پپ گواردیولا و یورگن کلوپ دوران فوتبال لیگ برتر انگلیس را تعریف کردند و منچسترسیتی و لیورپول یکدیگر را به اوج‌های خارق‌العاده‌ای رساندند.
افشاگری‌های مربوط به رفتار مالی سیتی به ناچار آن دوره را لکه‌دار کرده است، اما همچنان می‌توان استدلال کرد که این دو تیم از بهترین تیم‌هایی بودند که فوتبال انگلیس تا به حال به خود دیده است.
این بهترین تلاش ما برای ترکیب یازده نفره از دوران کلوپ-گواردیولا است.
دروازه‌بان: آلیسون
با یک انتخاب آسان شروع می‌کنیم.
ادرسون در منچسترسیتی فوق‌العاده موفق بود و شش قهرمانی لیگ برتر را به دست آورد و اعتماد به نفس او با توپ در پاهایش او را به دروازه‌بان ایده‌آل برای سیستم پپ گواردیولا تبدیل کرد.
اما همه ما می‌دانیم بهترین دروازه‌بان برزیلی این دوران کیست، مگر نه؟
مدافع راست: ترنت الکساندر-آرنولد
یک انتخاب واقعاً قابل بحث و معضلی که گرت ساوتگیت بدون شک در طول دوران سرمربیگری خود در تیم ملی انگلیس با آن دست و پنجه نرم می‌کرد (اغلب در مورد آن سکوت می‌کرد و به جای آن کیرن تریپیر را انتخاب می‌کرد).
هیچ کمبودی در خلاقیت در خط حمله این یازده نفر وجود ندارد، بنابراین می‌توانید استدلال قوی برای دفاع تک به تک برتر کایل واکر و سرعت ریکاوری خارق‌العاده او داشته باشید.
اما ما نمی‌توانیم از الکساندر-آرنولد چشم‌پوشی کنیم. ضعف‌های دفاعی او همیشه کمی اغراق‌آمیز بود - او در سه فینال لیگ قهرمانان اروپا بازی کرد، به خاطر خدا - و توانایی او در ارسال سانتر بی‌نظیر بود، چیزی که تا به حال از یک مدافع کناری ندیده‌ایم.
نزدیک‌ترین چیزی که لیگ برتر از زمان... دیوید بکام در اوج خود، به دیوید بکام در اوج خود داشته است.
مدافع میانی: روبن دیاز
یک تصمیم به طرز شگفت‌آوری دشوار.
وینسنت کمپانی انتخاب واضحی به نظر می‌رسد، اما او احتمالاً قبل از ورود گواردیولا در بهترین فرم خود بود. او و جان استونز کمتر از نیمی از بازی‌های سیتی را در فصل ۱۰۰ امتیازی آن‌ها شروع کردند. نیکولاس اوتامندی در آن سال حضور دائمی داشت، اما او چندان مناسب به نظر نمی‌رسد.
علاوه بر این، جفت کردن یک رهبر به فرماندهی کمپانی با مرد بعدی، مانند زیاد بودن آشپزها به نظر می‌رسد.
بنابراین ما دیاز را انتخاب کردیم. ارزش او تا حدی کاهش یافت زیرا سیتی در دو فصل آخر گواردیولا نتوانست قهرمان شود، اما ارزش به یادآوری دارد که او هنگام ورودش چقدر متحول‌کننده بود و در فصل اول خود جوایز بهترین بازیکن فصل لیگ برتر و بهترین فوتبالیست سال FWA را به دست آورد.
او در فصل ۲۳-۲۰۲۲ که سیتی سه‌گانه را برد، کاملاً بی‌رقیب بود.
مدافع میانی: ویرجیل فن دایک
اولین نام در لیست تیم؟
مدافع چپ: اندرو رابرتسون
یک مدافع کناری دیگر از لیورپول انتخاب شد. رابرتسون نقشی اساسی در موفقیت کلوپ داشت و انرژی بی‌وقفه‌ای را در سمت چپ زمین ارائه می‌داد و بازدهی تهاجمی استثنایی داشت بدون اینکه جذابیت فوق‌العاده‌ای مانند همتای خود در سمت مقابل داشته باشد.
روبو فقط سه پاس گل کمتر از الکساندر-آرنولد در لیگ برتر ثبت کرده است و در جدول گلزنان برتر تاریخ، بالاتر از بازیکنانی مانند استیو مک‌منمن، اریک کانتونا و پل اسکولز قرار دارد.
گواهی بر مربیگری کلوپ، اما ما مطمئن هستیم که گواردیولا نیز از کار با چنین بازیکن سخت‌کوش و متعهدی لذت می‌برد.
هافبک دفاعی: رودری
تنها برنده توپ طلا در این یازده نفر و شاید آسان‌ترین انتخاب از بین همه. رودری در اوج خود، ضربان قلب منچسترسیتی گواردیولا بود و با ثباتی تقریباً مضحک بازی‌ها را دیکته می‌کرد.
بدون بی‌احترامی به کارگران زحمتکشی که در خط میانی کلوپ حضور داشتند، این اسپانیایی در کهکشان دیگری بازی می‌کرد.
هافبک میانی: برناردو سیلوا
هیچ‌کس بیشتر از برناردو سیلوا زیر نظر گواردیولا بازی نکرده است. ۴۶۰ بازی او ۷۹ بازی بیشتر از نفر دوم بود.
این همه چیز را در مورد اینکه کاتالان چقدر برای هافبک پرتغالی ارزش قائل بود، می‌گوید، که هوش، نرخ کار و توانایی فنی او را غیرقابل جایگزین می‌کرد.
او دقیقاً همان چیزی است که این خط میانی به آن نیاز دارد. مکمل عالی برای پاس‌های مترونومیک رودری و خروجی خلاقانه absurd دبروینه.
و، بیایید صادق باشیم، هر تیمی به کمی "ش*ت هاوس" نیاز دارد.
هافبک میانی: کوین دی بروینه
یک انتخاب بدون فکر دیگر برای تکمیل خط میانی تمام سیتی ما.
با وجود تمام موفقیت‌های لیورپول تحت هدایت کلوپ، قابل توجه است که جردن هندرسون، فابینیو و جورجینیو واینالدوم تقریباً در ورزشی متفاوت با دست راست‌های مورد اعتماد گواردیولا بازی می‌کردند. تیاگو آلکانتارا نگاهی وسوسه‌انگیز به آنچه لیورپول می‌توانست داشته باشد، ارائه داد، اما بدنش همکاری نکرد.
ما واقعاً نیازی به استدلال برای دی بروینه نداریم، مگر نه؟ او را در کنار رودری و سیلوا قرار دهید، ارسال‌های الکساندر-آرنولد از عمق را اضافه کنید و به این سه نفر خط حمله برای تغذیه بدهید. ایجاد شانس از نمودار خارج می‌شد.
مهاجم راست: محمد صلاح
در کنار فن دایک، رودری و دی بروینه، صلاح در دسته بازیکنانی قرار می‌گیرد که گنجاندن آن‌ها تقریباً هیچ مشورتی لازم نداشت.
پادشاه مصری لیورپول در ۳۴۹ بازی زیر نظر کلوپ، ۳۰۱ مشارکت مستقیم در گلزنی را به ثمر رساند. سه کفش طلای لیگ برتر (قبل از چهارمین عنوان زیر نظر آرنه اسلوت) بر ثبات قابل توجه او تأکید می‌کند.
مهاجم چپ: سادیو مانه
به اندازه صلاح واضح نبود، اما در نهایت یک انتخاب نسبتاً ساده در مقابل هر نامزد سیتی بود.
مانه نیروی طبیعت در تیم بزرگ لیورپول کلوپ بود، با پرس تهاجمی خود، لحن را تعیین می‌کرد و با خروجی عالی و مداوم آن را پشتیبانی می‌کرد.
شاید بیش از هر کس دیگری در این یازده نفر، او بازیکنی است که هر دو مربی به یک اندازه دوستش داشتند. گواردیولا از آن شدت بی‌باکانه لذت می‌برد.
مهاجم نوک: ارلینگ هالند
بابی فیرمینو شایسته تقدیر است. مهارت خاص او و از خودگذشتگی قابل توجهش برای اوج لیورپول کلوپ حیاتی بود و به صلاح و مانه اجازه می‌داد تا در دو طرف او بدرخشند. یک شماره ۹ سنتی پویایی بسیار متفاوتی ایجاد می‌کرد.
اما چگونه می‌توانید هالند را نادیده بگیرید؟
این نروژی در فصل اول خود در سیتی ۵۲ گل به ثمر رساند و به آن‌ها در کسب سه‌گانه کمک کرد و از آن زمان به سختی گلزنی را متوقف کرده است. یک هیولای مطلق. او مجبور بود در تیم باشد.