شبی سرنوشت‌ساز در تاریخ بورنموث؛ هرچند حقیقت این است که اگر کاونتری یا هال در مقابلشان قرار می‌گرفتند، آزمون سخت‌تری را تجربه می‌کردند. شما فقط می‌توانید تیمی را که مقابلتان قرار دارد شکست دهید و بازیکنان مارکو رُز هرگز کنترل بازی را در مقابل نمایشی ضعیف از میلان از دست ندادند. میلان حتی قبل از اینکه مایک مانیان، دروازه‌بانشان، با اخراج بی‌دلیلش در نیمه اول کار را برایشان غیرممکن کند، شبیه هولوگرام به نظر می‌رسید.
تا آن زمان جاستین کلایورت با پنالتی بورنموث را پیش انداخته بود و این ضربه پنالتی دیگری از مارکوس تاورنیه بود که پس از بی‌احتیاطی مانیان به دست آمد و برتری قاطع آن‌ها را نشان داد. امین عدلی با یک ضربه آزاد در اواخر بازی گل سوم را زد و این به معنای بازگشتی ناامیدکننده برای روبن آموریم به خاک انگلیس بود؛ کسی که شاید این هفته را فرصتی برای اثبات خود می‌دانست. با توجه به این نمایش، منچستریونایتد، که بورنموث یکشنبه به مصافشان می‌رود، شباهت‌های زیادی با نسخه مدرن میلان دارد.
در شروع بازی، زمینه‌های محلی و گسترده‌تر غیرقابل چشم‌پوشی بودند. بورنموث به سختی می‌توانست تصور کند که در سال ۲۰۰۹، در حالی که از سقوط به دسته چهارم فرار می‌کرد، ورزشگاه کوچکشان میزبان چنین نام پرآوازه‌ای در یک رقابت رسمی باشد. در آخر هفته، آن‌ها گریمسبی را شکست دادند، در حالی که روسونری با گل‌های کاکا و فیلیپو اینزاگی پالرمو را شکست می‌داد. هر چقدر هم که تلاش می‌کردید، دیدن رنگ‌های هفت قهرمان اروپا در اینجا بیشتر شبیه خطای دید بود.
«چطور اینجا سر از کار درآوردیم؟» مجری سیستم صوتی پرسید، سوالی که روی بنری که توسط سکوی شمالی برافراشته شده بود تکرار شد. با در نظر گرفتن تصویر بزرگتر، طرح این سوال ارزش داشت. به هر حال، چه اتفاقی در اکوسیستم فوتبال افتاده است که تیم پانزدهم لیگ برتر، با تمام شایستگی‌هایش، بتواند به طور موجهی به عنوان تیم محبوب پیش از بازی در مقابل یکی از پرافتخارترین باشگاه‌های سری آ معرفی شود؟
باد و باران شدید در سواحل جنوبی به استقبال آموریم آمد. او بدون کلاه یا کاپشن در برابر عناصر مقاومت کرد؛ شاید انگلیس در گذشته او را بیشتر آشفته کرده بود. اما در عرض هشت دقیقه او با یک ناامیدی دیگر روبرو شد، زمانی که پس از شروع سریع بورنموث، کلایورت از روی نقطه پنالتی گلزنی کرد.
زننده گل قبل از آن در یک صحنه نزدیک درگیر بود، نتوانست توپ را پس از کار خوب اوانسیلسون دریافت کند و ضربه بن گانون-دوآک را دید که توپ به بیرون رفت. میلان نتوانست خط دفاعی خود را از کرنر حاصل پاک کند و زمانی که VAR تشخیص داد کونی دی وینتر با دست ضربه سر اوانسیلسون را منحرف کرده است، مجازات شد. آموریم هیچ شکایتی نداشت.
بورنموث که رنگ‌هایش در سال ۱۹۷۰ از میلان گرفته شده بود، به فشار خود ادامه داد. یونس موسی توپ را از دست داد و رایان کریستی مانیان را مجبور به واکنش کرد. هنگامی که یکی از سه انگلیسی میلان، عمری هاچینسون، سعی کرد از پاس اشتباه گانون-دوآک سود ببرد، تنها توانست به آنتونیو سیلوا برخورد کند.
برخلاف اکثر هم‌تیمی‌هایش، هاچینسون حداقل توانست شدت بازی بورنموث را مطابقت دهد. در مجموع میلان نتوانست کنار بیاید و قبل از نیمه ساعت بازی به طرز چشمگیری خود را نابود کرد. این لحظه حماقت محض از سوی مانیان بود که به تازگی ضربه منحرف شده جیمز هیل را دفع کرده بود اما تصمیم گرفت صورت تایلر آدامز را هنگام ارسال کرنر بعدی هل دهد. اعلام پنالتی واضح بود و کارت قرمزی که به مانیان نشان داده شد نیز همینطور.
هاچینسون برای دروازه‌بان جایگزین، لورنزو توریانی، قربانی شد که به سرعت گل خورد. این بار تاورنیه، که از انتظار طولانی نترسید، با سبکی خاص ضربه را زد. کاهش بارش باران قبل از نیمه وقت، تسلی ناچیزی برای آموریم بود.
آدریان رابیو در نیمه دوم برای میلان وارد بازی شد، که بهترین امیدشان اکنون این بود که بورنموث بخواهد چیزی را برای ذخیره نگه دارد. وینگ‌بک راست آن‌ها، دیگو موریا، در یک حرکت نادر برای پیشروی تلاش کرد اما این گانون-دوآک بود که در سمت دیگر زمین، با مجموعه‌ای از حرکات به سمت خط عرضی، بیشتر تهدید کرد.
باد به حدی وزیدن گرفته بود که ضربه آزاد آردون یاشاری، که از درست داخل نیمه بورنموث زده شد، قبل از رسیدن به محوطه جریمه به سمت خودش برگشت. بورنموث نیازی به چنین کمکی از سوی عناصر نداشت. آن‌ها به سختی در تلاش برای زدن گل سوم توسط داور، واسیلیس فوتیاس، که بازی را برای جریمه فیکایو توموری به دلیل خطا در حالی که لوئیس کوک، تعویضی، کاملاً در موقعیت تک به تک بود، متوقف کرد، کمک گرفتند.
کریستی ضربه خود را به بیرون زد قبل از اینکه عدلی، تعویضی، از فاصله ۲۲ یاردی به زیبایی توپ را گل کرد. هواداران بورنموث می‌توانستند با رضایت کامل در باران آواز بخوانند.