برای برونو گیوماریش، این زمانی بود که باید سرسختی خود را نشان می‌داد، چشم به پاداش می‌دوخت – حتی اگر می‌دانست این کار قطعی چشمانش را پر از اشک خواهد کرد. و حتی بیشتر از آن. تابستان پرآشوبی برای هافبک تیم ملی برزیل بود. یک جام جهانی خوب در سطح فردی با از دست دادن یک پنالتی سرنوشت‌ساز در شکست مرحله یک‌هشتم نهایی مقابل نروژ مخدوش شد. اکنون او انتقال رویایی خود را به آرسنال در پیش داشت، اما این اتفاق نمی‌تواند بدون شکستن دل خیلی‌ها در نیوکاسل رخ دهد.
گیوماریش اعتراف می‌کند که در حالی که احساسات در درونش موج می‌زد، شب‌ها بیدار در رختخواب دراز کشیده بود. او چگونه می‌توانست نیوکاسل را ترک کند؛ باشگاهی که از زمان حضورش در ژانویه ۲۰۲۲ از المپیک لیون، پیوندهای عمیقی در آن ایجاد کرده بود و روزهای اوج زیادی را تجربه کرده بود؟ صعود به لیگ قهرمانان اروپا و بالاتر از همه، پیروزی در جام کاراباو در سال ۲۰۲۵ که به انتظار ۷۰ ساله برای کسب یک جام داخلی پایان داد، از این جمله بودند. از سوی دیگر، او چگونه می‌توانست در برابر آرسنال و چشم‌انداز رقابت مداوم برای کسب مهم‌ترین افتخارات فوتبال مقاومت کند؟
گاهی اوقات، شما به سادگی باید نفس عمیقی بکشید و به دل آب بزنید. هیچ‌کس دوست ندارد با حسرت و ابهام بمیرد. گیوماریش می‌دانست که تیم نیوکاسل در حال از هم پاشیدن است. آنتونی گوردون و ساندرو تونالی به بارسلونا و تاتنهام رفته بودند. سرمربی تیم، ادی هاو، به خط پایان رسیده بود و او نیز جدا می‌شد. گیوماریش انتقال ۷۵ میلیون پوندی را به سرانجام رساند و هیچ‌کس نمی‌تواند بگوید که تا اینجا کارساز نبوده است.
آرسنال احساس می‌کرد او عنصر متفاوتی برایشان فراهم خواهد کرد، راه‌های متفاوتی برای گشودن خط دفاعی حریفان. به علاوه تلاش و عزم همیشگی‌اش. گیوماریش تمام این‌ها را به ارمغان آورده است. او همین حالا هم تفاوت ایجاد کرده است. او حتی زمانی که اولین گل خود برای آرسنال را در ماه سپتامبر در زمین ساندرلند به ثمر رساند، ادای دینی به نیوکاسل کرد. این گل راه را برای پیروزی ۲ بر صفر هموار کرد. دو بازی بعد در لیگ برتر، او گل پیروزی‌بخش را در خانه مقابل لیدز یونایتد به ثمر رساند.
گیوماریش روز چهارشنبه در بازی مرحله گروهی لیگ قهرمانان اروپا مقابل بایرن مونیخ در مونیخ در آستانه به ثمر رساندن گل حیاتی دیگری بود، اما مانوئل نویر با مهار خیره‌کننده‌ای مانع او شد. این گل می‌توانست آرسنال را ۲ بر ۱ پیش بیندازد. بازی با نتیجه ۲ بر ۲ به پایان رسید، آرسنال تا پایان جنگید و در دقیقه ۸۲ توسط دکلان رایس کار را به تساوی کشاند. با این حال، کار برای گیوماریش آسان نبوده و او مطمئناً سفر آرسنال به نیوکاسل در ۲۱ نوامبر را در تقویم خود علامت زده است. بزرگ‌ترین امید او این است که بتواند همان روابط را در باشگاه جدیدش بسازد.
گیوماریش می‌گوید: «نه تنها گفتن این موضوع به ادی، بلکه گفتن آن به مالکان و هم‌تیمی‌هایم [درباره تصمیم برای ترک نیوکاسل] سخت بود. اما فکر می‌کنم باشگاه وارد چرخشی جدید شد؛ بازیکنان زیادی هم جدا شدند. سرمربی رفت. این موضوع سخت بود زیرا ارتباط من با باشگاه باورنکردنی بود. من هرگز به اندازه نیوکاسل احساس محبوبیت نکرده بودم. امیدوارم بتوانم همین عشق را اینجا در آرسنال هم داشته باشم.»
«خداحافظی برایم سخت بود. یادم می‌آید وقتی با بچه‌ها خداحافظی می‌کردم، گریه می‌کردیم. آن‌ها هم گریه می‌کردند زیرا ما آنجا یک خانواده بودیم. من شب‌های زیادی را بی‌خواب سپری کردم زیرا این کار برای من و خانواده‌ام دشوار بود. اما گاهی در زندگی باید تصمیماتی بگیرید و در ذهن من، به یک چالش جدید نیاز داشتم. برای نیوکاسل آرزوی بهترین‌ها را دارم زیرا آن‌ها با من بسیار خوب رفتار کردند. حالا زمان عبور از این مرحله فرا رسیده است و من از حضورم در آرسنال نیز لذت می‌برم.»
گیوماریش از شراکت رو به رشد خود در خط میانی با دکلان رایس لذت می‌برد، و نیازی به ذکر مارتین اودگارد نیست که معمولاً پیشرفته‌ترین بازیکن در میان این سه نفر است. با این حال، سیالیت زیادی بین این پست‌ها وجود دارد. این حس وجود دارد که میکل آرتتا، سرمربی تیم، به دنبال تعادل بی‌نقص است.
گیوماریش می‌گوید: «دکلان می‌تواند – درست مانند من – به عنوان هافبک شماره ۶، شماره ۸ یا شماره ۱۰ بازی کند. سرمربی همچنان تلاش می‌کند تا بهترین نسخه از ما را به نمایش بگذارد. مقابل بایرن، من بیشتر به عنوان شماره ۶ بازی کردم، دکلان بیشتر به عنوان شماره ۸ بود. من از بازی کردن در کنار او بسیار لذت می‌برم؛ با مارتین هم همینطور. ما تا اینجا روند خوبی داشته‌ایم.»
نبردهای گیوماریش در دوران حضورش در نیوکاسل مقابل رایس به خوبی ثبت شده است. او گفت که رایس هنگام آماده شدن برای امضای قرارداد با آرسنال به او پیام داده و گفته است: «دیگر دعوایی نیست، حالا ما دوست هستیم.» گیوماریش بازیکنی است که وقتی مقابل شماست از او بیزارید اما وقتی در تیم شماست دوستش دارید.
بدترین چیزی که گیوماریش وقتی حریف بودند به رایس گفت چه بود؟ او با لبخند پاسخ می‌دهد: «گفتنش سخت است. من وقتی مقابل تیم‌ها بازی می‌کنم این‌گونه هستم. وقتی رو در روی هم بازی می‌کردیم، من با او خوب نبودم، او هم با من خوب نبود! حالا ما تلاش می‌کنیم در زمین به یکدیگر کمک کنیم.»
گیوماریش نمی‌تواند باور کند که نویر چگونه ضربه سر از راه نزدیک او را مهار کرد؛ دروازه‌بان ۴۰ ساله توپ را به سمت تیر افقی دروازه کشید و دفع کرد. گیوماریش می‌گوید: «او یک معجزه خلق کرد. بعد از بازی از او پرسیدم: "چطور توانستی آن را مهار کنی؟" او گفت: "نمی‌دانم. فقط مهارش کردم!" او باورنکردنی است، یکی از بهترین دروازه‌بان‌های جهان. مهم نیست چند سال دارد، او در سطح بالایی است.»
آنچه گیوماریش به وضوح دیده است، بی‌رحمی نگرش جمعی در آرسنال است؛ میل سیری‌ناپذیر به پیروزی که از آرتتا سرچشمه می‌گیرد. بازی بعدی آن‌ها روز شنبه در خانه برابر اورتون است. گیوماریش می‌داند که در جای درست قرار دارد.
گیوماریش می‌گوید: «ذهنیت باشگاه بسیار تغییر کرده است و آرتتا این را به طور کامل نشان می‌دهد. ما تساوی در بایرن را نمی‌پذیریم. ما همیشه می‌خواهیم ببریم. این همان ذهنیتی است که هر روز با آن به زمین تمرین می‌رویم. آرتتا همیشه کمی به ویدیوها و روشی که می‌تواند باعث شود ما در زمین احساس بهتری داشته باشیم معتاد است. ما یک سرمربی برتر با ذهنیتی برتر داریم. ما می‌خواهیم در همه رقابت‌ها برنده شویم.»