خیلی طول نکشید که موریسیو پوچتینو، سرمربی تیم ملی مردان آمریکا، اولین حرکت بزرگ خود را انجام دهد.
او به تازگی سکان هدایت تیم را پس از عملکرد فاجعه‌بار در کوپا آمریکا ۲۰۲۴ که باعث اخراج مربی قبلی‌اش شد، بر عهده گرفته بود و با توجه به اینکه اولین جام جهانی در سه دهه اخیر در راه بود، اولین جام جهانی در سه دهه اخیر در راه بود. فدراسیون او را در نیویورک، در طبقه ۲۴ ساختمانی مشرف به رودخانه هادسون معرفی کرد. در مدت کوتاهی، از او در مورد فرهنگ حاکم بر این برنامه سوال شد. او در پاسخ، به تیم چهار بار قهرمان جهان آمریکا اشاره کرد.
«ما باید باور کنیم که می‌توانیم پیروز شویم»، پوچتینو در آن روز در سپتامبر ۲۰۲۴ گفت. «اینکه می‌توانیم نه تنها یک بازی را ببریم: ما می‌توانیم قهرمان جام جهانی شویم.»
این نوع باوری است که برای ناظران تیم ملی مردان آمریکا تقریباً بیگانه به نظر می‌رسد، نوعی اظهاراتی که هواداران آمریکایی به شدت از یک مربی می‌شنوند و در عین حال چشم غره می‌روند. سال‌هاست که هواداران فوتبال مردان در آمریکا مشتاق چشیدن طعم افتخار بوده‌اند و سال‌هاست که دچار عقده حقارت شده‌اند که نه تنها نتایج، بلکه درک بین‌المللی نیز به آن دامن زده است. حتی امروزه، با حضور بازیکنان آمریکایی در بالاترین سطح اروپا، این ایده که آمریکا می‌تواند قهرمان جام جهانی مردان شود، مرزهای غیرممکن را درمی‌نوردد.
این هرگز مانع پوچتینو از ابراز باور خود مبنی بر اینکه آمریکا باید باور کند که می‌تواند در سال ۲۰۲۶ یک دوره خارق‌العاده داشته باشد و کل جام را ببرد، نشد. این مانترایی بود که او در طول دوران هدایت تیم، چه در ملاء عام و چه در خلوت، حتی در هفته‌های منتهی به مسابقات، بارها به آن بازگشت. پوچتینو حتی به دونالد ترامپ گفت که آمریکا می‌تواند قهرمان شود، شاید بذرهایی برای یک پاس گل که بعداً به گل به خودی تبدیل شد، کاشته باشد.
« باور چیزی است که می‌تواند حتی معمولی‌ترین هواداران آمریکایی را جذب کند، نوع تازه‌واردانی که تجربه قبلی‌شان با یک مربی فوتبال آمریکایی از Apple TV بود. متأسفانه برای هواداران آمریکایی، اقدامات پوچتینو هرگز کاملاً با سخنرانی الهام‌بخش او همخوانی نداشت.
جریان تقریباً مداوم شایعاتی وجود داشت که پوچتینو را به باشگاه‌های انگلیس پیوند می‌داد، شایعاتی که او حتی قبل از اینکه او را به شغل منچستریونایتد که اکنون پذیرفته است، مرتبط کنند، هرگز واقعاً تلاشی برای خاموش کردن آنها نکرد. از بسیاری جهات، این نوع چیزها اجتناب‌ناپذیر و قابل درک است: آوردن یک مربی پرمخاطب و انتظار آرامش و سکوت، معادل فوتبالی قرار گذاشتن با یک سوپرمدل و انتظار نداشتن پیشروی دیگران است. با این حال، اغلب به نظر می‌رسید که خود پوچتینو آتش را شعله‌ور می‌کرد؛ غیرمعمول نبود که در ایالات متحده بیدار شوید و فیدهای رسانه‌های اجتماعی را پر از کلیپ‌هایی از آرژانتینی ببینید که شجاعت لیگ برتر را می‌ستاید و حتی ایده بازگشت در آینده را مطرح می‌کند.
این هرگز واقعاً شوکه‌کننده یا غیرمنتظره نبود و به هیچ وجه توهین‌آمیز نبود. ورزش حرفه‌ای متغیر است و بازیکنان، مربیان و مدیران به طور یکسان عاقلانه عمل می‌کنند که گزینه‌های خود را باز نگه دارند و پل‌های خود را دست نخورده نگه دارند. با این حال، شنیدن این حرف از کسی که برای ایجاد انگیزه در بازیکنان و هواداران آمریکا قبل از یک رویداد نسلی آورده شده بود: یک جام جهانی خانگی، کمی آزاردهنده بود.
پوچتینو همچنین گاهی از همان چیزی که بخشی از آن برای تغییر آن آورده شده بود، ناامید به نظر می‌رسید: جایگاه گاهی ناخوشایند فوتبال آمریکا در خود آمریکا. پس از باخت فینال جام طلایی ۲۰۲۵ به مکزیک در هیوستون، او به طور خاص از این ایده که آمریکا در مقابل جمعیت طرفدار مکزیک در خاک خود بازی کند، انتقاد کرد، مشکلی که دهه‌ها قبل از پوچتینو وجود داشت و ممکن است هرگز حل نشود، مشکلی که حتی با سطحی‌ترین تحقیق قبل از ورود او آشکار می‌شد. او به درستی کمبود اهمیت لیگ برتر را مورد انتقاد قرار داد و پیشنهاد کرد که بازیکنان آمریکایی در طول توسعه جوانان خود نازپرورده می‌شوند، در حالی که همزمان با رسانه‌هایی که جرأت زیر سوال بردن تأثیرات باخت در مرحله گروهی به ترکیه در جام جهانی تابستان را داشتند، درگیر می‌شد. در واقعیت، او فشار بسیار کمتری به عنوان سرمربی تیم ملی مردان آمریکا نسبت به هر کشور بزرگ فوتبال دیگر متحمل شد.
همه اینها اغلب به ناظران این احساس را می‌داد که پوچتینو هرگز واقعاً درگیر نبوده است. اما بعد، سرگیجه‌ای وجود داشت که ملموس بود. به محض اینکه کسی شروع به احساس اینگونه می‌کرد، تزریق تازه‌ای از دوپامین وجود داشت - به عنوان مثال، پیروزی ۴-۱ آمریکا مقابل پاراگوئه، بهترین عملکرد آنها در جام جهانی. و پوچ بود، تقریباً در اشک و خواندن آهنگ Country Roads، سپس با شور و شوق در مورد آمریکا، فوتبال آمریکا و هر چیز دیگری که همراه آن می‌آید صحبت می‌کرد. چند هفته بعد، آنها در مرحله یک هشتم نهایی با نتیجه ۴-۱ مغلوب بلژیک شدند که به عنوان یکی از بدترین عملکردهای آمریکا در جام جهانی ثبت خواهد شد. قطعاً ضربه روحی.
ورزشکاران و مربیان به طور کلی از پرسیدن در مورد میراث خود متنفرند. خود سوال مرده به نظر می‌رسد، گویی فرد مورد پرسش در شرف عروج به آسمان است. میراث‌ها نیز چیزهای دشواری هستند - اغلب سال‌ها طول می‌کشد تا تحقق یابند، و گاهی اوقات به همان سرعت با تغییر دیدگاه‌ها یا دستاوردهای جانشینان پاک می‌شوند.
به نظر نمی‌رسد پوچتینو از آن دسته افرادی باشد که از پرسیدن در مورد میراثش ناراحت شود؛ او در واقع بیشتر شبیه کسی است که قبل از رفتن، از قبل یکی در ذهن داشته است. با این حال، وقتی روز جمعه توسط گاردین از او خواسته شد تا تأثیر ماندگار خود را تعریف کند، او در ابتدا برای انجام این کار تلاش کرد. «من مغرور نیستم»، پوچتینو با لبخند و خنده پاسخ داد. «خب، نه به اندازه کافی مغرور. من کمی مغرور هستم.»
سرانجام تسلیم شد. سرمربی گفت که تأثیر ماندگار پوچتینو عمدتاً به روابط، به انجام کارها به روش درست، از نظر او، بستگی داشت.
«باارزش‌ترین احساسی که به دست می‌آوریم، یک پیروزی نیست، یا اینکه ما به برنامه کمک کردیم»، او گفت. «این رابطه در برنامه است - حتی وقتی از دریا عبور می‌کنید، نگاه می‌کنید و لبخند می‌زنید زیرا فکر می‌کنم شما ارزش‌هایی را به اشتراک می‌گذارید که در زندگی بسیار مهم هستند، مهم‌تر از هر چیز دیگری. این اصل ماست که همیشه به آن احترام می‌گذاریم.»
پوچتینو همیشه در مقیاس‌های بزرگ، گسترده و جاه‌طلبانه فکر کرده است و آن رؤیاها را در طول دوران حرفه‌ای خود با درجات مختلف موفقیت اجرا کرده است. در ایالات متحده، او با اهداف مختلفی وارد شد: اطمینان از نمایش مناسب در جام جهانی خانگی، کمک به تغییر درک بازی برای عموم مردم و ایجاد ریشه‌هایی برای رشد بلندمدت.
از برخی جهات، پوچتینو قطعاً موفق شد. در موارد دیگر، او کل فوتبال آمریکا را در حسرت گذاشته است. این پایان مناسبی برای مربی‌ای است که می‌خواست بسیاری از مردم باور کنند - اما شاید هرگز خودش اینگونه احساس نکرده باشد.