در لحظات نهایی، به طرز مضحکی پرتنش قبل از اینکه انگلیس سرانجام موفق شد و اسپانیا سرانجام شکست خورد، زمانی که دن برن برای انجام کارهای دن برن وارد زمین شده بود، زمانی که تابلو با عدد چهار بالا رفته بود اما زمان به اندازه کافی سریع حرکت نمی‌کرد و مردان قرمزپوش همچنان برمی‌گشتند، هری کین به کنار زمین آمده بود تا کنار توماس توخل بایستد. کین با کف دست‌های باز، به هم‌تیمی‌هایش علامت داد و هدایت کرد و از آنها خواست آنچه را که داشتند حفظ کنند: به نحوی، هر طور که شده . آنچه داشتند ویژه بود، اما چنگ زدن آنها به آن به اندازه آنچه به نظر می‌رسید امن نبود. به اندازه کافی امن نبود که باید می‌بود.

توخل به کین ضربه‌ای زد که با توجه به فشار، کاملاً بازیگوشانه به نظر می‌رسید، قبل از اینکه مارک بولنجیر، داور چهارم، او را به نیمکت برگرداند. اما کاپیتان انگلیس مدت زیادی دور نبود و وقتی برگشت، تقریباً همه آنها به او پیوستند و منتظر لحظه بزرگ بودند. از آنجا، او شاهد دو مهار خیره‌کننده جیمز ترافورد بود، لحظه‌ای از قهرمانی که به آنها اجازه داد مقاومت کنند. و سپس، در کنار بقیه که دیگر نمی‌توانستند فقط بنشینند، او آخرین ضربه سر را دید که دفع شد – کارهای دن برن – قبل از اینکه سوت زده شود. سپس او و آنها برای آخرین بار دویدند، به زمین برگشتند.

همانطور که می‌دویدند، جشن برای آنها بود، تشویق برای همه آنها، اسپانیا نیز. چه بازی بود، چه شبی. «ما می‌دانستیم که آنها را شکست خواهیم داد،» دکلان رایس بعداً ادعا کرد. می‌دانستید؟ شاید در دقیقه ۶۰ می‌دانستند، انگلیس ۳-۰ پیش بود و با نمایشی عالی و، بله، پیروزی راحت بر قهرمانان جهان – اولین تیمی که آنها را شکست داد، به جز پنالتی‌ها، در ۴۴ بازی و نزدیک به هزار شب. اما با نیم ساعت باقی مانده، اسپانیا احیا شده بود، انگلیس ۱۰ نفره شده بود و، همانطور که توخل گفت: «سی دقیقه مقابل اسپانیا مانند سه ساعت احساس می‌شود.»

برای او، برای بازیکنانش نیز همینطور بود. برای همه دیگران، به سرعت گذشت. این بهترین بازی‌ای بود که می‌توان در فوتبال دید، سرمربی اسپانیا، لوئیس د لا فوئنته گفته بود، و او اشتباه نمی‌کرد. وقتی انگلیس گل سوم را زد، هواداران شعار می‌دادند: «شما انگلیس را دیدید، حالا به خانه بروید.» نه، ممنون، شما خوب هستید. خیلی بهتر بود که بمانید و این را تماشا کنید؛ این از انگلیس بسیار چشمگیر بود؛ حالا، اسپانیا نیز اینجا بود. حالا، قرار بود وحشیانه باشد. عصبی، پر سر و صدا و سرگرم‌کننده .

آنتونی گوردون توپ را از دست داد، فرمین لوپز لامین یامال را آزاد کرد و اسپانیا یک پنالتی به دست آورد که میکل اویارزابال آن را به ثمر رساند. چه بازی بود. اسپانیا دو بار گل زد؛ بارها و بارها حمله کردند، متروپولیتانو شعار می‌داد: «بله، ما می‌توانیم!» در نهایت، نتوانستند، اما نزدیک شده بودند. آنها واقعاً باور کرده بودند که ممکن است؛ با افزایش شتاب، شاید آنها واقعاً باور کرده بودند که خواهند توانست.

این تاریخ بود: ساخته شده توسط انگلیس، شاید؛ شکسته شده توسط انگلیس، قطعاً. اسپانیا از دو و نیم سال پیش که کلمبیا آنها را شکست داد، در ۹۰ یا ۱۲۰ دقیقه شکست نخورده بود، تنها باخت آنها در آن دوره در فینال لیگ ملت‌های سال گذشته در ضربات پنالتی مقابل پرتغال بود. آنها از مارس ۲۰۲۳ در هیچ بازی رقابتی شکست نخورده بودند. فیفا گفت که این طولانی‌ترین رکورد بود و حتی اگر یک علامت ستاره وجود داشت، باز هم بسیار چشمگیر بود، اما باید زمانی به پایان می‌رسید. اگرچه نه لزوماً اینگونه.

«با گذشت هر بازی، شکست نزدیک‌تر می‌شود،» د لا فوئنته گفت. حالا، آن فرا رسید. «آنها ممکن است شکست‌ناپذیر به نظر برسند اما ما آماده‌ایم،» توخل گفته بود. در پایان، کادر فنی اسپانیا برای تشویق بازیکنانشان صف کشیدند. بازیکنان انگلیس جلوی هوادارانشان ایستادند، خسته، با دست‌های بالا.

در نهایت، این در دو پرده اتفاق افتاد. پرده اول از انگلیس عالی بود، پرده دوم حماسی. «ما نمی‌توانیم مانند آنها بازی کنیم و آنها نمی‌توانند مانند ما بازی کنند،» د لا فوئنته گفته بود و با این حال آنچه در مورد نحوه شروع این بازی چشمگیر بود این بود که انگلیس بازی را با شرایط خود به اسپانیا تحمیل کرد. آنها کسانی بودند که مالکیت توپ را در اختیار داشتند، اجازه نمی‌دادند حریفانشان خارج شوند؛ آنها مالک میانه میدان و کنترل بودند.

ده دقیقه اندازه نمونه قابل اعتمادی نیست، درست است – و معلوم شد که حتی یک ساعت هم ممکن است کافی نباشد – اما با عبور ساعت از ده دقیقه، آمار مالکیت توپ ۷۰٪ برای انگلیس نشان می‌داد. و در حالی که آن عدد کاهش یافت، وقتی به ۲۰ رسید، تعداد شوت‌ها ۴-۰ بود. اولین شوت پس از ۳۹ ثانیه و قبل از اینکه اسپانیا توپی را لمس کند، اونای سیمون دست راست خود را به سمت شوت جود بلینگهام در داخل محوطه شش یاردی پرتاب کرد. مارتین زوبیمندی بلافاصله مجبور شد شوت گوردون را متوقف کند و سپس سیمون رایس را متوقف کرد. همه اینها در سه دقیقه؛ سه دقیقه دیگر و کین شوت خود را کمی به بیرون زد.

هواداران انگلیس از این لذت می‌بردند. شعار «بهترین در جهان، بهترین در جهان، هری کین، بهترین در جهان» به گوش می‌رسید. آنها تماشاگر کنترل انگلیس بر فضای اسپانیا بودند، الیوت اندرسون و رایس عالی بودند. آنها تماشاگر پیش افتادن انگلیس بودند، کین با پنالتی شماره ۲۸، نود و سومین گل خود را به ثمر رساند. آنها تماشاگر درخشش بلینگهام بودند که با اجرای آهنگی از بیتلز پاسخ داد که هنوز در جریان بود که آنها شاهد گل دوم عزری کنسرا بودند. سپس آنها تماشاگر درخشش دوباره بلینگهام برای تنظیم کردن بن وایت بودند. آنها تماشاگر درخشش انگلیس برای یک ساعت بودند اما هنوز بخش زیادی از اسپانیا برای تماشا وجود داشت. حالا با اضطراب و آنها نجات ابرقهرمانانه ترافورد را برای مدتی به یاد خواهند آورد، اما هنوز شب آنها بود، و چه شبی.