاریخ این باشگاه قرار گرفت.
او دوران حرفه‌ای خود را در MLS به پایان رساند و برای نیویورک سیتی بازی کرد.
ایراولا در دوران بازیگری خود مدال‌های نایب قهرمانی زیادی در خانه دارد. او سه فینال کوپا دل ری و همچنین سوپرکوپا ۲۰۰۹ را از دست داد.
اتلتیک در فصل ۱۲/۲۰۱۱ به فینال لیگ اروپا رسید اما به اتلتیکو مادرید باخت.
ایراولا نیز تنها چند بازی ملی برای اسپانیا انجام داد، که با توجه به رقابت با سرخیو راموس قابل درک است.
۵) میکل آرتتا اگر لیستی از ۲۰ هافبک برتر تاریخ لیگ برتر تهیه می‌کردید، آرتتا اصلاً در آن جایی نداشت، اما او همچنان بازیکن خوبی بود.
بسته به دیدگاه شما، او را بیشتر به خاطر دوران حضورش در اورتون یا آرسنال می‌شناسید و او احتمالاً به رده B هافبک‌ها نزدیک‌تر بود. او از نظر فنی خوب بود اما نه به خوبی دیگران.
آرتتا احتمالاً به عنوان بازیکن بیشتر مورد تجلیل قرار می‌گرفت اگر در دورانی بازی نمی‌کرد که فوتبال برخی از بزرگترین هافبک‌های تاریخ را داشت.
او هرگز برای تیم ملی بازی نکرد که با توجه به اینکه آنها آندرس اینیستا، ژاوی، ژابی آلونسو، سرخیو بوسکتس، داوید سیلوا، سسک فابرگاس و بسیاری، بسیاری دیگر را برای انتخاب داشتند، منطقی است.
۴) انزو مارسکا سرمربی فعلی سیتی دوران بازیگری بسیار خوبی داشت.
او عمدتاً یک هافبک میانی بود و پس از شروع دوران حرفه‌ای خود در وست بروم، در سال ۲۰۰۰ به یوونتوس پیوست.
در بانوی پیر، او در فصل ۰۲/۲۰۰۱ قهرمان لیگ شد، اما بیشتر مدال‌های او از دوران حضورش در سویا به دست آمد.
دو قهرمانی لیگ اروپا ، یک کوپا دل ری، یک سوپرجام اسپانیا و پیروزی چشمگیر بر بارسلونا در سوپرجام اروپا ۲۰۰۶ دستاوردهای اصلی او به عنوان بازیکن هستند.
۳) آلوارو آربلوآ از نظر جام، آربلوآ یکی از موفق‌ترین بازیکنان لیگ است، اما اگر فکر می‌کنید ما یک مدافع راست را در رده اول قرار می‌دهیم، سخت در اشتباهید.
آربلوآ بخشی قابل اعتماد اما نه چندان ویژه از تیم مادرید از سال ۲۰۰۹ تا ۲۰۱۶ بود. او بیشتر دفاعی بود و تنها ۲۱ مشارکت در گلزنی در ۲۳۸ بازی داشت و اغلب توسط مدافعان کناری هیجان‌انگیزتر در آن زمان مانند دنی آلوز و مارسلو تحت‌الشعاع قرار می‌گرفت.
او را به عنوان نسخه اسپانیایی گری نویل در نظر بگیرید، که چیز بدی نیست.
۲) فرانک لمپارد لمپارد به سختی از جایگاه اولی جا می‌ماند، اما رقابت بسیار نزدیک است.
اگر این را می‌خوانید، احتمالاً از دوران بازیگری لمپارد خبر دارید، اما فقط به عنوان یادآوری: سه قهرمانی لیگ برتر، یک لیگ قهرمانان، یک لیگ اروپا، چهار جام حذفی، دو جام اتحادیه و ۱۷۷ گل در لیگ برتر.
این رقم آخر او را به بهترین گلزن هافبک در تاریخ لیگ برتر تبدیل می‌کند و نشان می‌دهد که او در رسیدن دیرهنگام به محوطه جریمه و زدن ضربه چقدر خوب بود.
۱) ژابی آلونسو لمپارد یا آلونسو انتخاب بسیار سختی برای جایگاه اول است، اما ما به دلیل چند دلیل این عنوان را به اسپانیایی می‌دهیم.
اول، جام‌ها. منهای لیگ برتر و جام اتحادیه، آلونسو همه چیزهایی را که لمپارد برده، و خیلی بیشتر، برده است.
او دو بار قهرمان لیگ قهرمانان شده است. او چهار قهرمانی لیگ، از جمله لالیگای ۱۲/۲۰۱۱ در برابر شاید بهترین تیم تاریخ باشگاه را کسب کرده است.
در سطح بین‌المللی، او بخش کلیدی تیم اسپانیا بود که یورو، جام جهانی و دوباره یورو را برد. و شما فقط باید به گزینه‌هایی که آنها برای انتخاب داشتند نگاه کنید تا ثابت کنید آلونسو چقدر خوب بود اگر دائماً انتخاب می‌شد.
برخلاف لمپارد، آلونسو در کشورهای مختلفی بازی کرد و در همه آنها موفق بود.
شما منصفانه می‌گویید که لمپارد گلزن بهتری بود، اما آلونسو می‌توانست یک بازی را از میانه میدان به گونه‌ای کنترل کند که تعداد کمی از هافبک‌ها تا به حال توانسته‌اند و او این کار را به شیوه‌ای انجام می‌داد که چشم‌نواز بود.
آلونسو این رقابت را می‌برد و شما حتی می‌توانید بگویید که او بهترین بازیکن تاریخ لیگ برتر به عنوان مربی است.