توماس توخل هرگز بازیکنی را که زمانی ادعا می‌کرد «همه چیز را در مورد او دوست دارد» فرا نخوانده است. دلیل عدم دعوت جک گریلیش به اولین تیم ملی انگلیس توخل در مارس ۲۰۲۵ «او به سادگی ریتم ندارد» اعلام شد.

ستاره‌ای در حال سقوط را دریابید؟ گریلیش به دلیل «نقض انضباط باشگاهی» از سوی اورتون سه بازی محروم شد. پیشنهاد لغو قرضی او از منچسترسیتی توسط دیوید مویس آرام شد. هفته گذشته، گریلیش در یک بازی دوستانه پشت درهای بسته مقابل دربی بازی کرد و سپس بیانیه‌ای در اینستاگرام منتشر کرد: «من می‌خواهم از هواداران و همه در باشگاه به خاطر عدم توانایی در کمک به تیم در چند هفته گذشته عذرخواهی کنم.» در میان داستان‌های روزنام‌های زرد درباره شب‌های کارائوکه و معاشرت‌های طولانی، این ستاره سابق ۳۱ ساله چقدر به باد دادن خود نزدیک است؟

با بسیاری از تعاریف، حرفه گریلیش برجسته است. از قهرمان نوجوان زادگاهش با استون ویلا، نمادی از احیای آنها به عنوان یک باشگاه لیگ برتر، تا رکورد قرارداد ۱۰۰ میلیون پوندی و برنده سه‌گانه با سیتی. همه اینها در حالی است که او یک شخصیت عمومی محبوب، یک کیفیت مردمی برای همراهی با ظاهر و سبک زندگی حفظ کرده است.

حتی در جمهوری ایرلند، کشوری که او برای بازی برای انگلیس رها کرد، گریلیش هیچ شباهتی به چهره منفور دکلان رایس که تصمیمی مشابه گرفته است، ندارد. با این حال، گریلیش به سرعت در حال تبدیل شدن به داستانی از جذابیت‌های برآورده نشده، استعدادهای بی‌ظرافت تلف شده است. جام‌هایی که او در سیتی به دست آورد، به عنوان یک چرخ‌دنده کارآمد، «ایستگاه استراحت» ماشین پپ گواردیولا بود، نه سولیست بیانگری که قلب‌ها را برای آن عضلات پای موج‌دار به دست آورد. در یورو ۲۰۲۴، در حالی که تیم ملی انگلیس گرت ساوتگیت در مرحله گروهی با دنده‌ها در حال پیشروی بود، جمعیت ومبلی گریلیش را صدا می‌زدند.

فوتبال انگلیس برای همیشه به دنبال پل اسکولز جدید خود، هافبک حمل‌کننده توپ است که از خطوط دفاعی مستحکم دشمن عبور می‌کند. گریلیش پرحرف و خوش‌گذران، خاطرات پسران بد فوتبال را که در صدر اخبار قرار می‌گرفتند و در عین حال بت‌های سکوها باقی می‌ماندند، زنده کرد.

این سنت عمیق بود، از دوران اوج لن شاکلتون در دهه ۱۹۵۰، «شاهزاده دلقک» شمال شرقی، تا دهه ۱۹۷۰ که دوره‌ای از بازیکنان خشن و فوتبال خشن با «سرکش‌ها» که الهام‌بخش کتاب راب استین در سال ۱۹۹۵ با همین نام بودند، بالا گرفته بود. استین نوشت: «ما آنها را گرامی می‌داریم زیرا آنها ریسک را پذیرفتند، زیرا آنها جرأت بی‌تفاوتی را داشتند، زیرا بیش از همه، آنها به نمایندگی از ما جرأت کردند.»

پیتر اسگود، آلن هادسون، استن بولز، فرانک ورتینگتون، چارلی جورج و تونی کرلی نام‌های آشنایی بودند که در دهه ۱۹۹۰ در دوران لودد و فانتزی لیگ فوتبال، زمانی که فوتبال و فساد آزادانه با هم ترکیب می‌شدند، احیا شدند. در سال ۲۰۲۶، یک صنعت کوچک کامل از پادکست‌ها و کانال‌های یوتیوب وجود دارد که روزهای طلایی را یادآوری می‌کنند که در آن میخانه به اندازه زمین تمرین در زندگی یک فوتبالیست رایج بود.

در سال ۲۰۲۶، زندگی نخبه مدرن فوتبالیست تقریباً رهبانی است. روز یکشنبه، فابین هورتزلر، مربی برایتون، انضباطی را که پاسکال گروس برای باقی ماندن در سطح بالای لیگ برتر دنبال می‌کند، توصیف کرد: «کار زیاد در سایه، ریکاوری، آمادگی.» «عادات سوخت‌گیری مجدد»، برای استفاده از حسن تعبیر گراهام تیلور که به گاسکوئین نسبت داده بود، برای درصد چربی بدن مورد نیاز بین ۸ تا ۱۲ درصد یا ترمیم عضلات از هدف هشت تا ده ساعت خواب کافی قابل اجرا نیست.

توانایی فنی حداقل است. تمرکز ضروری است، به خصوص با افزایش دستمزد بازیکنان. جیدون سانچو مدال‌های قهرمانی در لیگ اروپا، لیگ کنفرانس را دارد و در فینال لیگ قهرمانان بازی کرده است، اما در ۲۶ سالگی باشگاهی را پیدا نکرده است که حاضر باشد بازیکنی را که در پایان دوران حرفه‌ای خود در منچستر یونایتد آزاد شده است، بپذیرد.

نمونه برجسته این دوران، رسماً پس از توپ طلا، هری کین است. هم او و هم گریلیش در فصل ۲۰۱۴-۱۵ پیشرفت کردند؛ کین به عنوان پادشاه جدید وایت هارت لین، گریلیش به عنوان ستاره نوجوان تیم ویلا در راه رسیدن به فینال جام حذفی. گریلیش که در محافل فوتبال بیرمنگام و ایرلند با لحنی آرام صحبت می‌شد، استعداد بیشتری داشت. صعود کین از طریق تلاش برای بهبود مستمر از سطح پایین‌تر حاصل شد.

هنگامی که کین ماه گذشته جایزه فردی خود را در لندن پادیوم دریافت کرد، تیری هانری، مجری مشترک، مداخله‌ای برنامه‌ریزی نشده انجام داد. «هری کین نمونه کاملی است که اخلاق کاری یک استعداد است، سخت‌کوشی استعداد است، نه فقط مهارت خالص… این پسر مجبور بود رنج بکشد.» هانری به دلیل اظهاراتی که به عنوان نخبه‌گرایانه توصیف شد، مورد انتقاد قرار گرفت، اگرچه نکته او به مسیرهای متفاوت این دو اشاره داشت.

این همچنین نبرد فلسفی دهه ۱۹۷۰ را یادآوری کرد، زمانی که بازیکنان جسور مانند بولز و جورج، با پنج و یک بازی ملی به ترتیب، توسط مدیران تیم ملی انگلیس، آلف رمزی و دون رویوی، نادیده گرفته شدند. کوین کیگان، که جانشین جورج بست، نمونه استعداد برآورده نشده، شد، یک غیر الکلی بود که سبک بازی او حول محور سخت‌کوشی و دویدن پرانرژی بود، به طوری که استعداد عمیق ذاتی او پنهان بود.

بست فرصت‌های زیادی دریافت کرد. حضور او در هیبرنیان در فصل ۱۹۷۹-۸۰ به او اجازه داد تا سهمی از درآمد گیت ایسلند رود را دریافت کند. در همان فصل در ناتینگهام فارست، برایان کلاف سعی کرد از جورج و بولز بهره ببرد. هر سه تلاش به زودی خاتمه یافت.

چند فرصت برای گریلیش باقی مانده است؟ او با پیوستن به اورتون، تازه شده به نظر می‌رسید. مویس پس از یک عملکرد پیروزمندانه در ولورهمپتون در اوت گذشته گفت: «او احتمالاً به کمی عشق و توجه نیاز دارد.» در دسامبر در بورنموث، گریلیش این احساس را برگرداند: «من دیوید مویس را به شدت دوست دارم.» رفتار بیشتر از این که او به خاطر آن محروم شد و آن عشق بر صخره‌ها خواهد کوبید. سنت سرکش که گریلیش برای دنبال کردن آن متولد شد و رفتارهای همراه آن متعلق به گذشته فوتبال است.`,