نگاهی به ناکارآمدی نگران‌کننده در منچستریونایتد که مایکل کریک نتوانست آن را مدیریت کند و منجر به اخراجش شد، با در نظر گرفتن پرونده ادی هاو، که در ابتدا گزینه مورد علاقه برای جانشینی کریک بود، قبل از ظهور مائوریسیو پوچتینو به عنوان گزینه منتخب.

مدیر سابق نیوکاسل انتخاب جیسون ویلکاکس برای جانشینی کریک بود. هاو همچنین نامزد مورد علاقه دن اشورث، جانشین ویلکاکس به عنوان مدیر فوتبال یونایتد، برای جانشینی اریک تن هاخ پس از اخراج هلندی در اکتبر ۲۰۲۴ بود. به جز اینکه ویلکاکس مخالفت کرد و سر جیم رتکلیف با مرد ویلکاکس، روبن آموریم، پیش رفت و در دسامبر آن سال اشورث تنها پنج ماه پس از پیوستن، رفت.

در آن مقطع ویلکاکس مدیر فنی بود. اکنون او بالاترین مقام اجرایی فوتبال یونایتد، قدرت‌طلب است. او ظاهراً با چهره‌ای جدی توانست به رتکلیف توصیه کند که هاو، نزدیک به دو سال پس از رد کردن او، باید هشتمین سرمربی دائمی یونایتد در ۱۳ سال و نیم از زمان بازنشستگی سر الکس فرگوسن شود.

اگر دنبال کردن این موضوع دشوار است، درک آن تقریباً غیرممکن است. اگر تئاتر وست اند لندن به یک کمدی جدید نیاز دارد، به دنیای عجیب رتکلیف و بخش فوتبال که او رهبری می‌کند، نگاهی بیندازید، که توسط عمر برادا، مدیر اجرایی نیز هدایت می‌شود و یک عملیات نامنسجم و غیرمنطقی را ثابت می‌کند.

با این حال، اگر این به این معنی بود که کریک با دست خیانت‌کارانه‌ای روبرو شد، این واقعیت نیز وجود دارد که او باید بهتر بازی می‌کرد. به هر حال، این شغل یک مربی فوتبال است: به نوعی شراب از آب بسازد - حتی اگر آب کدر باشد و نیاز به تصفیه داشته باشد.

ژوزه مورینیو، یکی از جانشینان کریک، از مه ۲۰۱۶ تا دسامبر ۲۰۱۸، تا حدی نشان داد که چگونه. مورینیو به طور مشهور بیان کرد که رساندن یونایتد به مقام دوم در فصل ۱۸-۲۰۱۷ (با ۸۱ امتیاز، ۱۹ امتیاز کمتر از منچسترسیتی) یکی از بهترین دستاوردهای او بود. این از یک برنده سریالی که انحصار یونایتد-آرسنال در لیگ برتر را شکست تا چلسی را به قهرمانی‌های متوالی (۰۶-۲۰۰۴ و ۰۶-۲۰۰۵) برساند، و با هدایت اینتر به سه‌گانه در ۱۰-۲۰۰۹ در ایتالیا تاریخ‌سازی کرد.

رتبه‌بندی مورینیو از آن مقام دوم به این دلیل بود که مجبور بود با آشفتگی مشابهی که تحت نظارت اد وودوارد، نایب رئیس اجرایی وقت، بود، مقابله کند.

اولین فصل سرمربیگری این مربی پرتغالی با کسب جام اتحادیه و لیگ اروپا به پایان رسید، علیرغم اینکه مانند کریک، مجبور بود با سلسله مراتبی روبرو شود که متقاعد شده بود بهتر از مردی که به عنوان کارشناس فوتبال استخدام کرده بود، می‌داند.

اینجا به یک کیفیت اساسی می‌رسیم که کریک فاقد آن بود: توانایی زیرکی در مواقع لزوم. برای نمونه‌ای از هوش مورینیو، به تور پیش‌فصل آمریکا برگردید، زمانی که این خبرنگار در مورد بازیکنی که می‌خواست از باشگاه خارج شود اما مدیر اجرایی نمی‌خواست، پیشنهادی خارج از مصاحبه دریافت کرد.

سرمربی می‌خواست پیامش را برساند - که این بازیکن نامطلوب بود. ماکیاولیستی یا عمل‌گرایانه؟ حدس می‌زنم کریک هرگز به فکر استفاده از تاکتیک مشابهی برای دستیابی به بهترین نتیجه برای تیم نمی‌افتاد. اما چرا نه؟ مورینیو می‌خواست یک مهره بد قبل از اینکه رختکن را بدبو کند و چشم‌اندازهای روی زمین را تضعیف کند، برود.

کریک در ماه آخر خود با دو بدخواه خود روبرو شد: لیساندرو مارتینز، کاپیتان بالفعل که جرأت کرد از جذب ویلکاکس پس از شکست ۲-۰ مقابل اتلتیکو مادرید انتقاد کند؛ و برونو فرناندز، رهبر رسمی کریک، که با زیر سوال بردن تاکتیک‌های او پس از تحقیر ۴-۱ در کومو، به سرمربی خود خیانت کرد.

هر کدام از خطوط عبور کردند و نمادی از یک رختکن آشفته بودند، عاملی مهم در روند ناامیدکننده دو پیروزی از ۱۲ بازی این فصل، از جمله حذف از جام اتحادیه، و بازگشت هشت امتیاز از ۱۰ بازی در لیگ که یونایتد را در منطقه سقوط قرار داده است.

فرناندز، مارتینز و باشگاهی که مانند یک جمهوری موز اداره می‌شود، مشکل مرد بعدی هستند، درست همانطور که مورینیو از لوئیس فن خال به ارث برد، که روز پس از پیروزی در جام حذفی ۲۰۱۶ اخراج شد، و کاستی‌ها در سطح هیئت مدیره توسط وودوارد تجسم یافت.

در اینجا مشکل تکراری در یونایتد را می‌بینیم: یک تفنگدار جدید استخدام می‌شود و یک آشفتگی غم‌انگیز به او سپرده می‌شود که پاک کردن آن غیرممکن است زیرا هیچ اراده واقعی برای ریشه‌کن کردن آن وجود ندارد. چرا؟ زیرا تنها بازنشانی واقعی فرهنگ برای رتکلیف، که ۲۹.۴٪ سهام را در اختیار دارد، ویلکاکس، برادا و خانواده گلیزر، که مالکیت آنها از سال ۲۰۰۵ باشگاه را حدود ۱.۲ میلیارد پوند بدهکار کرده است، این است که بپذیرند آنها مشکل هستند و بروند.

کریک مرد خوبی است که عشقش به یونایتد توسط هواداران به او بازگردانده شد، که با استقبالی که پس از شکست ۳-۰ از بورنموث در ماه گذشته از سوی استرتفورد اند دریافت کرد، مورد تأکید قرار گرفت. با این حال، خوب بودن و سرمربی بودن کافی نبود.

در ورزش نخبه، حاشیه‌های ظریف اغلب به عنوان تفاوت بین پیروزی و شکست اعلام می‌شوند. فصل گذشته، از اواسط ژانویه، کریک آنها را به نفع خود به کار گرفت زیرا منچسترسیتی، آرسنال، لیورپول و چلسی شکست خوردند و یونایتد تنها دو بازی از ۱۷ بازی خود را به عنوان سرمربی موقت از دست داد.

با این حال، این فصل، افت شدید بود - و کریک ناکام ماند. چه کسی می‌داند اگر یونایتد سازمانی «بهترین در کلاس» بود که رتکلیف اصرار داشت باشگاه تحت او خواهد بود، چه اتفاقی می‌افتاد. همانند تفکر آشفته در مورد هاو، «بدترین در کلاس» ممکن است توصیف مناسب‌تری باشد.

فرآیند دردناک و طولانی برای تصمیم‌گیری در مورد اخراج کریک آخرین نمونه بود. دوشنبه شب گاردین خبر داد که ویلکاکس و برادا به رتکلیف توصیه خواهند کرد که کریک باید برکنار شود. با این حال، روزها گذشت که کریک هنوز تمرینات را هدایت می‌کرد و مشخص شد که قرارداد پوچتینو در حال نهایی شدن است. یک سازمان با عملکرد مناسب سریع‌تر و با سبک بیشتری عمل می‌کرد.

این همان چیزی است که مدیر بعدی باید با آن دست و پنجه نرم کند. او ممکن است موفق شود. اما شانس علیه آن است به دلیل کاستی‌های ساختاری عمیقی که منچستریونایتد مدرن را تضعیف می‌کند.