لیونل مسی و کریستیانو رونالدو با سلطه‌ی طولانی‌مدت خود بر توپ طلا، باعث شدند که برخی از فوتبالیست‌های افسانه‌ای از لیورپول، بارسلونا، رئال مادرید، منچستر یونایتد و چلسی هرگز به سکوی این جایزه نرسند.
بین سال‌های ۲۰۰۸ تا ۲۰۱۲، سه نفر برتر توپ طلا معمولاً شامل یک یا هر دو فوق‌ستاره‌ی تعیین‌کننده‌ی آن دوران بود. این بدان معنا بود که رقابت برای جایگاه باقی‌مانده شدید بود و برخی از فوتبالیست‌های واقعاً خارق‌العاده اصلاً در این لیست قرار نگرفتند.
در اینجا ۹ ستاره‌ی بزرگ فوتبال مدرن آورده شده است که باورمان نمی‌شود هرگز در بین سه نفر برتر توپ طلا قرار نگرفته‌اند.
لوئیس سوارز
هم‌نام اسپانیایی او در دهه‌ی ۱۹۶۰ بارها در سکوی توپ طلا حضور داشت و در سال ۶۰ برنده‌ی این جایزه شد، اما این بازیکن اروگوئه‌ای هرگز به سه نفر برتر راه نیافت.
یادتان هست سوارز در تعقیب قهرمانی فصل ۲۰۱۳-۱۴ لیورپول چقدر فوق‌العاده بود؟ شاید بهترین نمایشی که یک فوتبالیست لیگ برتر تا به حال ارائه داده است؟
نه تنها آن سال مهاجم نتوانست به سکوی توپ طلا راه یابد، بلکه حتی در لیست ۲۳ نفره فیفا نیز قرار نگرفت. باورنکردنی است.
سوارز در پاسخ گفت: «همه به آن اشاره می‌کنند، همانطور که جرارد پیکه گفت، و او به من گفت که مرا به عنوان بهترین بازیکن در دشوارترین لیگ جهان، یا یکی از دشوارترین لیگ‌ها، انتخاب کرده‌اند.»
«من همچنین بهترین گلزن در تمام لیگ‌های اروپایی بودم. اما ترجیح می‌دهم سکوت کنم قبل از اینکه چیزی بگویم چون هر بار که صحبت می‌کنم ممکن است مشکلی پیش بیاید.»
پس از اینکه او در آن سال با ۳۱ گل برای قرمزها کفش طلای اروپا را برد، می‌توان حدس زد که سوارز به دلایل سیاسی از این جایزه محروم شد – یعنی در جام جهانی آن سال گردن جورجیو کیه‌لینی را گاز گرفت. منطقی است.
اما او حتی پس از مهار غرایز آدمخوارانه‌اش و رفتار خوب در بارسلونا نیز همچنان از این جایزه محروم بود.
مسی و نیمار به طور طبیعی پس از سه‌گانه‌ی بارسلونا در فصل ۱۵-۲۰۱۴ به سکو راه یافتند، اما عضو سوم آن سه‌گانه‌ی معروف از لیست جا ماند در حالی که رونالدو دوم شد.
سال بعد او دومین کفش طلای اروپا را به دست آورد و در تمام رقابت‌ها بهترین گلزن بارسلونا با ۵۹ گل شد، اما در رقابت با مسی، رونالدو و گریزمان از لیست جا ماند.
گرت بیل
یکی از ۲۳ بازیکنی که در سال ۲۰۱۴ پیش از سوارز در لیست قرار گرفت، این بازیکن ولزی در سال‌های بعد به یک حضور ثابت تبدیل شد، به خصوص در اوج دوران خود در رئال مادرید.
او در سال ۲۰۱۶ – سالی که دومین قهرمانی از پنج قهرمانی لیگ قهرمانان خود را با کهکشانی‌ها به دست آورد و در سطح بین‌المللی با نقش برجسته‌اش در صعود ولز به نیمه‌نهایی یورو ۲۰۱۶ درخشید – هرگز بالاتر از ششم نشد.
اینکه بیل هرگز به پنج نفر برتر راه نیافت، نشان می‌دهد که رقابت در اوج دورانش در اواسط دهه ۲۰۱۰ چقدر سطح بالا بود.
محمد صلاح
صلاح در لیورپول به طرز باورنکردنی درخشید و تمام افتخارات ممکن را کسب کرد.
هم‌تیمی‌اش ویرجیل فن دایک پس از پیروزی در لیگ قهرمانان در سال ۲۰۱۹ دوم شد، اما تلاش‌های پادشاه مصر به همان اندازه مورد تقدیر قرار نگرفته است.
دیدیه دروگبا
صلاح تنها ستاره بزرگ آفریقایی نیست که می‌تواند احساس کند در مورد معتبرترین جایزه فردی فوتبال مورد بی‌مهری قرار گرفته است. جورج وه، برنده سال ۱۹۹۵، و سادیو مانه، نایب قهرمان سال ۲۰۲۲، تنها دو فوتبالیست آفریقایی در تاریخ هستند که به سکوی این جایزه رسیده‌اند.
این بازیکن ساحل عاجی پس از نقش کلیدی‌اش در پیروزی چلسی در لیگ قهرمانان در سال ۲۰۱۲، تنها هشتم شد.
البته، اسپانیا چند هفته بعد در یورو درخشید و مسی در آن سال تقویمی آمار باورنکردنی ۹۱ گل (!) را به ثمر رساند. بدشانسی بود.
قرار گرفتن سه پله پایین‌تر از رادامل فالکائو، برنده لیگ اروپا، در رای‌گیری کمی عجیب بود.
فرانچسکو توتی
«توتی نبوغی دارد که من در بازیکنان دیگر نمی‌بینم. حتی زیدان هم این نوع شهود را ندارد»، میشل پلاتینی، برنده‌ی سه توپ طلا، می‌گوید.
این یک اظهار نظر قوی است. اما نسلی که در اواخر دهه ۹۰ و اوایل دهه ۲۰۰۰ سری آ را تماشا می‌کرد، دقیقاً می‌داند منظور او چیست.
با این حال، منطقی برای نادیده گرفته شدن توتی وجود داشت. باشگاهی مانند رم هرگز سکوی مناسبی برای رقابت برای این جایزه به او نداد. به عنوان مثال، او هرگز در نیمه‌نهایی لیگ قهرمانان بازی نکرد.
می‌توان تصور کرد که اگر او به تماس‌های فلورنتینو پرز پاسخ می‌داد و به رئال مادرید می‌رفت، داستان کاملاً متفاوتی رقم می‌خورد، اما این کار رمز و راز یکی از بزرگترین دوران حرفه‌ای تک باشگاهی را از بین می‌برد.
با نگاهی به گذشته، قطعاً می‌توان گفت که او شایسته‌ی پیروزی بر مایکل اوون در سال ۲۰۰۱ بود. در آن فصل توتی جالوروسی را به سمت اسکودتو هدایت کرد و به عنوان یک بازیساز فوق‌العاده عمل کرد. او در آن سال تنها پنجم شد.
روی کین
اریک کانتونا، دیوید بکام و کریستیانو رونالدو تنها بازیکنان منچستر یونایتد بودند که در دوران امپراتوری سر الکس فرگوسن در فوتبال انگلیس به سکوی این جایزه رسیدند.
این امر باعث شد بسیاری از فوتبالیست‌های فوق‌العاده موفق که به سختی به این جایگاه رسیدند، از پیتر اشمایکل گرفته تا پل اسکولز، نمانیا ویدیچ و رابین فن پرسی، از لیست جا بمانند. اما نامی که ما نتوانستیم از آن چشم‌پوشی کنیم، کاپیتان سه‌گانه‌ی سال ۹۹-۱۹۹۸ است.
کین در پادکست Stick To Football وقتی مطلع شد که بالاترین رتبه‌ی او در رای‌گیری «ششم» بوده است، پاسخ داد: «ششم!؟»
«اینکه من ششم شدم، آن را به یک شوخی تبدیل نمی‌کند، مگر نه؟»
وین رونی
البته، ما نتوانستیم از رونی هم چشم‌پوشی کنیم.
رونی، بهترین گلزن تاریخ منچستر یونایتد، پنج قهرمانی لیگ برتر، یک جام حذفی، سه جام اتحادیه و یک لیگ قهرمانان را به دست آورد – و در دو فینال دیگر نیز بازی کرد.
او به ارتفاعات مسی یا رونالدو، یا طول عمر حرفه‌ای آن‌ها نرسید – اما باز هم چه کسی این کار را کرد؟ با این حال، رونی بیش از یک دهه در سطح بسیار بالایی باقی ماند.
از طرف دیگر، او هرگز کفش طلای لیگ برتر را نبرد. شاید اوج‌های او به اندازه‌ی آنچه که در هنگام ظهورش به عنوان یک نوجوان نوید می‌داد، تماشایی نبود؟
آندره‌آ پیرلو
این بازیکن ایتالیایی هرگز به سکوی توپ طلا راه نیافت، اما در سال ۲۰۲۰ توسط برگزارکنندگان France Football در تیم رؤیایی تمام دوران، در کنار بازیکنانی مانند یوهان کرایف، رونالدینیو، کارلوس آلبرتو و زین‌الدین زیدان، مورد تقدیر قرار گرفت.
تیم بدی نیست.
نکته جالب؟ آن «تیم دوم» بود. پیرلو نتوانست در بالاترین سطح از ژاوی، لوتار ماتئوس، پله یا دیگو مارادونا پیشی بگیرد.
آرین روبن
رئیس سابق کارل هاینتس رومنیگه، که خود دو بار برنده‌ی توپ طلا شده بود، در سال ۲۰۱۴ اعلام کرد: «اینکه آرین روبن نتوانست به سه نفر برتر راه یابد، مایه تاسف بود.»
«بازی بهتر از آنچه او در یک سال و نیم گذشته انجام داده، تقریباً غیرممکن است.»
روبن و فرانک ریبری دو ستاره‌ی درخشان بایرن در سه‌گانه‌ی تاریخی ۱۲-۲۰۱۳ بودند، اما تنها ریبری در سکوی توپ طلا مورد تقدیر قرار گرفت.
رونالدو و مسی، همانطور که همیشه در آن زمان انجام می‌دادند، به ترتیب اول و دوم شدند.