با توجه به صحبت‌های فراوان درباره تیمی که مائوریسیو پوچتینو در منچستریونایتد به ارث می‌برد، نگاهی انداخته‌ایم به اینکه این تیم در مقایسه با آنچه روسای قبلی برای کار در اختیار داشتند، در چه رتبه‌ای قرار می‌گیرد.

پوچتینو در اواسط فصل می‌رسد و بنابراین نمی‌تواند از پنجره نقل و انتقالات کمک بگیرد، اما تیم او در مقایسه با مردان قبلی که در سمت داغ صندلی قرار داشتند، چگونه است؟

این‌ها تیم‌هایی هستند که به مدیران جدید خوشامد گفتند، از بدترین تا بهترین رتبه‌بندی شده‌اند…

۹) رالف رانگنیک – نوامبر ۲۰۲۱ دیوید دِ خیا، لی گرانت، دیوگو دالوت، آرون وان-بیساکا، هری مگوایر، لوک شاو، ویکتور لیندلوف، الکس تلس، اریک بایلی، فیل جونز، رافائل واران، اسکات مک‌تامینی، برونو فرناندز، هانیبال، فرد، پل پوگبا، نمانیا ماتیچ، جسی لینگارد، دونی فن‌دبیک، خوان ماتا، میسون گرینوود، مارکوس رشفورد، آنتونی الگنگا، آلخاندرو گارناچو، دنیل جیمز، کریستیانو رونالدو، جیدون سانچو، آنتونی مارسیال، شولا شورتیر، ادینسون کاوانی

روی کاغذ، رالف رانگنیک بازیکنان خوب زیادی داشت، اما تقریباً همه آن‌ها در منچستریونایتد شکست خورده بودند.

کریستیانو رونالدو به یک مشکل پر سر و صدا تبدیل شده بود، شروع نه چندان خوب جیدون سانچو قرار بود به طرز چشمگیری محو شود. پل پوگبا تمرکز رو به زوالی بود.

در واقع فقط برونو فرناندز بود که به وعده‌های خود عمل می‌کرد. با اضافه شدن یک آشفتگی پشت صحنه، جای تعجب نیست که رانگنیک گفت این باشگاه به «جراحی قلب باز» نیاز دارد.

۸) اریک تن هاخ – مه ۲۰۲۲ دیوید دِ خیا، دیوگو دالوت، آرون وان-بیساکا، هری مگوایر، لوک شاو، ویکتور لیندلوف، رافائل واران، کوبی مینوی، اسکات مک‌تامینی، برونو فرناندز، فرد، دونی فن‌دبیک، مارکوس رشفورد، آنتونی الگنگا، آلخاندرو گارناچو، کریستیانو رونالدو، جیدون سانچو، فاکوندو پیلستری، آنتونی مارسیال

تن هاخ از پاکسازی تابستانی بهره‌مند شد که در آن کاوانی، لینگارد، پوگبا، ماتیچ و ماتا همگی آزاد شدند. تیم شروع به کمتر شبیه شدن به مجموعه‌ای از ابرستارگان سالخورده (رونالدو کمی بیشتر دوام آورد) با دستمزدهای کلان از دوران دیگر کرد.

البته، تن هاخ با امضای قرارداد با آنتونی، لیساندرو مارتینز و کاسمیرو با دستمزدهای تقریباً به همان اندازه کلان، همه آن را خراب کرد، اما او حداقل تیمی را به ارث برد که بیشتر عناصر بد آن حذف شده بود.

۷) روبن آموریم – نوامبر ۲۰۲۴ آندره اونانا، آلتای باییندر، لیساندرو مارتینز، لنی یورو، دیوگو دالوت، ماتیس دِ لیت، نوسایر مزرائوی، هری مگوایر، لوک شاو، ویکتور لیندلوف، هری امس، تایرل مالاسیا، تایلر فردریکسون، جانی ایوانز، کوبی مینوی، اسکات مک‌تامینی، برونو فرناندز، میسون مانت، مانوئل اوگارته، کاسمیرو، توبی کولییر، کریستین اریکسن، جیث فیتزجرالد، راسموس هویلوند، آماد دیالو، آنتونی، مارکوس رشفورد، آلخاندرو گارناچو، جاشوا زیرکزی، چیدو اوبی

با انصاف در مورد آموریم، که به طرز فجیعی شکست خورد، تیم منچستریونایتد که او به ارث برد، به شدت معیوب بود.

با کنار گذاشتن این واقعیت که او بازیکنان مناسب سیستم مورد نظر خود را نداشت، او به طور کلی کیفیت زیادی در تیم نداشت.

خط دفاعی با حضور آندره اونانای مستعد خطا در دروازه، پیش از ماتیس دِ لیت و لیساندرو مارتینز، که هیچ‌کدام هنوز در تیم قرمزپوش تحت تأثیر قرار نگرفته بودند، پوسیده بود. مانوئل اوگارته یا مصدوم بود یا افتضاح.

تیم تقریباً برونو فرناندز و دوستانش بود، اما آموریم همچنان باید بهتر عمل می‌کرد.

۶) مائوریسیو پوچتینو – نوامبر ۲۰۲۶ سن لَمس، لیساندرو مارتینز، لنی یورو، دیوگو دالوت، آیدن هیون، ماتیس دِ لیت، نوسایر مزرائوی، هری مگوایر، لوک شاو، کوبی مینوی، کارلوس باله‌با، آندری سانتوس، یوری تیلمانس، برونو فرناندز، میسون مانت، مانوئل اوگارته، ماتئوس کونیا، برایان امبوئمو، بنجامین سِشکو، آماد دیالو، مارکوس رشفورد، پاتریک دورگو، جاشوا زیرکزی، شیا لیسی

پوچتینو عمدتاً همان تیمی را به ارث می‌برد که کاریک داشت، اما بازیکنان تقریباً همگی بدتر شده‌اند.

ورودی‌های تابستانی یونایتد شامل کارلوس باله‌با، آندری سانتوس و یوری تیلمانس بود، اما تصمیم باشگاه برای تقویت فقط یک منطقه از زمین منجر به خط دفاعی شده است که بسیار شکننده به نظر می‌رسد. و فقط یک مهاجم واقعی.

برونو فرناندز هنوز در باشگاه است (به سختی)، اما او سایه‌ای از نسخه فصل گذشته خود به نظر می‌رسد.

روی کاغذ، شما می‌گویید که تیم احتمالاً در میانه جدول بالایی قرار دارد. حالا نوبت شماست، مائوریسیو.

۵) دیوید مویس – ژوئیه ۲۰۱۳ دیوید دِ خیا، آندرس لیندگارد، کریس اسمالینگ، الکساندر باتنر، فابیو، رافائل، پاتریس اورا، فیل جونز، ریو فردیناند، جانی ایوانز، نمانیا ویدیچ، اشلی یانگ، آنتونیو والنسیا، تام لارنس، شینجی کاگاوا، اندرسون، رایان گیگز، مایکل کریک، تام کلورلی، دارن فلچر، دنی ولبک، ویلفرد زاها، عدنان یانوزای، نانی، جیمز ویلسون، وین رونی، چیچاریتو، رابین فان پرسی

بله، آن‌ها قهرمان لیگ برتر بودند، اما تیمی بود که تاریخ انقضای آن سریع‌تر از غذایی که در پشت یخچال فراموش کرده بودید، نزدیک می‌شد.

استواران دیرینه مانند ریو فردیناند، نمانیا ویدیچ، پاتریس اورا، مایکل کریک و دارن فلچر بالای ۳۰ سال سن داشتند. رایان گیگز از مرز ۴۰ سالگی عبور کرده بود. رابین فان پرسی، که تقریباً به تنهایی عنوان قهرمانی را کسب کرده بود، نیز وارد دهه ۳۰ زندگی خود شده بود.

برای باشگاهی که در جوان‌سازی تیم‌ها بسیار خوب بود، این تیم کمی بیش از حد به حال خود رها شده بود، شاید به این دلیل که هم فرگوسن و هم مدیر اجرایی دیوید گیل آماده بازنشستگی بودند. فرگوسن آخرین قطرات عملکرد قهرمانی را از تیم بیرون کشیده بود و مویس توانایی او را در تبدیل آب مانده به شراب نداشت.

به جز وین رونی، یونایتد هیچ ابرستاره‌ای زیر ۳۰ سال نداشت و در عوض «مفتخر» به داشتن بسیاری از بازیکنان متوسط ​​مانند اندرسون، کریس اسمالینگ، تام کلورلی، شینجی کاگاوا و فیل جونز بود. حتی بازیکنان سابق مانند نانی و چیچاریتو نیز افت کرده بودند. دنی ولبک امیدوارکننده‌ترین محصول جوان بود، اما مسیر او به تیم توسط پیشکسوتان مسن‌تر مسدود شده بود.

ناتوانی اد وودوارد و ناشناخته بودن مویس به این معنی بود که آن‌ها نتوانستند هیچ‌کدام از اهداف اصلی خود را در تابستان جذب کنند. علیرغم سن خط دفاعی، مشکل گل‌های خورده نبود (آن‌ها همان تعداد گل را نسبت به فصل قبل دریافت کردند)، بلکه کمبود واقعی گل بود.

مویس باید بهتر عمل می‌کرد، اما دستش بسته بود.

۴) لوئیس فن خال – ژوئیه ۲۰۱۴ دیوید دِ خیا، مایکل کین، پدی مک‌نیر، کریس اسمالینگ، تایلر بلکت، تام ثورپ، رافائل، فیل جونز، جانی ایوانز، اشلی یانگ، آنتونیو والنسیا، آندریاس پریرا، جسی لینگارد، دارن فلچر، اندرسون، خوان ماتا، مایکل کریک، تام کلورلی، مروان فلینی، دنی ولبک، عدنان یانوزای، نانی، چیچاریتو، وین رونی، رابین فان پرسی، جیمز ویلسون

یک سال پس از مویس، فن خال تقریباً همان تیم را دریافت کرد، به جز چند اضافه شدن.

خوان ماتا در یک انتقال گران‌قیمت در ژانویه به تیم پیوسته بود، در حالی که تلاش مویس برای غارت اورتون فقط مروان فلینی را به عنوان غنیمت به همراه داشت.

اضافه شدن ماتا، که پنجمین بازیکن پرکاربرد فن خال در آن فصل شد، تیم را با وجود یک سال پیرتر شدن بازیکنان و درخواست واضح فن خال برای جذب بازیکن به عنوان بخشی از مذاکرات قراردادش، بالاتر از تیم مویس قرار می‌دهد.

یونایتد برای آنخل دی ماریا و هزینه قرض گرفتن گران‌قیمت رادامل فالکائو هزینه زیادی کرد، در حالی که آن‌ها با جذب لوک شاو، مارکوس روخو و دالی بلیند به دنبال جوان‌سازی خط دفاعی بودند. اد وودوارد همچنین موفق شد با اتلتیک بیلبائو صحبت کند و بنابراین آندر هررا به تیم پیوست.

۳) مایکل کریک – ژانویه ۲۰۲۶ سن لَمس، آلتای باییندر، لیساندرو مارتینز، لنی یورو، دیوگو دالوت، آیدن هیون، ماتیس دِ لیت، نوسایر مزرائوی، هری مگوایر، لوک شاو، تایرل مالاسیا، تایلر فردریکسون، کوبی مینوی، برونو فرناندز، میسون مانت، مانوئل اوگارته، کاسمیرو، تایلر فلچر، جک فلچر، ماتئوس کونیا، برایان امبوئمو، بنجامین سِشکو، آماد دیالو، پاتریک دورگو، جاشوا زیرکزی، شیا لیسی، بندیتو مانتاتو

تیم فعلی یونایتد انتقادات زیادی را به خود جلب می‌کند، بنابراین شاید قابل توجه باشد که این در واقع یکی از بهترین تیم‌های ۱۰ سال گذشته است.

تحت هدایت فرگوسن، استراتژی نقل و انتقالات یونایتد اغلب جذب بهترین بازیکنان از باشگاه‌های لیگ برتر در رده پایین‌تر بود و این همان کاری است که باشگاه با برایان امبوئمو و ماتئوس کونیا انجام داد.

بنیامین سِشکو نمی‌تواند مصدومیت را پشت سر بگذارد، اما وقتی در زمین است، مهاجم خوبی به نظر می‌رسد، در حالی که ترکیبی از جوانی و تجربه در خط دفاعی وجود دارد. یونایتد همچنین مشکل دروازه‌بان خود را با سن لَمس حل کرد.

البته بازیکنان بی‌کیفیت هم در آنجا بودند. جاشوا زیرکزی در سطح مورد انتظار نیست، اوگارته هنوز در باشگاه است. و دیوگو دالوت به طرز عجیبی هنوز آنجاست.

رتبه سوم در لیگ برتر برای تیمی با آن کیفیت که بازی‌های کمتری نسبت به بقیه انجام می‌دهد، تقریباً قابل قبول است.

۲) ژوزه مورینیو – مه ۲۰۱۶ دیوید دِ خیا، جوئل پریرا، سرخیو رومرو، لوک شاو، اکسل توانزبه، ماتئو داریان، دالی بلیند، کریس اسمالینگ، مارکوس روخو، فیل جونز، اشلی یانگ، تیموتی فوسو-منسا، آنتونیو والنسیا، اسکات مک‌تامینی، آنخل گومز، جسی لینگارد، آندر هررا، باستین شواین‌اشتایگر، مورگان اشنایدرلین، جاش هاروپ، خوان ماتا، مایکل کریک، مروان فلینی، مارکوس رشفورد، ممفیس دپای، آنتونی مارسیال، دمتری میچل، وین رونی

تیم یونایتد تحت هدایت فن خال دوران بازسازی زیادی را پشت سر گذاشت و مورینیو به هیچ وجه تیم بدی را به ارث نبرد.

آنتونی مارسیال سال قبل به همراه ممفیس دپای به تیم پیوسته بود. خط میانی یونایتد اکنون آندر هررا، مورگان اشنایدرلین و ماتا بود، در حالی که کریک هنوز به عنوان یک سر باتجربه در باشگاه حضور داشت.

مورینیو وظیفه داشت وین رونی سالخورده را که فقط ۳۹ بازی در آن فصل انجام داد، کنار بگذارد، اما آینده خط حمله یونایتد با مارکوس رشفورد در جای خود قرار داشت.

مورینیو دوست داشت پول خرج کند و بنابراین پل پوگبا با ۸۹ میلیون پوند به تیم اضافه شد. اریک بایلی و هنریک مخیتاریان نیز هزینه قابل توجهی داشتند، در حالی که زلاتان ابراهیموویچ به صورت رایگان به خدمت گرفته شد که به نظر می‌رسد یکی از امضاهای مورینیویی تمام دوران است.

آیا این برای رقابت برای قهرمانی کافی بود؟ احتمالاً نه، اما لیگ قهرمانان با این تیم واقع‌بینانه به نظر می‌رسید.

۱) اوله گونار سولسشر – دسامبر ۲۰۱۸ دیوید دِ خیا، دیوگو دالوت، لوک شاو، ویکتور لیندلوف، ماتئو داریان، اریک بایلی، کریس اسمالینگ، مارکوس روخو، فیل جونز، اشلی یانگ، آنتونیو والنسیا، جیمز گارنر، اسکات مک‌تامینی، آندریاس پریرا، آنخل گومز، فرد، تاهیت چونگ، پل پوگبا، نمانیا ماتیچ، جسی لینگارد، آندر هررا، خوان ماتا، مروان فلینی، میسون گرینوود، مارکوس رشفورد، روملو لوکاکو، آنتونی مارسیال، الکسیس سانچز،

سولسشر از ساخت و ساز گران‌قیمت تیم مورینیو بهره‌مند شد، به این معنی که او استعدادهایی مانند پوگبا، روملو لوکاکو، دیوید دِ خیا، نمانیا ماتیچ و رشفورد توسعه یافته را در اختیار داشت.

الکسیس سانچز نیز آنجا بود - اگرچه او کاملاً افتضاح بود - در حالی که دیوگو دالوت به تازگی برای شروع دوران حرفه‌ای خود در یونایتد که هنوز ضعیف است، پیوسته بود.

وظیفه یک مربی پس از مورینیو اغلب پاکسازی بود و سولسشر خوش‌بین استعداد زیادی برای استفاده داشت اگر می‌توانست آن‌ها را دوباره بخنداند. او این کار را کرد و بنابراین جای تعجب نیست که آن‌ها خوب بازی کردند.