فیل موری لینسگو، وست لوتیان • در مورد هر چیزی که امروز در گاردین خواندهاید نظری دارید؟ لطفاً ایمیل نامه خود را برای ما ارسال کنید و برای انتشار در بخش نامهها ما در نظر گرفته خواهد شد. قطعه جاناتان لیو (داستان غمانگیز رحیم استرلینگ یادآور مسیر پوچ فوتبالیستهای جوان است، ۱۷ سپتامبر) آموزنده و بهموقع است، بهویژه در کنار گزارش جیکوب استاینبرگ (آنها بسیار شبیه هستند: داونمن آرسنال لامین یامال را به یاد میآورد، ۱۶ سپتامبر). نسبت ناچیز فوتبالیستهای جوانی که در ابتدا توسط باشگاههای سطح بالا در سنین بسیار پایین "امضا" شدهاند و سپس رؤیای خود را برای حرفه در لیگ برتر محقق میکنند، بهجای اینکه در سن ۱۶ یا ۱۷ سالگی همراه با اکثریت قریب به اتفاق همعصران خود بهطور خلاصه کنار گذاشته شوند، باید برای والدین/سرپرستان همه ورزشکاران جوان مشتاق، واقعبینانه باشد. برای کسانی مانند رحیم استرلینگ، مکس داونمن و جی.جی. گابریل، که به جاهطلبیهای خود دست مییابند، فشارها از سوی مربیان، هواداران، حامیان مالی و رسانههای اجتماعی باید عظیم باشد. پیمودن چنین فشارهایی نیازمند درجه استثنایی از بلوغ فردی بسیار فراتر از سن آنهاست، ایدهآل در کنار یک مربی امین برای محافظت از آنها، تا آنها را در مسیر بسیاری از تلهها راهنمایی کند، بهجای اتکا به تضمینهای کلامی کلیشهای از سوی باشگاههایشان در مورد رفاه آنها. برای کمک به کاهش بسیاری از خطرات برای چنین استعدادهای جوانی، من همچنین پیشنهاد میکنم که مقامات فوتبال هرگونه ایجنت را که برای هر بازیکنی زیر ۱۸ سال جذب/مذاکره میکند، ممنوع کنند، هیچکدام از آنها نیازی به قرار گرفتن در معرض چنین تأثیرات مخربی در مراحل اولیه حرفه خود ندارند. بدون اجرای چنین اقداماتی، من هیچ شکی ندارم که در سالهای آینده گزارشهای منظمی از ورزشکاران جوان وجود خواهد داشت که در اواسط نوجوانی بهعنوان "بزرگ بعدی" مورد ستایش قرار میگیرند، اما در نهایت تسلیم فشارهای مرتبط با موفقیت در ورزش انتخابی خود میشوند – این یک چشمانداز غمانگیز است.
