در بیشتر دوران حرفه‌ای خود، نانی، بال سابق منچستریونایتد، «کلافه‌کننده» نامیده شده است. چرا از نمایش لذت نبریم؟

زندگی می‌تواند کلافه‌کننده باشد. ناخنک‌ها. صف‌ها. مالیات‌ها. این‌ها پایان دنیا نیستند، اما همه آن‌ها، علی‌رغم کوچکی‌شان، می‌توانند کلافه‌کننده باشند.

در مصاحبه‌ای با بال استریت در سال ۲۰۱۷، ریو فردیناند، مدافع سابق منچستریونایتد و انگلیس، مقداری از کلافگی شخصی خود را ابراز کرد و درباره یکی از موارد آزاردهنده خاص در دوران حضورش در اولدترافورد صحبت کرد.

او گفت: «فکر می‌کنم آزاردهنده‌ترین چیز این است که می‌دانید بازیکنانی در تیم خود دارید که توانایی مسلمی دارند - توانایی عالی، همه چیز را دارند - اما به طور مداوم آن را در زمین نشان نمی‌دهند.»

موضوع آن کلافگی، نانی، هم‌تیمی فردیناند به مدت هفت سال بود.

طبق گفته فردیناند، نانی به سادگی هرگز یاد نگرفت استعدادهای خود را کنترل کند. آنچه در تمرین اتفاق می‌افتاد، مهارت‌های خیره‌کننده و شوت‌های قدرتمند، تنها به ندرت در روز بازی تکرار می‌شد و بال، در بیشتر موارد، به سادگی به پتانسیل خود دست نیافت.

فردیناند در این نظر تنها نبود. جستجوی گذرا برای «نانی کلافه‌کننده» نتایج بی‌شماری را به همراه دارد، با همه کسانی که از روزنامه‌نگاران فوتبال گرفته تا دیگر بازیکنان سابق یونایتد، با کلماتی مشابه اظهار نظر می‌کنند.

در آنچه احتمالاً شدیدترین مورد کلافگی نانی بود، دنی هیگین‌بوتام، بازیکن سابق آکادمی یونایتد، در عرض سه ماه دو بار به نتیجه مشابهی رسید.

کلافه‌شدگان تا حدی توجیه برای ناراحتی خود دارند. استعداد نانی آشکار بود - و هنوز هم هست - اما در دوران حضورش در انگلیس، مردم آن استعداد را به طور منظم مورد سوءاستفاده قرار می‌دادند - صرف شده بر روی ترفندهای غیرضروری، شوت‌های بلند جاه‌طلبانه و به طور کلی تصمیم‌گیری ضعیف.

آن توانایی کلافه کردن با نزدیکی مکرر به کریستیانو رونالدو، بازیکنی که جایگزینی او در منچستریونایتد غیرممکن بود و به طرز خنده‌داری، زمانی از هموطن جوان‌تر خود به شدت کلافه شده بود، افزایش یافت.

با این حال، به سه دلیل مشخص، معتقدم برای یک طرفدار فوتبال غیرممکن است که نانی را کلافه‌کننده، ناامیدکننده یا کمتر از نابغه‌ای که هست، در نظر بگیرد.

توپ‌های فولادی

هنگامی که منچستریونایتد و چلسی در فینال لیگ قهرمانان اروپا ۲۰۰۸ به مصاف هم رفتند، بازی به ضربات پنالتی کشید.

پس از هشت ضربه، و با از دست دادن کریستیانو رونالدو که امتیازات را جدا کرد، کانون توجه به پنالتی‌گیرهای پنجم تیم‌ها معطوف شد. تعیین‌کننده‌ها. مردان کلیدی.

برای یونایتد، مسئولیت به نانی ۲۱ ساله، که در آخرین بازی فصل اول خود بازی می‌کرد، واگذار شد؛ برای چلسی، جان تری ۲۷ ساله، کاپیتان تیم بود.

برای اینکه تیم نانی شانسی برای بردن بازی داشته باشد، بال جوان باید گل می‌زد و امیدوار بود که تری این کار را نکند.

پس کلافگی چیست؟

جفت شدن تصادفی نانی و تری در سال ۲۰۰۸ جالب است، زیرا اگر کسی بداند «کلافگی» چیست، مطمئناً مردی است که تازه در مقابل ۷۰,۰۰۰ نفر در مهم‌ترین لحظه دوران حرفه‌ای خود روی زمین افتاده است.

این باید کلافه‌کننده باشد.

برای هواداران نیز: اگر دیدن بازیکنی در تیمتان که بیش از حد استپ‌اور انجام می‌دهد می‌تواند کلافه‌کننده باشد، آنگاه دیدن کاپیتان تیمتان - بازیکنی که ظاهراً کلافه‌کننده نیست - در جایی که کلافه‌کننده اصلی به سادگی با آرامش موفق شده است، شکست بخورد، باید اوج کلافگی باشد.

کمتر از یک سال پس از شروع دوران حرفه‌ای نانی در منچستریونایتد، او جلوتر از بازیکنان باتجربه مانند رایان گیگز و - به درستی - ریو فردیناند ایستاد و یک پنالتی حیاتی را مقابل یک دروازه‌بان در سطح جهانی تبدیل کرد.

برای آن، او حق تلاش برای تعداد نامحدودی استپ‌اور را به دست آورد.

نمایش باشکوه

نانی در موارد دیگر نیز منتقدان خود را به چالش کشیده است.

در فوریه ۲۰۰۸، چند ماه قبل از آن پنالتی مقابل چلسی، بال نقل قول‌های جالبی به دیلی میل کرد.

او گفت: «در پرتغال بارها این کار را انجام داده‌ام، اما این فقط به این دلیل است که یک نمایش سرگرم‌کننده است و نه به این دلیل که به رقبای خود بی‌احترامی می‌کنم.»

«من حرفه‌ای هستم و همیشه با همه بازیکنان حریف بسیار محترمانه رفتار می‌کنم، اما اکنون می‌پذیرم که ممکن است بد به نظر رسیده باشد.»

در حقیقت، کاری که نانی انجام داده بود - اقدام جدی که به خاطر آن عذرخواهی عمومی کرده بود - در واقع بسیار خوب به نظر می‌رسید.

با نتیجه ۴-۰ منچستریونایتد در بازی جام حذفی مقابل آرسنال، مهاجم پرتغالی مجموعه‌ای از حفظ توپ‌های خنده‌دار را اجرا کرد - زانو، سر، سر، سر، زانو، زانو، پا - تا توپ را از ویلیام گالاس عصبانی (و صادقانه بگویم، کلافه) دور نگه دارد.

جان موتسون بلافاصله پس از خندیدن به اتفاقات پیش رو گفت: «حرفه‌ای‌ها این را دوست ندارند، وقتی بازیکنان کمی نمایش سیرک اجرا می‌کنند.»

دریبل معروف نانی ممکن است تیمش را قهرمان جام حذفی نکرده باشد، اما به هیچ وجه کلافه‌کننده نبود.

کلافگی یعنی مجبور باشی ساعت ۶ صبح بیدار شوی، اتوبوس را سوار شوی و در یک شغل مزخرف کار کنی. فوتبال، همانطور که نانی به خوبی می‌داند، باید راهی برای رهایی از آن کلافگی باشد.

کسب جام‌ها

اگر افتادن جان تری و ویلیام گالاس به دلایل مختلف برای متقاعد کردن هواداران به ارزش نانی کافی نیست، شاید جام‌های بال کافی باشد.

مهم‌ترین آنها دو سال پیش به دست آمد، زمانی که بازیکن سابق منچستریونایتد، بازوبند کاپیتانی را از کریستیانو رونالدوی مصدوم - بازیکنی که از نظر بسیاری از ناظران سخت‌گیر، قرار بود از او الگوبرداری کند - در فینال یورو ۲۰۱۶ گرفت.

نانی که مسئولیت رهبری تیمش را بر عهده داشت، به پرتغال در کسب اولین قهرمانی اروپا کمک کرد.

نانی یک ماه پس از مسابقات به گاردین گفت: «وقتی کریستیانو رفت، احساس بسیار عجیبی داشتم، زیرا از از دست دادن کاپیتان و بهترین بازیکنمان بسیار ناراحت بودم.»

«اما خیلی سریع مجبور شدم سرم را بالا بگیرم و سعی کنم به تیم کمک کنم، سعی کنم به آن‌ها اعتماد به نفس و انگیزه بدهم تا ادامه دهند. مجبور بودم کارم را انجام دهم. مجبور بودم کاری را که کاپیتان‌ها انجام می‌دهند، انجام دهم.»

فینال در ورزشگاه استاد دو فرانس برای رونالدوی مصدوم، کلافه‌کننده - حتی دردناک - بود.

اما برای کاپیتان دوم، این صرفاً مسئله انجام کاری بود که در آن بهترین بود: دریبل، سانتر، دریبل، سانتر.

بسیاری از هواداران (و هم‌تیمی‌های سابق) همچنان نانی را یکی از کلافه‌کننده‌ترین بازیکنان لیگ برتر می‌دانند، اما با در نظر گرفتن تمام سرگرمی‌هایی که این بازیکن در طول سال‌ها ارائه کرده است - شوت‌های از راه دور، دریبل‌های نمایشی، جشن‌های پشتک وارو - و همچنین دستاوردهای قابل توجهی که همراه با آن لحظات بوده است، باید تعجب کرد که آیا این کلافگی با کمی... سبک‌تر شدن، قابل درمان نیست.

فوتبال، همانطور که نانی نشان داده است، می‌تواند سرگرم‌کننده باشد. بگذارید باشد.